Ένας λυράρης μετράει τ’άστρα

Πάντα με μάγευε το θέατρο.. Το πώς ο καθένας ερμήνευε διαφορετικά τις παραστάσεις -ή και πρόβες- που παρακολουθούσε, τη διάδραση ανάμεσα στο κοινό και τους ηθοποιούς, τον άτυπο διάλογο ανάμεσα στο κείμενο και στο ακροατήριο, το πώς ενσαρκώνει κανείς έναν ρόλο κι «ενδύεται εκείνο ή το άλλο σαρκίο», όπως συχνά λέω τους ηθοποιούς εκείνους οι οποίοι γίνονται ένα με τον ρόλο τους.

Μαζί με τα παραπάνω μ’αρέσει να διακρίνω τα ηθικοπλαστικά μηνύματα που περνούν κάποιες παραστάσεις, τα Αρχέτυπα τα οποία φωλιάζουν στις κρυφές πτυχές του σεναρίου, το τρέμουλο στην φωνή των ηθοποιών, πολύ περισσότερο τη ζωντάνια και τη σπίθα στα μάτια των ηθοποιών του ερασιτεχνικού θεάτρου, το ρόλο του Σώματος, του Φωτός και της Φωνής στο έργο, τις μεταφυσικές και μυθικές σχεδόν προεκτάσεις των πράξεων πάνω στους θεατές, τα εξωλογικά στοιχεία, την Παρατήρηση, τη Μνήμη και τη Φαντασία.

Τον παιδιάστικο ενθουσιασμό όλων εμάς των «θαμώνων» –των «εθισμένων»- που διψάμε για μία ακόμη τζούρα, για μία ακόμη παράσταση, για ένα ακόμη τραγούδι.

Και τα συναισθήματα.. δεκάδες μυριάδες που σε κατακλύζουν. Κι όσα έρχονται μαζί με αυτά. Οι εικασίες, οι συζητήσεις μετά το τέλος της παράστασης, οι πρόβες, τα ατελείωτα ξενύχτια, οι αλλαγές πάνω στο θεατρικό κείμενο λίγο μετά τις πρόβες στα κομμάτια που χωλαίνουν ή δεν βγαίνουν.

Μα πιότερο μ’αρέσει το «εδώ», το «μαζί», το «τώρα» της παράστασης – και της πρόβας…

Είναι εκείνο το συναίσθημα που «πετάς» στο κοινό, κι εκείνο το προσλαμβάνει συνήθως με τον ολόδικο του τρόπο, κι έπειτα πρέπει να το «μαζέψεις» πίσω, ποτέ να μη το αφήνεις εκεί να αιωρείται, αλλά να επιστρέφει σ’εσένα, και σαν μαέστρος να κατευθύνεις την ομάδα. Όπως ακριβώς συμβαίνει και σε μία σχολική αίθουσα.

Κάπως έτσι έκαμε κι ο Αρχάγγελος.. ήταν σχέση μαγείας αυτή απού’χε με το κοινό.. πέταγε το συναίσθημα στο κοινό, κι έπειτα το μάζευε, δεχόταν το δικό τους και πάλι από την αρχή. Σε μία μαγική, κυκλική, Κρητική πορεία.

ξυλουρ

Σκέφτομαι πως τέτοιους ανθρώπους, τέτοιους ηθοποιούς, τέτοιους δασκάλους και τραγουδοποιούς δύσκολα βρίχνεις. Αλλά αυτή η μαγεία, όσα χρόνια κι ανε περάσουν, δεν ξεφτύζει. Αρκεί ένα βίντεο ή ένα γραπτό απόσπασμα για να καταδείξει τον ενεργό ρόλο του κοινού που ΒΙΩΝΕΙ, ΜΕΤΕΧΕΙ, ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ.

Advertisements

16 thoughts on “Ένας λυράρης μετράει τ’άστρα

  1. Δηλώνω εθισμένη και νιώθω όσα λες…πάντα με μάγευε, με μαγεύει το θέατρο!!

    Έχεις απόλυτο δίκιο..τέτοιους ανθρώπους .με τέτοια σχέση με το κοινό δύσκολα βρίσκεις…υπέροχο αφιέρωμα έκανες Αγριμιώ μου…έτσι του πρέπει!!
    Φιλιά πολλά!

