Στιγμές..

Όσο περνάει ο καιρός, επιβεβαιώνομαι.. πως όλα τελικά γίνονται για κάποιο σκοπό. Χωρίς βέβαια να έχω μοιρολατρική στάση απέναντι στη ζωή – απλά έχοντας πλέον αγκαλιάσει τη στιγμή.

Και η απόσταση, όχι, δεν με έμαθε να είμαι πιο αντικειμενική απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην Πατρίδα μας όπως ισχυρίζονται εκατοντάδες άλλοι, ούτε με έκανε να δω τα στεγανά μου και τις παρωπίδες μου. Διότι συνεχίζω να κάμω αυτό που έκανα πάντα, να εξετάζω και να δοκιμάζω.

Και οι στιγμές, όσο μικρές ή μεγάλες κι αν είναι, είναι στιγμές. Καλοδεχούμενες με μια στωικότητα… χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνουν τη δυναμική τους ή εμείς τον ακτιβισμό μας.

Κι έπειτα λαμβάνεις ένα τηλεφώνημα και τρέχεις να στείλεις express ένα δέμα στην άλλη άκρη της γης. Με το οικολογικό φουτεράκι της ομάδας μας!

Μα τι το θέλετε, βρε παιδιά; Και που θα τρέχω νυχτιάτικα να βρω ένα ακόμη φουτεράκι; 

Κι ένας φίλος στην Νέα Υόρκη το παραλαμβάνει και φωτογραφίζεται με έναν άλλο καινούριο φίλο.. ακαδημαϊκό ο οποίος στηρίζει την ομάδα μας!

     Cornel West with SWAP hoodie!!

Και με τόσα αστέρια μαζεμένα τριγύρω μας, κι εκείνο το μαγικό ραβδάκι που νιώθω να’χετε ακουμπήσει πάνω μας, πώς να μην πετάει η ομάδα;

Κι έπειτα έρχεται κι ένα γράμμα/πρόσκληση.. από μια ένωση.. για ένα ακόμη συνέδριο.. κι ένα φοιτητικό παράρτημα. Εθνικής εμβέλειας αυτή τη φορά..

Κι εκεί λίγο πριν από το ξημέρωμα, όταν σου διαβάζουν από το τηλέφωνο το γράμμα, και τρέμεις από την υπερένταση.. κλείνεις τα μάτια και σκέφτεσαι τον Σεπτέμβρη. Την μόνη κοινή εποχή μας πλέον.

Κάπου εκεί όπου χρυσαφίζει η θάλασσα, μωβίζει ο ουρανός.. υπάρχουν ακόμη καλοκαιρινές ημέρες κι αναμνήσεις.. Ο μόνος κοινός μας μήνας. Με τις ίδιες θερμοκρασίες και την ίδια επιφυλακτικότητα. Εσείς να μη θέλετε να μπει το φθινόπωρο κι εμείς να ανυπομονούμε για το καλοκαιράκι.

Κι εκεί που άλλοτε είχες συνδυάσει το Σεπτέμβρη με την έναρξη της σχολικής ή φοιτητικής χρονιάς και τις εξεταστικές.. εδώ μένεις μετέωρος να ακροβατείς.. και να σχεδιάζεις.. και να ονειρεύεσαι μια τον τρύγο, μια τα αμπέλια. Γιατί όσα κι αν μας έχουν πάρει, ένα είναι που δεν θα μας πάρουν ποτέ. Την Ελπίδα!

Κι όπως λέει κι ο σοφός λαός τση Κρήτης.

Όσο ψηλά κοιτάξεις, τόσο ψηλά θε τσε να πετάξεις..

Πετάμε λοιπόν!

Advertisements

20 thoughts on “Στιγμές..

  1. Όσο ψηλά κοιτάξεις, τόσο ψηλά θε τσε να πετάξεις.. Αυτό η Κρήτη το έγραψε ΚΑΙ για σένα! Πέτα λοιπόν! Αλλά μια επίσκεψη την περιμένω με λαχτάρα! Φιλιά φθινοπωρινά!

  2. Πρόσφατα σ’ έχω ανακαλύψει και σε διαβάζω. Και δεν μπορώ να μην παραδεχτώ και να μην πω ανοιχτά ότι κάθε σου ανάρτηση ξέρει και μιλά διαφορετικά μέσα μου. Κι αυτό θέλει μαεστρία, μαεστρία ψυχής.
    Σ’ ευχαριστώ, Αγριμιώ!

    • Κατερινάκι, κι εγώ αυτό πιστεύω.. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται..!
      Σ’ευχαριστώ που περνάς από το κουτουκάκι μου και συγγνώμη που αργώ ν’απαντήσω. Φιλί κι από εμένα!

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s