Ένα συννεφάκι το Δεκαπενταύγουστο…

Το συνέδριο ήταν μια μοναδική εμπειρία.. λουλούδια, σοκολατάκια, μπόλικα χειροκροτήματα.. και ένα μικρό Αγριμάκι να λάμπει!! Την ώρα που πήγαινα στη σχολή, διάβασα τα e-mail μου, μετά από ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίας, και είδα τις ευχές σας και τα όμορφα λόγια σας. Και τότε παρατήρησα ότι έβρεχε… Μέσα μου, γύρω μου. Κοίταζα τις καρτ-ποστάλ που ετοιμάσατε, ερχόντουσαν βροχή τα μπράβο από τη σχολή, έψαχναν να με βρουν, εγώ έψαχνα απεγνωσμένα τα φάρμακά μου, κι είχα το νου μου σε έναν ακόμη Αύγουστο μακριά..

Όσο σεργιάνιζα με το χτυπημένο πόδι στο χώρο του συνεδρίου, κάθε φορά που έπιανα το μικρόφωνο στο χέρι, σκεφτόμουν εσάς.. και εκείνη τη στιγμή ήρθε στο μυαλό μου τούτο το απόσπασμα.. γιατί θαρρώ ήταν η μαγιά με την οποία μεγάλωσα, παρά την θρησκευτική αναφορά του αποσπάσματος.

Κι όσο σκεφτόμουν τούτο το Καζαντζακικό απόσπασμα, τόσο τα Συννεφάκια της ζωής μου, και οι ταλαιπωρίες που φέρνει μαζί τους ο Αύγουστος για εμένα, γίνονταν πλέον πιο ξεκάθαρα. Πιο κατανοητά. Όπως κι ο μέχρι τώρα ρόλος τους…

Εκείνα τα εργαλεία είναι τα δυο σου χέρια, η ψυχή, η καρδιά και το μυαλό. Δεν χρειαζόμουν πλέον τίποτε άλλο για ν’αρχίσω τη σπορά πάλι από την αρχή. Κι έτσι ανδρώνουνται και θεριώνουν οι ψυχές, οι κοινότητες, οι πόλεις, οι χώρες. Με την κατάλληλη μαγιά…

Κι έτσι όπως έγινε το συνέδριο, κεκλυσμένων των θυρών, με μερικούς μοναχά προσκεκλημένους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ακαδημαϊκοί από πανεπιστήμια της χώρας, ψάξαμε μέσα μας, γύρω μας, δίπλα μας… να βρούμε τη μαγιά εκείνη. Πώς θα φέρναμε την αλλαγή; Ποιος θα ήθελε να συμμαχήσει μαζί μας;

Μας περνούσαν για τρελούς…

Αλλά εμείς ποντάραμε σ’αυτήν την τρέλα! Σε αυτή την εξαγρίωση. Γιατί πώς αλλιώς ανατρέπονται ολάκερα συστήματα; Αν όχι με ορμή, αν όχι σαν χείμαρρος που συμπαρασύρει στο πέρασμά του κι άλλους;

Ρέθεμνος

Νίκος Καζαντζάκης, [Ένα συννεφάκι το Δεκαπενταύγουστο]
Απόσπασμα από την αναφορά στον Γκρέκο

Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μήνας. Αυτός φέρνει μαθές τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια.

Τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο, αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σ’ αυτόν θα κάνω την προσευχή μου. Όταν θέλω τίποτα, απ’ αυτόν θα το ζητώ. Κι αυτός θα το ζητήσει απ’ τον Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει. Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα…Από τη στιγμή που τον ζωγράφισα και στερέωσα το πρόσωπό του, στερεώθηκε και μέσα μου η εμπιστοσύνη μου σ’ αυτό, και κάθε χρόνο τον περίμενα να ‘ρθει, να τρυγήσει τα αμπέλια της Κρήτης, να πατήσει τα σταφύλια και να κάμει το θάμα του, να βγάλει απ’ τα σταφύλια κρασί…

Τον Αύγουστο ξάπλωναν σε διπλανά χωράφια απ’ τα αμπέλια τα σταφύλια, να τα ξεράνει ο ήλιος να γίνουν σταφίδα. Μια χρονιά είχαμε πάει στο αμπέλι μας και μέναμε στο εξοχικό μας σπιτάκι. Ο αγέρας μύριζε, η γης καίγονταν, τα τζιτζίκια καίγονταν κι αυτά, σαν να κάθονταν απάνω σε κάρβουνα αναμμένα.

