Μνημεία σε απόγνωση

Όποιος λαός ξεχνά το παρελθόν του, δεν αξίζει να έχει μέλλον. Είναι καταδικασμένος να πεθάνει από την ιδεολογική και ηθική σήψη η οποία τον διακατέχει. Προσπαθήσαμε και με τους Αλλιανούς, αλλά.. το μακρύ χέρι πάλι μας την έκανε. Ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος, ο βωμός των Δώδεκα Θεών, και τώρα το χαριστικό χτύπημα με τον ναό της Αφροδίτης στην Θεσσαλονίκη… να μην μιλήσω για τους δεκάδες αρχαιολογικούς χώρους που εκτός από αφύλακτοι, παραμένουν και κλειστοί. Πρέπει να φέρουμε τους αρχαιολογικούς χώρους από το σκοτάδι στο φως, να αναδείξουμε την ιστορική τους αξία και να μείνουν αυτοί, καθώς και ό,τι έχει απομείνει από την αρχαία ελληνική γραμματεία, παρακαταθήκη στα παιδιά μας.

Κλείνω τα μάτια, τα αυτιά, κι αφήνω την Ψυχή να μιλήσει. Μια Ψυχή που διψά να λυτρωθεί..

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.

Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη.

Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.

Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου.

Δεν είσαι ένας· είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπα σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου.

Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας.

Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου· όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.

Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν.

Από την Ασκητική του Καζαντζάκη..

Advertisements

9 thoughts on “Μνημεία σε απόγνωση

  1. Γίνονται μεμονωμένες κινήσεις, από εκπαιδευτικούς κυρίως, να σώσουμε ότι προλαβαίνουμε από τη λαίλαπα των πατριδοκάπηλων. Αν ήταν δυνατόν, θα πουλούσαν και τον Παρθενώνα!… Αφού δεν σέβονται τον όρκο τους, την πατρίδα και τις κρίσιμες ώρες που περνάει, γιατί να σεβαστούν παρελθόν και προγόνους;
    Αγριμιώ μπράβο και πάλι για τη φωνή που υψώνεις!
    Τα σέβη μου!

  2. Την Ασκητική μου την έκανε δώρο ένας καλός φίλος πέρσι και την έχω στο κομοδίνο μου. Τον Καζαντζάκη πολλοί τον αγαπούν αλλά λίγοι τον καταλαβαίνουν και λιγότεροι υιοθετούν την ύπαρξη της οποίας τον δρόμο μας άνοιξε.

    Χειρότερο ακόμα από το να ξεχνά ένας λαός το παρελθόν είναι το να θυμάται επιλεκτικά και να σφυρίζει αδιάφορα για τα υπόλοιπα…

    Ο δε τρόπος με τον οποίον δεν προσέχουμε και δεν αξιοποιούμε την κληρονομιά που ξεθάβουμε παντού δεξιά κι αριστερά ανήκει στο ανατολίτικο μέρος της φύσης μας… Ναι, οι δυτικοί έρχονται να δουν τις αρχαιότητες στην Ελλάδα, αλλά σου εγγυώμαι εκ πείρας ότι φεύγουν με δάκρυα για τον τρόπο που δεν τα συντηρούμε και δεν τα σεβόμαστε…

  3. Η σωτηρία της κληρονομιάς μας ,απο τους πάσης φύσεως Ανθέλληνες -πατριδοκάπηλους ,από ολους εκείνους που μας θέλουν »τελειωμένους» ,θάβοντας τον πολιτισμό μας ,ας γίνει μονόδρομος.Ας γίνει κοινός στόχος.Ο Έλλην πρέπει να αντισταθεί και να πασχίσει να διατηρήσει στο ακέραιο ,αυτά που του ανήκουν.
    Προσυπογράφω τις σκέψεις σου.

  4. «…Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου· όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται…»
    Διάβασα την Ασκητική δεκαετίες πριν. Νομίζω ότι θα την διαβάσω και πάλι…

  5. Φαίνεται τελικά πως τα λόγια του Καζαντζάκη είναι όχι απλά διαχρονικά αλλά ταιριάζουν με την περίπτωση της κατάχωσης ενός ακόμη αρχαιολογικού χώρου. Χαίρομαι που θύμισα ξανά σε μερικούς αυτό το απόσπασμα από την Ασκητική του, ένα πνευματικό έργο το οποίο με συνοδεύει από μικρή. Μαρία, ελπίζω οι εκπαιδευτικοί, όπως λες, να συνεχίσουν την προσπάθειά τους για την ανάδειξη και διάσωση της ιστορίας μας.

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s