Βουλιάζουμε..

Όλο και πιο βαθιά όσο περνάει ο καιρός. Καθώς χάνουμε ευκαιρίες. Ευκαιρίες που συνήθως έρχονται από το πουθενά και εξαφανίζονται χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Όσο δεν υπάρχει στην αντιπέρα όχθη μια βιώσιμη εναλλακτική λύση. Κάτι το εφικτό, όχι κάτι από την σφαίρα του φαντασιακού.

Όσο παραιτούμαστε, επειδή συνηθίσαμε. Μεγάλη η δύναμη της συνήθειας και της αδράνειας την οποία αυτή επιφέρει.

Όσο δεν ρισκάρουμε, επειδή η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από ένα μεγάλο ρίσκο. Εάν δεν δοκιμάσεις, πώς θα ξέρεις τι πάει να πει ΖΩΗ;

Όσο δεν ανασαίνουμε, αφουγκραζόμαστε, παρατηρούμε την ζωή με τους ρυθμούς των ανθρώπων γύρω μας. Επειδή η δική μας «ματιά» σίγουρα δεν είναι αρκετή. Αλλά μέσα από την συλλογικότητα, βλέπεις τα πράγματα λίγο πιο ομαδικά. Τσαλακώνεις λίγο το «εγώ» σου.