Αγαπημένη γης…

Ἀγαπημένη γῆς, καλό μου χῶμα,
πού στάθηκες στόν κόσμο αὐτό γιά μένα
ζεστότερο ἀπό κάθε ἀγάπη, ἄκου,
μόνον αὐτό: γαλήνεψε, δέν ἔχω
χρόνο νά ξανάρθω. Νά μαζέψω
τά πράγματά μου μόνο, γιατί, ξέρεις,
ἀποφάσισα πιά νά πάω νά χτίσω
κείνη τήν πολιτεία πού σοῦ μιλοῦσα
γιά δαύτην ἀπό χρόνια. Αὐτό μόνο,
φέξε καλά ἐδῶ γύρω, πάνω, κάτω,
φέξε μου δυνατότερα, δέν βλέπω!

Ν. Βρεττάκος
Από το «ΠΛΟΥΜΙΤΣΑ», 1950

Advertisements

22 thoughts on “Αγαπημένη γης…

  1. Θα φέξει μη μου άγχεσαι και μη μου ανησυχείς. Με τόσα εφόδια με τόσες ελπίδες και όνειρα δε γίνεται να μη φανεί το φως.
    Καλή υπομονή. Καλή εξεταστική και ό,τι άλλο (είναι κ πολλά αυτά που κάνεις)

    Σε φιλώ μαζί με την Πατρίδα!

    • Δε γίνεται να μη φανεί το φως! Πόση αισιοδοξία κι ελπίδα σκορπά το μήνυμά σου! Να, είναι που καμιά φορά με τρομάζει το Σκοτάδι… Νοερές αγκαλιές. Θα σου γράψω σύντομα, ε;

  2. Φέξε μου δυνατότερα από κει, γιατί εδώ δεν βλέπω φως……
    Φιλιά από μια Ελλάδα που την φοβάμαι και με κάνει να την απεχθάνομαι κιόλας…. 😦

  3. μπράβο νυφούλα μου!
    μου αρέσει που διαβάζεις ποίηση και πολύ εκλεκά κομμάτια…

    φιλιά από την ηλιόλουστη αθήνα (με λίγο κρύο βέβαια)

    • Ένα θεματάκι με την ποίηση το έχω.. λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν να «αγγίξουν» με τη φαντασία τους και την καρδιά τους τα ποιήματα.
      Φιλί γλυκό 🙂

  4. Μπόλι σου πέμπω κρητικό
    να το κρατας στη χέρα..
    ολάνθιστο να το θωρείς
    κρητικοθυγατέρα.. Αγριμάκι μου.. αυτό μου βγήκε μολις διάβασα.. την μαντινάδα σου απο πανω …ωραιο και το ποιημα του Βρετακου.. πόσο φώς χρειαζόμαστε..Αγριμιώ μου!!!

    • Οι μαντινάδες σου πάντα με ταξιδεύουν πίσω στην Πατρίδα, Σμαραγδένια.
      Σ’ευχαριστώ πολύ! Μακάρι να καταλάβουμε κάποια στιγμή πως αυτό το Φως το κρύβουμε μέσα μας.. 🙂

  5. Ε τώρα με την ανταπόκριση που πήρες από πατρίδα, απ’ την αρχι-ρεπόρτερ μας και κορυφαία Μαντιναδοπλάστη (το Ρουλάκι ντε…), τι να σου πέψουμε εμείς;;;
    Φιλιά, αγκαλιές και την αγάπη μας!

  6. Υπέροχο ήταν μικρή..
    Αχ αυτή η ρημάδα η Ποίηση. Πότε ευφραίνει τις καρδιές, πότε τις κάμει να σπαρταράνε..
    Σε φιλώ γλυκά και να ξέρεις πως μου λείπεις..
    Άντε γιατί με πήραν τα ζουμιά..

    • Αυτό το σπαρτάρισμα είναι που με κάνει να «λαχταρώ». Γιατί να κρύβει μέσα της τόσο (βουβό/άναρθρο) πόνο; Κι εμένα μου λείπεις, ρε Πασιφαγάκι… 😦

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s