Η χώρα του Ήλιου

Μπουκιά μπουκιά γεύομαι το γαλάζιο του Αιγαίου στα μάθια σου, ακούγοντας εκείνα τα σπαστά ελληνικά σου, διαβάζοντας τα χείλη μου, ξεχασμένα ήδη απ’τη μήτρα της μάνας σου, μα τόσο σου γνώριμα που οι λιγοστές λέξεις σου βγαίνουν αβίαστα. 

Καθισμένοι στο πάτωμα αγγίζουμε τα άλμπουμ φωτογραφιών των παρελθόντων μας, από την πρώτη μέρα γνωριμίας μας, όταν ο χρόνος σταμάτησε, ξεσκονίζοντας αναμνήσεις ενός γλυκόπικρου παρελθόντος το οποίο αναπολείς αν και δεν έζησες ακόμη, το πιο φτωχό μονάκριβό μας όνειρο, στολίζοντας απ’άκρη σ’άκρη τις στιγμές μας με το πιο ζωντανό γαλάζιο.

Συντάσσουμε κάθε πρωί με την ίδια λαχτάρα το γράμμα της επιστροφής, ακολουθώντας πάντα το ίδιο δρομολόγιο, με τη κρητική μουσική να τιτιβίζει στ’αυτιά μας, γράφοντας σε φίλους που ακόμη δε γνώρισες να μας προσμένουν στην Ε3 από Πειραιά για Ρέθυμνο, άμα τη αφίξει μας από Μελβούρνη.

melbr

Εκεί από τη χώρα του Ήλιου, που δε μας βλέπετε αλλά μας πονάτε, φάνηκε από τις ευχές σας τις τελευταίες εβδομάδες, χωρίς καν να ξέρετε, κι εμείς από εδώ μες την καρδιά του χειμώνα να συλλαβίζουμε τα καλοκαίρια σας σφουγγίζοντας γλυκάλμυρα δάκρυα από τα μάθια μας κάθε που θα σας θυμηθούμε ή θα διαβάσουμε μαζί τα ιστολόγιά σας, μη βαστώντας ν’αφήσουμε απάντηση.

Κι έπειτα όταν τελειώνουμε τις από απόσταση πνευματικές μας περιπτύξεις, αναρωτιόμαστε πώς το νησί της Αφροδίτης σιμωσε το νησί του Δία, κι ίσως αύριο μια τόση δα ελληνική λεξούλα μας χαράξει τη ψυχή κι επιστρέψουμε σπίτι μας, εμείς με τις πολλές Πατρίδες*. 

melbroue

Κι όπως περπατάμε στις όχθες του ποταμού, στην καρδιά της Μελβούρνης, σου μιλώ για την αρχαία Λάππα και ξανοίγουμε μαζί φωτογραφίες από τα λιβάδια, τα βοσκοτόπια, τα μιτάτα, τις λύρες, τους κίονες, τα ηλιοβασιλέματα, τις κουρές, τα γλέντια, τα συναπαντήματα… και νοσταλγούμε από κοινού τα πατήματά μας στο πιο γλυκό, παλιό λιμάνι. Στο δικό μας Ρέθυμνο!

reth farss

ΥΓ Μας.. εμπνέετε και πονάμε μαζί!

Advertisements