Μαγικές στιγμές…

Βαθμολογίες. Μαγικές στιγμές. Με γονείς, μαθητές και συναδέλφους. Μαζί με τα «αποκαλυπτήρια» και διάφορες «αποκαλύψεις».

Εκεί συνήθως επιβεβαιώνεις το ποιοι γονείς διαβάζουν μαζί με το παιδί, ποιες οικογένειες αντιμετωπίζουν προβλήματα, ποια παιδιά φοβούνται ή τρέμους τους γονείς τους. Καλύπτεις κενά για τα στεναχωρημένα προσωπάκια ή τις μισοτελειωμένες εργασίες – για όλα όσα δεν λέγονται.

Κι επειδή εδώ στην Αυστραλία βρισκόμαστε ακόμη στη μέση της σχολικής χρονιάς, θα σας πω μοναχά ένα πράγμα… τα παιδιά και τα μάθια σας!

Τις προάλλες συζητούσα με ένα συνάδελφό μου από άλλο σχολείο. Μου αφηγήθηκε μια ιστορία για ένα μαθητή που την φυλάω ακόμη ζεστά μέσα μου. Ο μαθητής δεν ήταν συνεπής με τις σχολικές του εργασίες και ο δάσκαλος σκεφτόταν ότι δεν διαβάζει αρκετά… Αργότερα έμαθαν στο σχολείο πως το παιδί τα τελευταία δυο χρόνια έμενε με τον μεγαλύτερο αδελφό του σ’ένα αυτοκίνητο και πως ήταν άποροι – το παιδί δεν είχε γραφείο ή δωμάτιο για να διαβάσει.

Σήμερα πηγαίνοντας στη δουλειά σκεφτόμουν έντονα αυτή την περίπτωση, τίποτα όμως δεν με είχε προετοιμάσει για τα όσα θα ζούσα. Το ότι καταφέρνουμε κάθε μέρα να αγγίζουμε παιδιά κι εφήβους και ν’αλλάζουμε τις ζωές τους οφείλεται σ’εμάς κι εσάς.

Μας διαβάζουν, μας ακούν, βιώνουν τα πάντα γύρω από την κρίση. Σκέφτονται, προβληματίζονται, πονάνε μα και δημιουργούν, εκφράζονται, διεκδικούν.

Ένα από τα θύματα της κρίσης είναι και η μαθήτριά μου, η οποία ερχόμενη εδώ στη Μελβούρνη έπεσε θύμα σχολικού εκφοβισμού. Πέρα από τα προβλήματα αυτοπεποίθησης κι άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, αυτό το κορίτσι παραλίγο να χάσει τη ζωή του.

Τα τελευταία χρόνια έρχονται (ή επιστρέφουν) στην Αυστραλία δεκάδες παιδιά κι έφηβοι με τις οικογένειές τους λόγω της οικονομικής κρίσης. Η προσαρμογή τους/μας αρκετά δύσκολη λόγω γλώσσας και κουλτούρας. Αν κι όλα τους διαπρέπουν στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, αυτό δε σημαίνει πως είναι κι αποδεκτά από την εδώ κοινωνία.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, τουλάχιστον εδώ στην Αυστραλία, το προκαλούν οι ίδιοι οι ομογενείς οι οποίοι τα «συμβουλεύουν» να… επιστρέψουν στα σπίτια τους γιατί αυτά και οι οικογένειές τους είναι «τεμπέληδες», «φοροδιαφεύγουν» και «έφεραν την κρίση στην Ελλάδα».

Δεν θα περιγράψω τις τραγικές στιγμές που όλοι ζήσαμε μέσα από τη μικρή, γιατί μπροστά σε όλα όσα βιώνει κάθε μέρα το ίδιο το κορίτσι είναι αμελητέα… Θα σας μιλήσω όμως για τη μητέρα της μικρής, η οποία βρήκε το θάρρος και μου μίλησε. Και θα σας ζητήσω να έχετε κι εσείς το ίδιο θάρρος να μιλάτε με τους εκπαιδευτικούς και τους κοινωνικούς λειτουργούς ή τους ψυχολόγους που γνωρίζετε.

Όχι, δεν μας ενοχλείτε στο διάλειμμα. Δεν μας νοιάζει αν πάρετε τηλέφωνο στο σπίτι. Κι ακόμη κι αν η διεύθυνση του σχολείου δεν εγκρίνει τις κινήσεις μας, θα κάνουμε αυτό το οποίο εμείς θεωρούμε σωστό για να εξασφαλίσουμε την θαλπωρή και τη ζεστασιά της τάξης μας… μα πάνω απ’όλα τα χαμόγελα στα πρόσωπα των μικρών μας.

Ο σχολικός εκφοβισμός, η αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος, οι μαθησιακές δυσκολίες, η ανέχεια, ο αυτοτραυματισμός και οι τάσεις αυτοκτονίας είναι θέματα που μας αφορούν όλους. Και καλό θα ήταν ν’αρχίσουμε επιτέλους να μιλάμε για αυτά. Προτού κοστίσουν κι άλλες ζωές!

Την ανθρώπινη ζωή την επαναπροσδιόρισα μέσα από τη σχέση μου με τα παιδιά. Ζώντας μαζί τους στις στέγες εδώ και πολύ καιρό, στάθηκα τυχερή να μη βρω νεκρό παιδί στο δωμάτιό του στα ορφανοτροφεία/στέγες της πόλης όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μου. Δεν θέλω να έχω στο ιστορικό μου μία (ακόμη) αυτοκτονία.

Θυμάμαι πόσους ξεχωρισμούς θα είχα αποφύγει κι εγώ η ίδια αν οι δάσκαλοι, οι γονείς και η ίδια η γειτονιά είχαν σκύψει πάνω από τα παιδιά και τους εφήβους. Κι ότι δεν θα χρειαζόταν ν’ανάβω καντήλια… Ίσως για αυτό κι είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη γύρω από το θέμα, ίσως για αυτό φουρκίστηκα με τα όσα άκουσα (ξανά) απόψε από τη μητέρα της μαθήτριάς μου, για αυτό σου λέω…

έχε το νου σου στο παιδί!