Για μια στιγμή..

Τα φώτα χαμηλώνουν. Μια γλυκιά υπερένταση κατακλύζει το κορμί. Τα μάθια αναζητούν στη σκηνή αγαπημένα πρόσωπα. Στο νου τα λόγια του Πρόκλου (Εις Μούσας)…

« […] Όμως, θεές, σταματήστε τον πολυτάραχο πόθο μου και ενθουσιάστε με με τους νοητικούς μύθους [λόγια] των σοφών. Και το γένος των αθεόφοβων ανθρώπων ας μη με παρασύρει μακριά από το θεϊκό, ολοφώτεινο μονοπάτι και από τους λαμπρούς καρπούς του. Και προς το αγνό φώς, μακριά από τον θόρυβο της πολυπλάνητης γένεσης, ας έλκετε πάντα την περιπλανώμενη ψυχή μου, φορτωμένη με το δικό σας μελίσσι που δυναμώνει τον νου και πάντα με τη δόξα της καλλιέπειας που θέλγει τις φρένες”.

muses

Λίγο πριν από κάθε παράσταση, λίγο πριν από κάθε μεγάλη πρόβα, αισθάνομαι τούτα τα λόγια να σκαλίζουν το Είναι μου. Ένα μικρό χέρι, μια Φωνή βγαίνει από μέσα μου, έτοιμο να δείξει, να μιλήσει για τα Αρχέτυπα.
Πώς συνοψίζονται όλα στο πριν και το μετά της παράστασης – μένει να αιωρείται το συν-αίσθημα πάνω από τα άδεια καθίσματα τα οποία αποζητούν παρηγοριά, λύτρωση, κάθαρση.
Πώς γιατροπορευόμαστε μέσα από την Τέχνη, μετέχοντας στις Πράξεις οι οποίες όλες τελειώνονται σε μία και μόνη Τελειότητα.
Πώς πραγματώνονται όλα στο Θέατρο της Κοινωνικής Αλλαγής και Πραγμάτωσης– στο Θέατρο που καθηλώνει, απελευθερώνει, μαγεύει, εμπλουτίζει, Ανατρέπει.
Πώς το τοπικό, εναλλακτικό, Μικρό Θέατρο κρύβει μέσα του λίγη από τη μαγιά της ίδιας της Πόλης, του οικο-συστήματος της ζήσης μας. Αρκετά μικρό για να μας χωρά όλους…
Πώς η κάθε μία παράσταση κρύβει μέσα της εκείνον τον ανταποδοτικό χαρακτήρα – το όλο παιχνίδι γίνεται με τα μάθια. Τα μάθια και τα χαμόγελα. Το Πρόσωπο όλο φέρει μα και η Φωνή το μεγαλείο της παράστασης.
Πώς σου κουρσεύουν την καρδιά – το πραγματικά βιωματικό θέατρο είναι αυτό όπου οι ηθοποιοί κάνουν έρωτα πότε με το σανίδι και το κείμενο, πότε μεταξύ τους κι άλλοτε με το κοινό. Πραγματικά γυμνώνοντας το Είναι τους προσφέροντάς το απλόχερα σε όσους μετέχουν – αποτίοντας φόρο τιμής στις Μούσες.
Μεταλαμβάνοντας λίγη από εκείνη τη μαγιά..
Λίγη από εκείνη την μεταλαβιά.. την ελληνική.. την ομογενειακή.. την Ανθρώπινη.. εκεί όπου το Ανήκειν γίνεται βιώμα. Το Τοπικό γίνεται Παγκόσμιο. Η ταυτότητα είναι ρευστή και πολυμορφική. Ταυτόχρονα η θεατρική συνδιαλλαγή έχει επιμορφωτικό αλλά και μαθησιακό χαρακτήρα, είναι μία διαπραγμάτευση ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό. Το λογικό και το άλογο.
Και τελικά τι άλλο είναι το Θέατρο πέρα από κεριά αναμένα στα Πνεύματα του Χθες, στρωμένα με μια γλυκιά πεθυμιά του Σήμερα για το πολλά υποσχόμενο Αύριο που θε να’ρθει; Πιο ωραία, πιο γεμάτα, πιο μεστά, ζεστά κι ανθρώπινα τα «αντίο» και τα «καλώς όρισες» επί σκηνής..
Ρεζερβέ απόψε. Στο καφωδείο της παροικίας. Σε μικρά δανεικά θεατράκια ημερήσιων σχολείων που στεγάζουν υπομονετικά, χρόνια τώρα, το πάθος μας.
Με τα αστέρια της καρδιάς μας.
theatre