Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα…

Μια αλμυρή και κάπως τσουχτερή αποτίμηση του μήνα…

Με ένα συνέδριο, το οποίο θα μείνει γλυκά χαραγμένο στην καρδιά μου. Με τα χαμόγελα, τα χειροκροτήματα, τις συμβουλές, τα λάθη μας. Τις μελλοντικές ιδέες, τις γνωριμίες.

Με ένα ενδεχόμενο πειθαρχικό στη σχολή για διασπάθιση χρήματος από τα μέλη της ομάδας, το οποίο μάλλον τη γλυτώσαμε επειδή κινητοποιήθηκα αμέσως όταν αντιλήφθηκα το στημένο παιχνίδι. Με τη καρδιά να τρέμει και τους ακαδημαϊκούς να βρίσκονται έξω από την αίθουσα της συνάντησης, περιμένοντας το τέλος του μαρτυρίου υπομονετικά. Στο πλάι μας. Και να βγαίνουμε νικητές. Γελάσαμε, δακρύσαμε, αγκαλιαστήκαμε. Τσακωθήκαμε, αγανακτήσαμε, κρίναμε. Χέρι-χέρι. 

Μια γλυκιά αποτίμηση της βραδιάς…

Ένας ανοιχτός διάλογος της ελληνικής Παροικίας. Συζητήσεις γύρω από την ταυτότητα των ομογενών, τις παλαιότερες γενεές, τον εθελοντισμό, τον ρόλο της Εκκλησίας, την κρίση πίσω στην Πατρίδα. Ζητήματα που μας απασχολούσαν εδώ και καιρό.

Αλλαγές, πολλές αλλαγές, οι οποίες κανονικά θα έπρεπε να με τρομάζουν. Αλλά γνωρίζω πως βρίσκονται εδώ για να με δοκιμάσουν. Να μου μάθουν κάτι.

Και είναι τόσο όμορφο να περπατάς στο δρόμο και να έρχονται να σου μιλούν άνθρωποι που σε ξέρουν ελάχιστα, κι έπειτα σ’αγκαλιάζουν και να σε φιλούν σαν να γνωριζόσασταν χρόνια. Κι αυτά τα χαμόγελα, μου θύμησαν πως..

Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ. Άλλο που το αφήσαμε να φωλιάσει μέσα μας, γύρω μας, δίπλα μας. Όσα μαγκάλια και ν’ανάψουν, αν δεν μάθουμε ν’απλώνουμε το χέρι, ζεστασιά δε θα νιώσουμε…

Η άλλη η ζεστασιά είναι απλά επιδερμική.

Advertisements