Μαγικές στιγμές…

Βαθμολογίες. Μαγικές στιγμές. Με γονείς, μαθητές και συναδέλφους. Μαζί με τα «αποκαλυπτήρια» και διάφορες «αποκαλύψεις».

Εκεί συνήθως επιβεβαιώνεις το ποιοι γονείς διαβάζουν μαζί με το παιδί, ποιες οικογένειες αντιμετωπίζουν προβλήματα, ποια παιδιά φοβούνται ή τρέμους τους γονείς τους. Καλύπτεις κενά για τα στεναχωρημένα προσωπάκια ή τις μισοτελειωμένες εργασίες – για όλα όσα δεν λέγονται.

Κι επειδή εδώ στην Αυστραλία βρισκόμαστε ακόμη στη μέση της σχολικής χρονιάς, θα σας πω μοναχά ένα πράγμα… τα παιδιά και τα μάθια σας!

Τις προάλλες συζητούσα με ένα συνάδελφό μου από άλλο σχολείο. Μου αφηγήθηκε μια ιστορία για ένα μαθητή που την φυλάω ακόμη ζεστά μέσα μου. Ο μαθητής δεν ήταν συνεπής με τις σχολικές του εργασίες και ο δάσκαλος σκεφτόταν ότι δεν διαβάζει αρκετά… Αργότερα έμαθαν στο σχολείο πως το παιδί τα τελευταία δυο χρόνια έμενε με τον μεγαλύτερο αδελφό του σ’ένα αυτοκίνητο και πως ήταν άποροι – το παιδί δεν είχε γραφείο ή δωμάτιο για να διαβάσει.

Σήμερα πηγαίνοντας στη δουλειά σκεφτόμουν έντονα αυτή την περίπτωση, τίποτα όμως δεν με είχε προετοιμάσει για τα όσα θα ζούσα. Το ότι καταφέρνουμε κάθε μέρα να αγγίζουμε παιδιά κι εφήβους και ν’αλλάζουμε τις ζωές τους οφείλεται σ’εμάς κι εσάς.

Μας διαβάζουν, μας ακούν, βιώνουν τα πάντα γύρω από την κρίση. Σκέφτονται, προβληματίζονται, πονάνε μα και δημιουργούν, εκφράζονται, διεκδικούν.

Ένα από τα θύματα της κρίσης είναι και η μαθήτριά μου, η οποία ερχόμενη εδώ στη Μελβούρνη έπεσε θύμα σχολικού εκφοβισμού. Πέρα από τα προβλήματα αυτοπεποίθησης κι άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, αυτό το κορίτσι παραλίγο να χάσει τη ζωή του.

Τα τελευταία χρόνια έρχονται (ή επιστρέφουν) στην Αυστραλία δεκάδες παιδιά κι έφηβοι με τις οικογένειές τους λόγω της οικονομικής κρίσης. Η προσαρμογή τους/μας αρκετά δύσκολη λόγω γλώσσας και κουλτούρας. Αν κι όλα τους διαπρέπουν στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, αυτό δε σημαίνει πως είναι κι αποδεκτά από την εδώ κοινωνία.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, τουλάχιστον εδώ στην Αυστραλία, το προκαλούν οι ίδιοι οι ομογενείς οι οποίοι τα «συμβουλεύουν» να… επιστρέψουν στα σπίτια τους γιατί αυτά και οι οικογένειές τους είναι «τεμπέληδες», «φοροδιαφεύγουν» και «έφεραν την κρίση στην Ελλάδα».

Δεν θα περιγράψω τις τραγικές στιγμές που όλοι ζήσαμε μέσα από τη μικρή, γιατί μπροστά σε όλα όσα βιώνει κάθε μέρα το ίδιο το κορίτσι είναι αμελητέα… Θα σας μιλήσω όμως για τη μητέρα της μικρής, η οποία βρήκε το θάρρος και μου μίλησε. Και θα σας ζητήσω να έχετε κι εσείς το ίδιο θάρρος να μιλάτε με τους εκπαιδευτικούς και τους κοινωνικούς λειτουργούς ή τους ψυχολόγους που γνωρίζετε.

Όχι, δεν μας ενοχλείτε στο διάλειμμα. Δεν μας νοιάζει αν πάρετε τηλέφωνο στο σπίτι. Κι ακόμη κι αν η διεύθυνση του σχολείου δεν εγκρίνει τις κινήσεις μας, θα κάνουμε αυτό το οποίο εμείς θεωρούμε σωστό για να εξασφαλίσουμε την θαλπωρή και τη ζεστασιά της τάξης μας… μα πάνω απ’όλα τα χαμόγελα στα πρόσωπα των μικρών μας.

