Η κόρη της Ελλάδας

Το Σάββατο μαζευτήκαμε στο κέντρο της πόλης, στο Μνημείο των Πεσόντων, όπου μαζί με εκατοντάδες ομογενείς γιορτάσαμε την απελευθέρωση της Πατρίδος μας από τους Τούρκους.

Το δικό μας ταξίδι μεγάλο, καθώς ερχόμασταν από την άλλη άκρη της πόλης. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, αποφάσισαν το ίδιο πρωί να δημοσιεύσουν στην ελληνική εφημερίδα της πόλης πως η παρέλαση θα αρχίσει μια ώρα αργότερα, αλλά δεν ειδοποίησαν τα σχολεία…

DSC_0472

Συγκεντρώθηκαν 63 σχολεία, ομογενειακοί οργανισμοί και σύλλογοι από όλες τις περιοχές της πόλης. Ξεχώρισαν οι μπάντες των ημερήσιων σχολείων μας, οι οποίες έκαναν κόντρες για το ποια θα ακουστεί περισσότερο, οι Κρητικοί/ές με τις παραδοσιακές φορεσιές τους και φυσικά οι μικροί μας πρωταγωνιστές.

Κάθε σχολείο/σύλλογος συμμετείχε με την δική του ποδιά/φορεσιά… κάθε συμμετοχή είχε από 30 έως 70 και βάλε μαθητές/μέλη συλλόγων. Δυο χιλιάδες σίγουρα, ίσως και δυόμιση. Χωρίς να υπολογίζω τους γονείς και τους συνοδούς…

Κι εγώ μετρούσα τα σχολεία και τους συλλόγους ένα-ένα… έως ότου φθάσω στο πολυπόθητο 43!

39, 40, 41…

Στο νούμερο 42, η Κυπριακή κοινότητα Μελβούρνης, η οποία βημάτιζε με συγκρατημένη περηφάνια, δέχτηκε από εμάς τα περισσότερα χειροκροτήματα… κι έδωσε την σκυτάλη στην Κρητική ομοσπονδία.

DSC_0438Επίσημοι, γονείς, παιδιά, δάσκαλοι… μια αγκαλιά γαλάζιου και λευκού.

DSC_0439


Το πάρκο μας χάρισε στιγμές δροσιάς και παιχνιδιού. Τα παιδιά ζήτησαν να τους πω ιστορίες από τις παρελάσεις στις οποίες είχα λάβει εγώ μέρος, πριν από μόλις λίγα χρόνια.

Κι εγώ ξέρετε τι θυμήθηκα; Τα στραγάλια, μάλιστα, τα στραγάλια που μας πετούσαν -καλά, εντάξει, και πετούσαμε– στις παρελάσεις… Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό.

Παραστάτες και σημαιοφόροι παρατάχθηκαν δίπλα στην Αθάνατη Φλόγα, όσο εμείς παίρναμε χρώμα κάτω από τον καυτό ήλιο.

DSC_0470Κι έπειτα πλημμυρίσαμε τα μαγαζιά του κέντρου, και μύρισαν ούζο και γύρο οι γειτονιές.

Την Κυριακή, στην γιορτή πίσω στο σχολείο, τα ελληνόπουλα που ήρθαν πριν από λίγο καιρό από την Πατρίδα, να απαγγέλλουν με διπλή περηφάνια τα ποιήματά τους. Κι εμείς από κάτω να τα καμαρώνουμε διπλά, ξενιτεμένα…

Μια φορά τον χρόνο, κάθε Μάρτιο, το κέντρο παίρνει χρώμα ελληνικό, γαλανόλευκο. Δεκάδες τουρίστες αλλά και αλλοεθνείς κάτοικοι της πόλης μας συνοδεύουν στην όμορφη αυτή τελετή μας, αποδίδοντας κι αυτοί με την σειρά τους τιμή στον ελληνικό χαρακτήρα που είχε κάποτε η Μελβούρνη. Πλέον, αν και τα περισσότερα ελληνικά μαγαζιά στο κέντρο έχουν κλείσει, η νέα γενιά απόδημων η οποία επιστρέφει αυτή την περίοδο, υπόσχεται να δώσει στην πόλη εκείνη την παλαιά της αίγλη…

 

[Φωτογραφία και κείμενο via πτηνό, από τον Κήπο των Ηρώων στο Μεσολόγγι…]