Τη μέρα κείνη, της Κοίμησης της Παναγίας, 15 Αυγούστου, οι εργάτες δε δούλευαν κι ο πατέρας μου κάθονταν στη ρίζα μιας ελιάς και κάπνιζε. Είχαν έρθει γύρα οι γειτόνοι, που είχαν απλώσει κι αυτοί τη σταφίδα τους, κάπνιζαν πλάι στον πατέρα μου, αμίλητοι. Φαίνονταν στενοχωρημένοι. Όλοι είχαν καρφώσει τα μάτια σ’ ένα συννεφάκι που ‘χε προβάλει στον ουρανό, κατασκότεινο, βουβό, και προχωρούσε. Είχα καθίσει κι εγώ κοντά στον πατέρα μου και κοίταζα το σύννεφο. Μου άρεσε, σκούρο, μολυβί, χνουδάτο, κι ολοένα μεγάλωνε, άλλαζε πρόσωπο και κορμί, πότε σα γεμάτο ασκί, πότε σα μαυροφτέρουγο όρνιο και πότε σαν τον ελέφαντα που είχα δει σε ζωγραφιά, κουνούσε την προβοσκίδα του κι έψαχνε ν’ αγγίξει κάτω τη γης. Αεράκι χλιαρό φύσηξε, τα φύλλα της ελιάς ανατρίχιασαν. Ένας γείτονας πετάχτηκε όρθιος, άπλωσε το χέρι κατά το σύννεφο που προχωρούσε.

– Ανάθεμά το, μουρμούρισε, ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, φέρνει τον κατακλυσμό!

– Δάγκασε τη γλώσσα σου, του ‘καμε ένας γέρος θεοφοβούμενος, δε θα το αφήσει η Παναγία, σήμερα είναι η χάρη της.

Ο πατέρας μου έγρουξε, μα δεν έβγαλε άχνα, πίστευε στην Παναγιά, μα δεν πίστευε πως η Παναγιά μπορεί να κουμαντάρει τα σύννεφα.

Εκεί που μιλούσαν, ο ουρανός σκεπάστηκε, οι πρώτες στάλες, χοντρές, ζεστές, άρχισαν να πέφτουν. Τα σύννεφα χαμήλωσαν, κίτρινες βουβές αστραπές καταξέσκιζαν τον ουρανό.

– Παναγιά μου, φώναξαν οι γειτόνοι, βοήθεια!

Όλοι πετάχτηκαν απάνω, κατασκόρπισαν, καθένας έτρεχε κατά το αμπέλι του, όπου είχε απλώσει τη σταφίδα της χρονιάς. Κι ως έτρεχαν, ολοένα και σκοτείνιαζε ο αγέρας, κρεμάστηκαν μαύρες πλεξούδες από τα σύννεφα, ξέσπασε η μπόρα. Γέμισαν τα αυλάκια, πήραν να τρέχουν οι δρόμοι σαν ποταμοί, φωνές ακούστηκαν γοερές από το κάθε αμπέλι.

Ξέφυγα από το σπιτάκι, έτρεξα μέσα στη νεροποντή, παράξενη χαρά με είχε συνεπάρει, σα μεθύσι.

Είχα φτάσει ως το δρόμο, δεν μπόρεσα να τον περάσω, ήταν ποταμός, και στάθηκα και κοίταζα: μαζί με τα νερά κυλούσαν αγκαλιές αγκαλιές τα μισοξεραμένα σταφύλια, ο μόχτος της χρονιάς, έτρεχαν κατά τη θάλασσα και χάνουνταν. Ο θρήνος δυνάμωνε, μερικές γυναίκες είχαν χωθεί ως τα γόνατα μέσα στο νερό και μάχονταν να περισώσουν λίγη σταφίδα, άλλες όρθιες στην άκρη του δρόμου, είχαν βγάλει τις μπολίδες τους και συρομαδιούνταν.

Είχα γίνει μουσκίδι ως το κόκαλο, πήρα δρόμο κατά το σπιτάκι και μάχουμουν να κρύψω τη χαρά μου, βιαζόμουν να δω τι θα ‘κανε ο πατέρας μου, θα ‘κλαιγε, θα βλαστημούσε, θα φώναζε; Περνώντας από τον οψιγιά είδα πως όλη μας η σταφίδα είχε φύγει.