Ο σχολικός εκφοβισμός, η αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος, οι μαθησιακές δυσκολίες, η ανέχεια, ο αυτοτραυματισμός και οι τάσεις αυτοκτονίας είναι θέματα που μας αφορούν όλους. Και καλό θα ήταν ν’αρχίσουμε επιτέλους να μιλάμε για αυτά. Προτού κοστίσουν κι άλλες ζωές!

Την ανθρώπινη ζωή την επαναπροσδιόρισα μέσα από τη σχέση μου με τα παιδιά. Ζώντας μαζί τους στις στέγες εδώ και πολύ καιρό, στάθηκα τυχερή να μη βρω νεκρό παιδί στο δωμάτιό του στα ορφανοτροφεία/στέγες της πόλης όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μου. Δεν θέλω να έχω στο ιστορικό μου μία (ακόμη) αυτοκτονία.

Θυμάμαι πόσους ξεχωρισμούς θα είχα αποφύγει κι εγώ η ίδια αν οι δάσκαλοι, οι γονείς και η ίδια η γειτονιά είχαν σκύψει πάνω από τα παιδιά και τους εφήβους. Κι ότι δεν θα χρειαζόταν ν’ανάβω καντήλια… Ίσως για αυτό κι είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη γύρω από το θέμα, ίσως για αυτό φουρκίστηκα με τα όσα άκουσα (ξανά) απόψε από τη μητέρα της μαθήτριάς μου, για αυτό σου λέω…

έχε το νου σου στο παιδί!

Advertisements

7 thoughts on “Μαγικές στιγμές…

  1. Μπράβο για το άρθρο σου… χίλια μπράβο! 🙂
    Θεωρώ πως η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι ύψιστο λειτούργημα και οφείλει να φροντίζει τους μαθητές του με μεγάλη υπευθυνότητα και να συνεργάζεται στενά με τους γονείς…
    Δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς κάνουν παιδιά για εγωκεντρικούς λόγους και είναι ανίκανοι να τα μεγαλώσουν σωστά, αφού και οι ίδιοι έχουν μεγαλώσει με τον ίδιο άθλιο τρόπο…
    Για μια άλλη φορά, θέλω να σου ευχηθώ, καλή δύναμη!

    ΑΦιλάκια πάντα μέσα από την καρδιά μου! ❤

  2. Ειναι τραγικο να συμβαινουν ακομα και σημερα τετοια πραγματα..
    Τι να πει κανεις..
    Καποιες φορες αισθανομαι τυχερη που εδω στην μικρη μας Κυπρο τα πραγματα ειναι αλλιωτικα.
    Ευχομαι ολοι οι γονεις να εχουν το κουραγιο να δινουν την απαραιτητη προσοχη στα παιδια τους και να αντιμετωπιζουν την οποιαδηποτε δυσκολια με δυναμη…
    Και αν χρειαστει να ζητησουν την απαραιτητη στηριξη και βοηθεια. Οχι μονο για τα δικα τους παιδια αλλα και για ολου του κοσμου..
    Καλο ξημερωμα

