Συμφωνία ἄρ. 1

Ὕστερα εἴδαμε πὼς δὲν ἤτανε πρόσωπα
μὰ οἱ σιωπηλὲς χειρονομίες τοῦ ἡλιοβασιλέματος…
σὰν ἕνας θεὸς ποὺ τὸν ξέχασαν κι ἀπὸ τὸ βάθος τοῦ χρόνου
καλοῦσε βοήθεια.

Ὁ οὐρανὸς ἀμίλητος καὶ σταχτὺς
τὸ ἴδιο ἀδιάφορος καὶ γιὰ τοὺς νικητὲς καὶ γιὰ τοὺς νικημένους.
Εἶδες ποτέ σου μὲς στὰ μάτια τῶν νικημένων στρατιώτων
τὴν πικρὴ θέληση νὰ ζήσουν!

Ἡ δυστυχία σὲ κάνει πάντα νὰ ἀναβάλεις – ἔφυγε ἡ ζωή.
οἱ φίλοι εἶχαν χαθεῖ
κι οἱ ἐχθροὶ ἦταν μικρόψυχοι γιὰ νὰ μπορεῖς νὰ τρέφεσαι ἀπ᾿ τὸ μῖσος σου…

…καὶ τὰ μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικὰ
ἀπὸ τοὺς παλιοὺς λησμονημένους θεοὺς καὶ τὶς παντοδύναμες
παιδικὲς εὐπιστίες…

Πάνω στὰ ὑγρὰ τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν τὸ γέλιο
τῶν ἀγέννητων παιδιῶν…
καὶ σμίγουν καὶ χωρίζουν οἱ ἄνθρωποι
καὶ δὲν παίρνει τίποτα ὁ ἕνας ἀπ᾿ τὸν ἄλλον.

Γιατί ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ πιὸ δύσκολος δρόμος νὰ γνωριστοῦν.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι, σύντροφε, ζοῦν ἀπὸ τὴ στιγμὴ
ποῦ βρίσκουν μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.

Καὶ τότε κατάλαβες γιατί οἱ ἀπελπισμένοι
γίνονται οἱ πιὸ καλοὶ ἐπαναστάτες.

Καὶ μένουμε ἀνυπεράσπιστοι ξαφνικά, σὰν ἕνα νικητὴ
μπροστὰ στὸ θάνατο
ἢ ἕνα νικημένον ἀντίκρυ στὴν αἰωνιότητα…

Μεγάλες λέξεις δὲ λέγαν πιὰ τίποτα καὶ τὶς πετοῦσαν στοὺς
ὀχετούς.

Ά, ἐσὺ δὲν εἶδες ποτὲ τὸ ἴδιο τὸ χέρι σου νὰ σὲ σημαδεύει ἀλύπητα
ἀπ᾿ τὸ βάθος τῶν περασμένων.

…Θέ μου πόσο ἦταν ὄμορφη
σὰν ἕνα φωτισμένο δέντρο μιὰ παλιὰ νύχτα τῶν Χριστουγέννων…
Συχώρα μέ, ἀγάπη μου, ποὺ ζοῦσα πρὶν νὰ σὲ γνωρίσω.

Μισῶ τὰ μάτια μου ποὺ πιὰ δὲν καθρεφτίζουν τὸ χαμόγελό σου…

Ἡ πλατεῖα θὰ μείνει ἔρημη
σὰ μιὰ ζωὴ ποὺ ὅλα τάδωσε, κι ὅταν ζήτησε κι αὐτὴ
λίγη ἐπιείκεια
τῆς τὴν ἀρνήθηκαν.

Χωρὶς ὄνειρα νὰ μᾶς ξεγελάσουνε καὶ δίχως φίλους πιὰ
νὰ μᾶς προδώσουν…

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ὑπάρχουν ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκουνε
μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.
Ή
ἕνα θάνατο
γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων…

Τάσος Λειβαδίτης

Advertisements

17 thoughts on “Συμφωνία ἄρ. 1

    • Ασωτούλη, είσαι ξεχωριστό παιδί.. Το τραγούδι με πήγε χρόνια πίσω.
      Στην πατρίδα. Από εκείνα τα ταξίδια-πλοία πίσω στο χρόνο στα οποία συχνά μπαρκάρω… κι εσείς εκεί. Οι μικρές μου πυξίδες. Αγαπημένος μου κι εμένα ο Λειβαδίτης. Σε φιλώ, ε;

  1. Ήταν μεγάλη η διαδρομή του Λειβαδίτη στην ζωή με αγώνες, εξορίες … είδε την γενιά του να χάνει τα όνειρά της και δεν έχασε ποτέ την ελπίδα του για το μέλλον… Χαρά μου πάντα να διαβάζω κομμάτια του έργου του Αγριμάκι μου… Λειβαδίτης και Ρίτσος προσφέρουν μια μοναδική ανάταση ψυχής !

    Σε φιλώ και σου εύχομαι καλό Φθινόπωρο ξενιτεμένο μου 🙂

    • Σ’ευχαριστώ που περνάς από το κουτουκάκι μου, κοριτσάκι μου.
      Καλό Φθινόπωρο να έχετε – εμείς εδώ καλωσορίσαμε την Άνοιξη!
      Έχει σημασία να μη χάνεις ποτέ την ελπίδα σου για το μέλλον.
      Τόσο μοναδικά υπέροχος ο Λειβαδίτης!

  2. «Γιατί οἱ ἄνθρωποι ὑπάρχουν ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκουνε
    μιὰ θέση
    στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων Ή
    ἕνα θάνατο
    γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων…»

    Μόνο να προσκυνήσω μπορώ τα άγια χώματα της πένας του…..
    Τα Φιλιά του ελληνικού φθινοπώρου ταξιδεύουν… χχχ

  3. Οι άνθρωποι υπάρχουν (πόσο σωστό κ γερό ρήμα) απο τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωη των άλλων…βαθιά αληθινό…πόσοι δεν έχουν ´´άλλους´´, ή ψάχνουν αλλα δε βρίσκουν, η δεν μπαίνουν στον κόσμο κάν να ψάξουν, πόσοι ζουν αλλα δεν υπάρχουν πραγματικά ,Αγριμιώ μου…

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s