Άφησέ με να’ρθω μαζί σου..

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ’ το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ’ ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι, παρ’ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να απ’ τους νεκρούς του
να ζει απ’ τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ’ ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες την άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλητη,
κάτι θα τρίξει, – ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, – δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, –
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, –
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, – πώς να το φέρω; – Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, – αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

[…]

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρόγγυλα, μεγάλα μάτια πίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια και όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
– δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν’ ανέβω πάλι στην επιφάνεια –
ο δίσκος μου πέφτει απ’ τα χέρια άηχος, – σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ’ την ανάσα μου ν’ ανεβαίνουν, ν’ ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντας τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να ‘ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

(Γ. Ρίτσος, Η Σονάτα του Σεληνόφωτος)

Advertisements

20 thoughts on “Άφησέ με να’ρθω μαζί σου..

  1. Αυτό το ποίημα Μαρία μου, πάντα μου άφηνε μια πικρή γεύση… τώρα ξαναδιαβάζοντας το απ’ το δικό σου σπιτικό, η γεύση σαν να γλύκανε λιγάκι…
    Εύχομαι να είσαι καλά…

    ΑΦιλάκια τρυφερά! 🙂

  2. Είναι τέλειο! Είχα αναρτήσει κι εγώ παλιότερα μέρος του ποιήματος. Σε φιλώ γλυκά και……σου έχω στείλει ένα μέηλ πριν αρκετές ημέρες! Το βρήκες;; 🙂

  3. Πωπω! Παει καιρος που το ειχα διαβασει! Ομορφη υπενθυμιση, δυνατη. Μια μελαγχολια με τυλιξε, μα γλυκεια, απο αυτες που σε κανουν να χαμογελας.
    Καλησπερα και απο εδω!

  4. αφησε και μενα να ρθω μαζι σου, θα χουμε μια ζακετα μεγάλη να χωρα και τους δυο και στο ξυλινο μπαλκονι του σπιτιού θα κρεμαμε τα ποδια να φτανουν μεχρι τη θαλασσα,καπου καπου θα ριχνουμε ενα βότσαλο και το δικο μου θα πηγαινει πιο μακριά απο το δικο σου

  5. Είναι τόσο μελαγχολικό και πικρό… Όταν το είχα διαβάσει στη Γ’ λυκείου, από το βιβλίο της κατεύθυνσης (αν και παιδί της τεχνολογικής), μου’χε μείνει όλο αυτό στο μυαλό σαν μια συγκεκριμένη πνιγερή εικόνα… Αλλά είναι τόσο μα τόσο όμορφο 🙂
    Φιλί πολύ γλυκό και μακρινό!!!
    Εύχομαι να’σαι καλά! :* :*

  6. δεν το είχα διαβασει το ποιήμα του αυτό..Αγριμάκι μου εμενα μου βγαζει μια τρυφερότητα κατω απο τις λέξεις.. δεν ξρω γιατί…. δεν εχω διαβασει ποιήμτα του να κανω συγκριση.. !!!είναι ομορφο μου θυμίζει λιγο Φθινόπωρο…ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ να έχεις Αγριμακι μου αν έχεις καιρό πέρνα απο μενα.. έχω κατι που σε αφορά… φιλακια ακομα καλοκαιρινα και ας μπήκε το Φθινόπωρο……

  7. Καλημέρα Αγριμιώ από την συννεφιασμένη Θεσσαλονίκη .Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο !
    Θα ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σου σχετικά με τις καρτούλες που θα στολίσουν τα δωμάτια των παιδιών.
    Παρακαλώ πολύ εάν έχεις χρόνο μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου ?

  8. Καλο μου Αγριμάκι…εσύ τουλάχιστον μας αφήνεις μαζί σου να έρθουμε οταν οι τοίχοι του σπιτιού μας κ τα χνάρια άλλων εμποδίζουν τις δικές μας πατημασίες…κ γω μαζί σου νιώθω δύτης, που κολυμπά κ ανακαλύπτει όμορφους ομως βυθόυς κ που η ανάσα του μόνο απο ομορφιά κ ενδιαφέρον στα πράγματα που μαζί σου ανακαλύπτει, κόβεται…Φιλάκια πολλα!

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s