  3. Επειδή έκανα παλιά τον ωρομίσθιο, όχι για πολύ, για τρία χρόνια συγκεκριμένα, σε ένα τεχνικό λύκειο, μπορώ να πω ό,τι έχω κάποια εμπειρία, μικρή από από άποψη χρόνου αλλά μεγάλη από άποψη σχέσεων με το περιβάλλον, για το λόγο ό,τι δεν ήταν ο χώρος που έβλεπα για σταδιοδρομία σαν τεχνικός που είμαι, αλλά επειδή ήταν στο ξεκίνημα για μένα, το έβλεπα σαν μια ευκαιρία για εμπειρία περισσότερο, γι’ αυτό μπορώ να πω ό,τι η σχέση μου με τα παιδιά δεν ήταν στο πλαίσιο δασκάλου-μαθητή, περισσότερο έμοιαζε με παρέα, αν και δεν είμαι σίγουρος αν ήταν η σωστή, όμως, εμένα με ικανοποιούσε αυτό και μου έδινε τουλάχιστον την εντύπωση ό,τι και τα παιδιά ένοιωθαν διαφορετικά, τόσο εμένα σαν δάσκαλο, όσο και το μάθημα που τους έκανα, κι αυτό, μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια εξακολουθούν να μου το λένε όταν τους συναντώ, οικογενειάρχες σήμερα με παιδιά μαθητές.
    Τα προβλήματα που περιγράφεις τα είχα δει, αλλά όχι, δεν ήταν στον ίδιο βαθμό, κι αυτό είναι αλήθεια, και προσπάθησα να τα αντιμετωπίσω στο μέτρο των δυνατοτήτων μου και στο πλαίσιο που περιέγραψα. Περιττό να σου πω ό,τι η πλειοψηφία των καθηγητών, δεν τους αποκαλώ συναδέλφους, το εξήγησα, είτε αδιαφορούσαν, οι περισσότεροι, είτε τα αντιμετώπιζαν με τον κλασικό τρόπο, που δεν χρειάζεται ανάλυσης.
    Εκείνο που με ξένισε, διαβάζοντας την ανάρτηση σου, είναι αυτό που αναφέρεις για τους ομογενείς. Ειλικρινά ντρέπομαι. Δεν μπορώ να βρω το λόγο για να συμβεί αυτό. Ίσως να μην γνωρίζω, ίσως επειδή δεν έχω εικόνες απ’ την ομογενειακή κοινωνία, αλλά θέλω να ελπίζω ό,τι είναι μεμονωμένα.
    Ένα δεύτερο σημείο που επίσης με ξένισε, είναι όσα αναφέρεις για τις συνθήκες που ζεις και αντιμετωπίζεις. Ίσως να είναι το αποτέλεσμα μιας αποξενωμένης κοινωνίας. Αυτές οι κοινωνίες έχουν αναλυθεί, και έχουν διαγνωσθεί τα αίτια που τις διαμόρφωσαν. Νομίζω πως στο σημείο αυτό πρέπει να αλλάξουμε τη συζήτηση και να πάμε ένα βήμα μπροστά, κι αυτό το βήμα δεν είναι άλλο παρά μια εκ βάθρου αλλαγή του πολιτικού συστήματος, γιατί αυτό είναι που γεννά αυτές τις κοινωνικές ανισότητες.

  4. Τελικά αυτό που ήθελαν να περάσουν οι ανάξιες και κλέφτρες κυβερνήσεις όοοοολων των χρόνων το πέρασαν…οι πολίτες φταίνε για όλα…πόσο κρίμα να έχει βγει μια τέτοια εικόνα προς τα έξω…
    Φώναζα και φωνάζω σε όποιον γενικεύει, μα να που η φωνή μου (μαζί με άλλες πολλές που φώναζαν το ίδιο) πνίγηκε στον οχετό που οι κυβερνώντες και οι κολαούζοι τους οι δημοσιογράφοι άφησαν για δικά τους συμφέροντα να πιστεύουν οι μάζες!
    Κρίμα για το κορίτσι…που πλήρωσε μεταξύ άλλων και αυτές τις γενικεύσεις των ανεγκέφαλων….κι ένα μεγάλο μπράβο σε σένα για όσα κάνεις…
    Φιλιά πολλά και καλή δύναμη στο δύσκολο έργο σου!

  5. Αχ και να’ταν όλοι οι εκπαιδευτικοί με τη δική σου ευαισθησία και γνώση. Όχι απλά ακαδημαϊκές γνώσεις, αλλά επίγνωση του ρόλου τους, που είναι καθοριστικός για την ψυχολογική διαμόρφωση των παιδιών. Δυστυχώς εδώ υπάρχουν πολλά κρούσματα ακατάλληλων εκπαιδευτικών, που δεν πέρασαν ποτέ από ένα ψυχολογικό τεστ, δεν αξιολογούνται και παραμένουν στις θέσεις τους, δηλητηριάζοντας παιδικές ψυχές. Είτε με λεκτική, είτε με συναισθηματική βία ή και κατάχρηση εξουσίας. Το σχολείο γίνεται αρένα που λύνονται προσωπικές διαφορές, αντί να είναι τόπος μάθησης και άμιλλας.
    Καλή συνέχεια στο έργο σου Αγριμιώ μου κι ένα μεγάλο μπράβο κι από μένα! Σε φαντάζομαι από μια μεριά και κρυφο-καμαρώνω που λάμπεις με τ’ αστέρι σου στην άλλη άκρη του πλανήτη.
    Συντεκνάκι μου !!!!

  6. Δυνατό κορίτσι είσαι και μακάρι όλοι οι εκπαιδευτικοί να σου έμοιαζαν λιγάκι μόνο. Γιατί Δάσκαλος δεν είσαι μόνο μέσα από το σχολείο , τις ώρες μαθήματος αλλά και έξω από αυτό, κυρίως έξω απ’ αυτό.

    Συνέχισε τον αγώνα που μας εμπνέει!
    (σου στέλνω μέιλ με τα νέα μου)

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s