Τον είδα να στέκεται στο κατώφλι, ακίνητος, και δάγκανε τα μουστάκια του. Πίσω του, όρθια, η μητέρα μου έκλαιγε.

– Πατέρα, φώναξα, πάει η σταφίδα μας!

– Εμείς δεν πάμε, μου αποκρίθηκε, σώπα!

Ποτέ δεν ξέχασα τη στιγμή ετούτη, θαρρώ μου στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου μεγάλο μάθημα. Αναθυμόμουν τον πατέρα μου ήσυχο, ασάλευτο, να στέκεται στο κατώφλι, μήτε βλαστημούσε μήτε παρακαλούσε μήτε έκλαιγε. Ασάλευτος κοίταζε τον όλεθρο κι έσωζε, μόνος αυτός, ανάμεσα σ’ όλους τους γειτόνους, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Advertisements

30 thoughts on “Ένα συννεφάκι το Δεκαπενταύγουστο…

  1. Δεν αντιστέκομαι στην υπόκλιση, των λόγων σου… στο απόσταγμα της σοφίας που δυσκολοσυναντάς στις μέρες μας!

    Και το απόσπασμα πόσο δείχνει το δρόμο που σε οδηγεί σ’αυτήν την σκέψη!
    Ολοκληρωμένη άποψη για το ΠΩΣ!
    Ευχαριστώ σε!

    • Γιαγιά Αντιγόνη, το απόσπασμα δείχνει όντως τον δρόμο, τις αξίες και την καταγωγή. Πράγματα άκρως σημαντικά για εμένα – πάνω τους δομήθηκε και βασίστηκε θαρρώ ολόκληρη η ζωή μα και η προσωπικότητά μου. Σ’ευχαριστώ πολύ που περνάς από το κουτουκάκι μου. Φιλί!

  2. Να σώζεις την αξιοπρέπεια όταν όλα έχουν χαθεί!
    Πόσο αγαπημένη συμπεριφορά!

    Πόσο ταιριαστά τα έδεσες όλα!
    Ξενιτεμένο μου να συνεχίσεις με την ίδια τρέλα να κατακτάς στόχους και ανθρώπους!
    Εμένα με κέρδισες από την πρώτη στιγμή …για πάντα!
    Σε λατρεύω!

    • Κι εμένα με κέρδισες από την πρώτη στιγμή.. νομίζω ήταν αμοιβαία τα συναισθήματα, Αριστάκι! 🙂 Ταιριαστά δένουν όλα μέσα μου και γύρω μου, κι ακόμη πιο όμορφα όταν πατώ τα χώματα τση Πατρίδας.. Φιλί!

  3. Κατ΄ αρχάς Χρόνια Πολλά για τη προχθεσινή σου γιορτή, εύχομαι να είναι φωτεινά, χαρούμενα, δημιουργικά…. και συνεχίζω μ’ ευχές για το έργο που ένα νέο κορίτσι έχει αναλάβει μακριά απ’ τη πατρίδα της… εύχομαι να έχεις πάντα την εσωτερική δύναμη που χρειάζεται για να βοηθάς τους συνανθρώπους σου…
    ΑΦιλιά καρδιάς! :)))))))))))))

    • Στεφανία μου, να’σαι καλά. Σ’ευχαριστώ πολύ για τις όμορφες ευχές σου. Με κερδίσατε από την αρχή με τον Παραμυθά σου.. να το ξέρεις αυτό. Φιλί κι από εμένα!

  4. Αγρίμι κι Αγριμάκι μου (που γιόρταζες κι όλες οι ευχές του κόσμου να φωτίσουν επάνω σου σαν αστέρια!) δεν είναι μόνο η περηφάνια που μου ξυπνάς, είναι και ο θαυμασμός στο έπακρο!
    Κι από την άλλη, πως με παίρνεις από τη Μελβούρνη και με προσγειώνεις στην Κρήτη, μου το λες σε παρακαλώ; Δεν το’ θελα να σε στενοχωρήσω, μα στην Κρήτη μαγεύτηκα κι εκεί ταξίδεψα τώρα με το νου μου… Με έναν Καζαντζάκη αποξεχάστηκα μες τα χωράφια με τους καρπούς… Σε φιλώ γλυκά και σε παρακαλώ να ξεκουραστείς. Ύστερα από τον θρίαμβο σου, πάρε μιαν ανάσα, την δικαιούσαι! 🙂

