Ἕνας μικρότερος κόσμος

       Τὸ ἐλπίζει ὁ Θεὸς
                                πὼς τουλάχιστο μὲς στοὺς λυγμοὺς τῶν ποιητῶν                                                             δὲν θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει ποτὲς ὁ παράδεισος.                                      Ν. Βρεττάκος

_____________________________________________________

Έπιασα να ξεσκονίζω.

Τα στόρια. Τα παραθύρια που από καιρό τώρα το γαλάζιο είχε ξεθωριάσει. Τα ράφια με τα σχολικά εγχειρίδια. Τις βαλίτσες πάνω στις οποίες ακόμη υπήρχε το καρτελάκι από το αεροδρόμιο της Αθήνας. Τα παλιά διαλυμένα κρεβάτια των παιδιών του κέντρου. Τις κούτες με τα βιβλία της σχολής. 

Τα γράμματα που κάποτε λάμβανα. Τα κρουσάτα τα μαύρα κρητικά μαντήλια, με τη λύρα ν’αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου. Τα αγαλματίδια θεών και το κηρύκειο.

Και κάπου εκεί βρήκα μια σελίδα. Διπλωμένη στη μέση ευλαβικά, σε ένα ακαδημαϊκό βιβλίο. Σημειώσεις της κολλητής από τη σχολή, που έψαχνα θυμάμαι στην τελευταία μας εξεταστική μαζί και δεν βρέθηκαν ποτέ. Με τα γράμματά της, στρόγγυλα-στρόγγυλα, αποτυπωμένα πάνω στο χαρτί, μα πολύ περισσότερο στη μνήμη μου.

Έπιασα να ξετυλίγω.

Μία-μία τις σελίδες με τις σημειώσεις. Ένα-ένα τα βιβλία – εδώ και χρόνια ανέγγιχτα, ανέπαφα, να περιφέρονται άταφα, άκλαυτα σώματα αγαπημένων συγγενών, απαρηγόρητα, γαντζωμένα πάνω μας, ν’αρνούνται πεισματικά να περάσουν στο επόμενο στάδιο της μετενσάρκωσης.

Έπιασα να κατεβάζω από τα ράφια.

Μία-μία τις κούτες, που περίμεναν σαν κάστρα απόρθητα ν’ανακαλύψω τα μυστικά τους. Έναστρες πολιτείες, χαμένες στα βάθη των αιώνων. Παιδικά ρουχαλάκια τυλιγμένα σε χαρτί πολυτελείας. 

Εκείνο τον μικρότερο κόσμο εντός μου, που κρατούσα σφιχτά στις δυο μου φούχτες. Τον μικρό, προσωπικό μου κόσμο, που έφερα μαζί μου. Με τους θεούς, τους ημίθεους και τους ήρωες. 

Έπιασα, τέλος, να ξεκλειδώνω από μέσα μου.

Ένα-ένα τα μυστικά της σοφίας των αρχαίων λαών και θρησκειών, αρχές με τις οποίες μεγάλωσα. Ένα-ένα τα αισθήματα. Της απόγνωσης, της θλίψης, του ξεριζωμού. Μα και της (ανα)γέννησης, του δοσίματος, της δημιουργίας. Με μοναδικό σκοπό την επιστροφή στις ρίζες, ακόμη κι αν χρειάζεται να κάνεις μεταφύτευση, γιατί τι είναι ένα δέντρο χωρίς ρίζες; Με την ιστορία να αρχίζει στη Σμύρνη, περίπου έναν αιώνα πριν, και να κάνει ακόμη το κύκλο της…

Και τότε κατάλαβα πως το ταξίδι τούτο εμπρός μου  δεν μπορεί να μην αντικατοπτρίζει παρά μοναχά το παρελθόν μας.

Πληθυντικός της κτήσης, αλλά και της αποδημίας.

Δε φεύγεις για ένα καλύτερο μέλλον, φεύγεις από τον Εαυτό σου.

Advertisements

14 thoughts on “Ἕνας μικρότερος κόσμος

  1. Γλυκό Αγριμάκι φεύγεις από τον Εαυτό σου για να τον ξαναβρείς. Όσα κέρδισες με προσωπικές μάχες εκεί στα ξένα θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο στην Πατρίδα. Θα κάνουν καλύτερη και την ίδια την Πατρίδα!
    Να ‘ σαι καλά κορίτσι μου!

  2. Μη στενοχωριέσαι ψυχούλα μου και με κάνεις να σπαράζω!
    Εδώ είναι οι ρίζες σου.
    Θα έρθει η μέρα που θα γυρίσεις και θα σε περιμένουμε όλοι!!!

    Πολλά φιλάκια από την πατρίδα:))

  3. Τὸ ἐλπίζει ὁ Θεὸς
    πὼς τουλάχιστο μὲς στοὺς λυγμοὺς τῶν ποιητῶν δὲν θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει ποτὲς ὁ παράδεισος. Ν. Βρεττάκος

    Οι λυγμοί των ποιητών, πότε φέρνουν την κόλαση και πότε τον παράδεισο..
    Αυτό που μένει, είναι η επιλογή τους.
    Θέλουν το λυγμό ή την ευφορία στην ψυχή τους;
    Μεγάλο παιδί είσαι. Κάνε την πρόσθεση, την αφαίρεση και βρες το υπόλοιπο. Το αποτέλεσμα θα είναι που πραγματικά επιθυμείς.
    Μην ψάχνεις για περαιτέρω χάδια..Όχι από τους φίλους σου, μα από την ίδια τη ζωή, όπως απλώνεται εμπρός σου.
    Κάνε το βήμα που ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ. Οχι το βήμα ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΣΟΥ ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΝ.
    Η ευμάρεια στη ζωή του ανθρώπου, έχει να κάνει με τη δύναμη της θέλησής του. Να τα καταφέρει και να πετύχει, ακόμη και σε μία Δρακότρυπα..Αν καταλαβαίνεις τί θέλω να πω.
    ΠΗΓΑΙΝΕ ΟΞΩ ,ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕ, ΖΗΣΕ ΚΑΙ ΓΥΡΝΑ.Δεν αντέχεις τα ξένα μάθια μου. Σου πέσανε βαριά στην ψυχή σου.
    ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΟΥ. ΟΠΟΙΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΕΥΡΕΙΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ.
    ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ.
    ΣΚΕΨΟΥ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΙΑΣ ΦΙΛΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ..

  4. Ακομα τον κρατάς και θα τον κρατας ..αυτον το κόσμο τον μικρό ..εντός σου Αγριμακι μου .. οι θύμησες δεν φευγουν .. μενουν εκεί μαζί μας μεχρι το τελος.. ακομα και να τις διώχνουμε εκείνες μένουν.. ειναι η ζωή μας.. φυλαξέ τες να σε συντροφέψουνε στο γυρισμό..!!!! φιλι μεγαλο Αγριμακι μου.. απο την Κρήτη σου..

  5. Καθυστερημένα διάβασα για τον μικρόκοσμο σου, τον τόσο τρυφερό, τον τόσο ευαίσθητο, αλλά και τον τόσο σταθερό… και βρήκα το κείμενο εκπληκτικό!

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς! :))

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s