Ανάμεσα στα μνημεία, στέκεται κι εκείνη. Η Κόρη της Ελλάδος. Ένα μικρό κοριτσάκι απάνου σε μία ογκώδη βάση. Την κοιτάζω με στοργή. Σε εκείνη έχω εναποθέσει πια όλες μου τις ελπίδες. Εκείνη μόνον μου απέμεινε για να έχω σε κάτι να αναφέρομαι. Εκείνη είναι που μπορώ να αποκαλέσω πατρίδα. Εκείνη, η αγνή και ιδεατή ελληνικότητα. Που βάφει με γαιώδη χρώματα τους πίνακες του Τσαρούχη, που χρωματίζει με λευκό και γαλάζιο τους στίχους του Ελύτη, που τραγουδάει τις μελωδίες του Χατζιδάκι, που βηματίζει στα εμβατήρια του Θεοδωράκη, που χορεύει στις μουσικές του Τσιτσάνη, που βουτάει μες τις σελίδες του Καζαντζάκη.
 
Ας σιωπήσουν οι Σαμαράδες, οι Βενιζέλοι, οι Τσίπρες και οι Παπαρήγες. Ας σιωπήσουμε όλοι κι ας ακούσουμε αυτήν, την περί δικαίου φωνή μέσα μας και την συσσωρευμένη θέληση αυτού του τόπου για ζωή. Να βγούμε σοφότεροι από τη μεγάλη περιπέτεια. Και εντέλει να βρούμε έναν κάποιο δρόμο προς ένα μέλλον που να μην μας πληγώνει.                                                                             
Κι αν ακόμα δεν τα καταφέρουμε, ένα είναι το σίγουρο: αυτός ο τόπος, ο ποτισμένος με δόξες και τραγωδίες, και αυτός ο λαός, ο ικανός για επιτεύγματα και λάθη που τον υπερβαίνουν, είναι αμφότεροι καταδικασμένοι να γεννούν ιστορία. Ακατάπαυστα. 
Advertisements

25 thoughts on “Η κόρη της Ελλάδας

  1. τι όμορφες εικόνες! Και πόσο δίκιο έχεις Αγριμιώ μου. Δυστυχώς αυτοί δεν θα σιωπήσουν όμως ποτέ….Είναι σαν την λερναία ύδρα, σκοτώνεις ένα κεφάλι, φυτρώνει άλλο. Μας λείπει ένας Ηρακλής, ένας ήρωας, η μήπως θα πρεπε να γίνουμε εμείς οι ίδιοι?

    • Θα σταθώ στο τελευταίο, Μαρία, να γίνουμε εμείς οι ίδιοι. Να μην περιμένουμε από κανέναν άλλον να μπει μπροστά. Δεν θέλουμε ήρωες, κι αν είχαμε μπροστά μας, ίσως να μην τους ξεχωρίζαμε μέσα στην φθήνια της καθημερινότητάς μας. Ανατρεπτικούς μπροστάρηδες θέλουμε. Που να μην αρκούνται στα λόγια…

  2. Με συγκίνησες Αγριμιώ μου.
    Εμείς εδώ ζούμε το δικό μας Γολγοθά.
    Η μικρή Κύπρος το δικό της…
    Μη μας ξεχνάτε…..
    Πολλά φιλάκια απ’ την Αθήνα:))

    • Θα στο γράψω με μια μαντινάδα, που την λέμε συχνά στο χωριό μου.

      Αγάπες αλυσόδετες καρδιές αγαπημένες
      όσο μακριά κι αν βρίχνονται δεν είναι χωρισμένες.

  3. Όμορφες εικόνες… μυρίζουν Ελλάδα!
    Δυο φορές συγκινητικές αυτές οι στιγμές, εκεί στην άλλη άκρη του κόσμου!
    Να’σαι καλά Αγριμιώ μου και να μας στέλνεις τις εξαιρετικές ανταποκρίσεις σου!

  4. τελικά πιο έλληνες είναι οι ξενιτεμένοι από εμάς που μένουμε εδώ!
    ωραίες οι φωτογραφίες, αν και θα ήθελα περισσότερες!

    • Όχι όλοι, μια μειοψηφία θα έλεγα. Πολλοί έχουν άχτι την Ελλάδα επειδή δεν μπορούν να επιστρέψουν. Αχ, δεν έβγαλα πολλές, Ρία. Ήμουν συνοδός και πρόσεχα τα παιδιά, οπότε όπως καταλαβαίνεις ήμουν πολύ περιορισμένη.