    • Φιλενάδα, ποιος πάτησενε στην Κρήτη τσε δεν μαγεύτηκενε απ’τα μέρη μας; Απ’τσ’ανθρώπες, τσι παραδόσεις, τσι μουσικές.. Ετσά’μαι γω, σας παίρνω από τη Μελβούρνη τσε σας προσγειώνω στην Κρήτη. Πονεμένο ταξίδι.. πολύ πονεμένο. Σε φιλώ…

  5. Xρόνια πολλά Αγριμιώ μου!!!Πολύχρονη κορίτσι μου!!!
    Σού εύχομαι τά καλύτερα,καί σύντομα πίσω στήν πατρίδα!!!
    Περαστικά σου!!!Δέν τό ήξερα!!Ελειπα!!!Πολλά φιλιά!!!!

  6. Xρόνια πολλά Αγριμάκι να είσαι καλά και να το ξεπεράσεις γρήγορα!
    Νικος Καζαντζάκης είδωλο!
    Φιλιά πολλά!!

  7. Αγρίμιώ μου… χρόνια πολλα να εισαι καλά κορίτσι μου.. να εχεις κουράγιο και δύναμη.. τι ομορφες οι αναμνήσεις σου!!!! ποσο τυχερό πλάσμα είσαι που τα εχεις αυτά μεσα στην καρδια σου και μας κανεις κοινωνούς και εμάς..!!! ..σε ευχαριστούμε για τον Αγιο Αυγουστος ..σου . και παντα να εχεις τετοιες μοναδικες εμειρειες τα χειροκροτήματα.. ειναι για να σου δώσουν δύναμη.. να συνεχίσεις .. έτσι που μόνο εσύ ξερεις.. με αγαπη..!!! φιλώ σε με την ευχή για γρηγορη αναρωση… .

    • Κι αυτές οι εμπειρίες, αλλά κι εσείς με τα ζεστά σας λόγια, μου δίνετε δύναμη. Σ’ευχαριστώ πολύ για τσ’ευχές σου, συντεκνάκι. Τα’χω στην καρδιά μου, όπως κι εσάς, και με κρατάνε ψηλά, πολύ ψηλά τούτες οι αναμνήσεις. Νοερές αγκαλιές!

  8. Χρόνια πολλά συνονόματη, με υγεία κι ευτυχία πάντα!!
    Ούτε η Παναγιά δεν μπορεί να κουμαντάρει τα σύννεφα, αλλά εμείς μπορούμε να κουμαντάρουμε τον εαυτό μας….να σώζουμε τουλάχιστον την αξιοπρέπειά μας..
    Φιλιά πολλά!!

  9. Το σχόλιο που είναι απο τον Μαρς ειναι δικο μου…Αγριμακι .. εγραφε πριν απο μενα ο εγγονός κάτι πατησε το σκσμένο.. και εχασα το ονομα μου…και τωρα δεν ξερω να γραφτώ παλι.. θα το προσπαθήσω… αυριο…να μου το ξαναφτιαξει…φιλώ σε Σμαραγδενια

  10. Κάθε ανάρτησή σου και ένα κείμενο που σταλάζει μέσα μας σταγόνες αγάπης, επικοινωνίας και γνώσης/ενδιαφέροντος για το συνάνθρωπο, όρεξης για ζωή και αξιοπρέπεια…Σε ευχαριστούμε που διαβάζοντάς τες μας κάνεις να νιώθουμε ότι μπορεούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι…
    Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά κορίτσι μου, χρόνια πολλά και για τη γιορτή σου, και βέβαια συγχαρητήρια για το συνέδριο…
    Φιλιά από καρδιάς… :))

    • Σταγόνες αγάπης.. μα προπαντός Κρήτης, λύρας κι αγριάδας, ε; 🙂 Συνεξάρτηση το λένε, παραμυθάκι, συνεξάρτηση. Ευχαριστώ σε απού περνάς. Φιλιά κι από εμένα!

  11. Χρόνια πολλά (και πάλι!), πολύχρονη να’σαι αγάπη μου!!!
    Νομίζω πως το απόσπασμα το ταίριαξες ακριβώς… τι να πω… σου στέλνω μια τεράαααστια αγκαλιά και πολλάααα φιλιάααααααααα!!!!!

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s