Όταν σου κλείνουν την πόρτα…

συνεχίζεις να χτυπάς με περισσότερη δύναμη, πείσμα κι αποφασιστικότητα..

κι όταν αντιληφθείς πως αυτή η πολιτική δεν οδηγεί κάπου, παρακάμπτεις τα όσα μέχρι τώρα ήξερες, και μπαίνεις από το παράθυρο, αφού πρώτα εξαντλήσεις ΚΑΘΕ νομικό περιθώριο.

Δυστυχώς τα νομικά περιθώρια και οι τυπολατρείες δεν συνάδουν με τη φύση του ακτιβισμού, όχι γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να παίξουμε μπάλα όπως «πρέπει» ή επειδή κάποιοι «έτσι το θέλουν», αλλά επειδή τα νομικά περιθώρια έχουν προσδιορισθεί από αυτούς ακριβώς που καλείσαι να προστατευθείς και να προστατέψεις κι άλλους.

Από μία κλίκα συμφερόντων, από μία κλίκα χρηματιζόμενων, εγωιστικών νομοθετικών κι εκτελεστικών οργάνων που στοχεύουν συνήθως να αναγνωρίζουν τα ατομικά δικαιώματα απομονώνοντας και περιθωριοποιόντας όσους μιλούν για συλλογικά.

Γνωρίζουν πολύ καλά πόσα μπορούμε να καταφέρουμε μόνοι και πόσα μαζί.

Κι εκεί ακριβώς ποντάρουν.

Όταν όμως αναγκάζεσαι το πρωί να διδάσκεις την εγκράτεια, να φοράς το κοστούμι και να είσαι πιο πράος, εκπροσωπόντας φορείς ή την ακαδημία… και το βράδυ να γίνεσαι ένα με τον κόσμο στα πεζοδρόμια και να ηγείσαι οργανώσεων τότε βρίσκεσαι διαρκώς στο πεδίο βολής των πουλημένων συνειδήσεων.

Εσείς τι ξεχωρίζετε σε έναν ακαδημαϊκό, προέδρο επαγγελματικής ένωσης ή πολιτικό; Ξεχωρίζετε αυτούς που είναι πάντα στην πρώτη γραμμή; Που μοιράζονται τις γνώσεις τους; Που στέκονται στο πλευρό των υπολοίπων ακόμη και με το πέρας του 8ωρου;

Επιστρέφοντας από το Brisbane γεμάτη όρεξη για δουλειά, κρατώ βαθιά χαραγμένα μέσα μου τα λόγια μιας πραγματικής ηγέτιδας, όταν στο συνέδριο πολλοί ακαδημαϊκοί, μέλη της κοινότητάς μας και δημοσιογράφοι ευχαριστούσαν πολιτικούς ή προέδρους άλλων φορέων που δέχθηκαν να έρθουν στο συνέδριό μας και να σταθούν στο πλευρό μας στην προσπάθειά μας να μειώσουμε τις κοινωνικές ανισότητες ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες στην Αυστραλία.

(η πρόεδρος ενός πολύ σημαντικού φορέα σε ζωντανή αναμετάδοση)

 Σταματήστε να τους ευγνωμονείτε που ήρθαν εδώ σήμερα. Είναι καθήκον κι υποχρέωσή τους να βρίσκονται με άλλους φορείς, με την αντιπολίτευση, με απλούς πολίτες. Να νοιάζονται, να ενδιαφέρονται, να μάχονται στο πλευρό μας για μια καλύτερη, πιο δίκαιη Αυστραλία. Είναι ντροπή σας να τους ευγνωμονείτε για κάτι τόσο εύλογο.

Στη συνέχεια χαμογέλασε.

Καθόμασταν πολύ κοντά, τόσο κοντά που το χαμόγελο βρήκε τον αποδέκτη.

Advertisements

3 thoughts on “Όταν σου κλείνουν την πόρτα…

  1. Έτσι είναι αγριμάκι μου είναι υποχρεωμένοι. Μας έχουν μάθει όμως στο τίποτα και όταν κάνουν το ελάχιστο τους ευχαριστούμε ξανά και ξανά σαν ζητιάνοι για το κέρμα που μας πέταξαν. Ευτυχώς δεν ξεγελούν τους πάντες.
    Καλά να είσαι μικρό μου..

  2. Τις πόρτες τις κλειστές δεν τις χτυπάς για να ανοίξουν. Τις ρίχνεις. Τις γκρεμίζεις. Ο τρόπος που χρησιμοποιείς, φέρνει και το αποτέλεσμα που θέλεις.

  3. Είναι εξαιρετικά λυπηρό το να διαπιστώνει κανείς, πως σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας, το ίδιο μοντέλο επαναλαμβάνεται και διαιωνίζεται… αυτοί που κρατούν την εξουσία κοιτούν τη «πάρτη» τους και σε αναγκάζουν να βρεις το δίκαιο σου, χρησιμοποιώντας πλάγιους δρόμους, γιατί οι ίδιοι, τους νόμους τους εφαρμόζουν όπως τους συμφέρουν ή δεν τους εφαρμόζουν καθόλου… και απ’ τη στιγμή που δεν βλάπτεις το σύνολο, αλλά το εξυπηρετείς, νομίζω πως οι ακτιβιστές και λοιποί συνειδητοποιημένοι πολίτες, δρουν σωστά! 😉

    ΑΦιλάκια τρυφερό μας αγριμάκι, καλή σου δύναμη! ❤

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s