  5. και βέβαια πιο έλληνες ειστε εσεις εκεί απο μας εδώ…και πιο πολύ νιωθεται την Ελλαδα και ας βρίσκεστε τόσες χιλιαδες χιλιόμετρα μακρυα της..μακαρι Αγριμιώ μου να ακούγότανε μεχρι τα αυτια τους αυτά τα λόγια σου.. φιλακια μικρή μου απο την ταλαιπωρημενη πατρίδα μας…

    • Ταλαιπωρημένη η πατρίδα, ταλαιπωρημένη πολλές φορές και η ομογένεια.
      Στο ίδιο παιχνίδι θεατές είμαστε όλοι. Μας έμειναν κανά δυο γιορτές τον χρόνο, να αισθανόμαστε λιγάκι Έλληνες, να μην ξεχάσουμε τις ρίζες μας.

      Φιλιά στην πατρίδα μου την Κρήτη 🙂

    • Σ’ευχαριστώ, αν και δεν βγάλαμε το ελληνόμετρο, γιατί από το δικό σου το στόμα ακούγεται αλλιώς… Καλή πατρίδα και συγγνώμη που αργώ να σας απαντήσω.

  6. Αχ βρε Αγριμάκι μου, πονάνε τόσα πολλά και ο πόνος είναι διαρκής γι αυτή την έρμη πατρίδα.
    Να σαι πάντα καλά μικρό μου…

    • Συλλογικός ο πόνος, συλλογικό και το αυτομαστίγωμα. Συλλογικός ο στιγματισμός, συλλογική και η κατάθλιψη. Να δω πότε θα σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά…

      Μην χάνεσαι, να σε διαβάζουμε πιο συχνά.

  7. Τι ωραία και περιγραφικά που μας τα εξιστόρησες όλα. Για λίγο νόμιζα πως ήμουν εκεί μαζί σας και ένιωθα την αγάπη σας για αυτή την βασανισμένη πατρίδα μας. Δάκρυσα.
    Η αγάπη για την Ελλάδα τελικά φτάνει μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Να είσαι καλά Αγριμάκι και να περνάς όμορφα. Φιλιά.

    • Η αγάπη για την Ελλάδα ξεκινά και τελειώνει μέσα μας, κι αν δεν την αγαπήσουμε εμείς, δεν πρόκειται να την αγαπήσει κανείς. Για αυτό και την κουβαλάμε πάντα μέσα μας, ακόμη και στην άλλη άκρη του κόσμου. Καλό μήνα να έχουμε, ελληνικό και γαλάζιο! 🙂

  8. Όταν είσαι παιδί της ξενιτιάς έχει μιαν άλλη ποιότητα η αγάπη για την πατρίδα. Ίσως να είναι επειδή υπάρχει η απόσταση, το πλεονέκτημα της προοπτικής, ποιος ξέρει… Ίσως να είναι η ξενιτιά που θα πρέπει να μας πιάσει από τους ώμους και να μας ταρακουνήσει δυνατά, μπας και ξυπνήσουμε από τον λήθαργο και θυμηθούμε ποιοι είμαστε κι έτσι αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε αυτό που πάνε να μας κάνουν πριν να είναι αργά…
    Οι φωτογραφίες σου είναι υπέροχες, εύχομαι και του χρόνου περισσότεροι!

    • Δυστυχώς, Εύα, δεν είναι όλοι οι ομογενείς έτσι. Πρέπει να δεις πόσοι δεν ήρθανε, πόσα σχολεία στείλανε μοναχά 25-30 μαθητές. Πόσοι γονείς αδιαφόρησαν και πήγαν για καφέ. Μια μικρογραφία της Ελλάδας και η ομογένεια. Δεν θεωρώ ότι ο ξενιτεμένος αγαπά περισσότερο την Ελλάδα, την πονά ίσως.

      Ελπίζω του χρόνου να είμαι στην Ελλάδα, αν και η περιφρούρηση στις παρελάσεις με εκνευρίζει…

  9. πολύ όμορφες εικόνες και πόσο ωραίο είναι που συνεχίζονται οι παρελάσεις στο εξωτερικό, γιατί φαντάζομαι τη δουλειά που προϋποθέτουν…..μα πού σας έριχναν στραγάλια ; πρώτη φορά το ακούω χαχαχαχαχα Αθάνατοι Έλληνες !

    • Αλήθεια; Νόμιζα ότι το έχουν έθιμο και σε άλλες πόλεις. Εγώ στην Αθήνα το έχω πετύχει, δυτικά προάστια. Άσε, έχουμε φάει κάτι γλίστρες. Άλλο να σου το λέω, άλλο να το βλέπεις… χα χα.

  10. Συγχαρητηρια Κρητηκακι για το ιστολογιο σου αλλα και για την παρεμβαση σου στο Olympia στην αναρτηση για την κιτς παρελαση στην αμερικη.Να εισαι καλα

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s