    • Βγήκε αυθόρμητα, Μαρία μου, από καρδιάς τούτη η ανάρτηση. Πιότερο από τσ’άλλες. Και γι’αυτό πονά διπλά όταν χάνουμενε τέτοιες ανθρώπες, διότι η σχέση που έχουν με το κοινό/κοινωνία είναι αναντικατάστατη.

      Νοερές αγκαλιές

  2. Όμορφα τα λες και αυτή η σχέση δούναι και λαβείν είναι η μαγεία όχι μόνο του θεάτρου αλλά κάθε τέχνης. Το θέμα είναι όμως να παίρνουμε ένα κάποιο μήνυμα από τους καλλιτέχνες και όχι να μη συμμετέχουμε. Να μην κάνουμε όπως λέει ο Ρίτσος στη Σονάτα «δεν ξέρω αν τα παίρνουν εγώ πάντως τα δίνω»…

    Φιλιά από Πατρίδα!

    • Συμφωνώ, Αλς μου. Το Μήνυμα της Τέχνης, δυστυχώς, λίγους ακουμπά. Ειδικά στις μέρες μας όπου λόγω οικονομικής κρίσης λίγοι έχουν την ευκαιρία να ασχολούνται ενεργά με την Τέχνη. Γενικότερα, θέλει ανοιχτή καρδιά και μυαλό όταν ασχολείσαι με την Τέχνη. Και λίγοι διαθέτουν.

  3. Και νόμιζα ότι θα μας έλεγες περισσότερα για τη θεατρική παράστασή σας! Πες μου ότι αυτό ήταν μια εισαγωγή;
    Υπέροχες οι σκέψεις σου. Μελωδικά έφτασαν ως εμένα!
    Ξέρεις κάτι; Μόνο ερασιτεχνικό θέατρο έχω δει στη ζωή μου. Και το έχω λατρέψει! Και αναγνώρισα όλα όσα έγραψες μέσα μου!
    Σε φιλώ γλυκά!

    • Εσύ, παρά την απόσταση, με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο, κοριτσάκι μου. Τα δικά «μας», σύντομα.. 🙂 Μία μεγάλη θεατρική παράσταση δεν ήταν και η ζωή όλη του Αρχαγγελου μας; Το λατρεύω κι εγώ το ερασιτεχνικό θέατρο – μου’χει κλέψει τα μυαλά. Ολόγλυκο φιλί κι από εμένα

  4. Μ’ αρέσει πολύ που κρατάς τη ντοπιολαλιά σου ρε Αγριμιώ… Με συγκινείς πολύ!
    Το περίμενα πως θα γράψεις για τον Αρχάγγελο… Τι να πούμε τώρα εμείς εδώ κάτω; Μας έφυγε νωρίς ρε γαμώτο…
    Φιλί εναέριο, ελπίζω να φτάσει 😉

    • Τη ντοπιολαλιά ΜΑΣ, ρε Κανελλάκη, τη ντοπιολαλιά μας, κορίτσι μου. Κι εμένα με συγκινεί η αγάπη σας! Πώς να μη γράψει κανείς όταν πονά κι αγαπά; Τι να πείτε κι εσείς εκεί ΠΑΝΩ, που πορπατείτε μρε στην γης των Αγγέλων; Αλίμονο από εμάς εδώ στον μακρινό Νότο..
      Το τσάκωσα, νοερές αγκαλιές από εμένα

  5. Αχ από δω το πήγες από το πέρασες , αγάπες μεγάλες!!!!
    Λατρεμένο το θέατρο, λατρεμένος ο Ξυλούρης!! Εφυγε νωρίς , μέγα κρίμα αλλά η φωνή του ακόμα ακούγεται!!!
    Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το ξεγύμνωμα του ηθοποιού στη σκηνή.. Τους βγάζω το καπέλο!!
    Φιλί τεράστιο αγριμάκι μου!!!

    • Συντεκνάκι, έτσι είναι, όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν.. Χαίρομαι που σε ταξίδεψε τούτη ανάρτηση, νομίζω εμείς οι Κρητικοί πονάμε διπλά κάτι τέτοιες μέρες.. Νοερές αγκαλιές κι από εμένα κι ένα ολόγλυκο φιλί 🙂

    • Εγώ φταίω που χαθήκαμε, το ξέρω.. Προσπαθώ να ξεκλέψω λίγο χρόνο να σας επισκέπτομαι, δύσκολο αυτή την περίοδο. Κι εγώ ανατριχιάζω με τη Φωνή τση Ψυχής του – πολύ όμορφα το έγραψες. Θα τα λέμε πιο συχνά 🙂

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s