Δεν μπορείς να αγγίξεις την ψυχή μου…

Ξέρεις, είναι δύσκολο να δίνεις και να δίνεσαι.

Και δεν υπάρχει περισσότερο δόσιμο κι αγάπη από αυτά που έχω λάβει τις τελευταίες ημέρες..

Ένα σεμινάριο ήταν η αρχή μιας μαγικής παρέας, ενός καινούριου πτυχίου (ξέρω, ξέρω!) και ενός ταξιδιού σε παρθένα μέρη.

Ένας κύκλος. 

Έτσι ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο μου.

Με χρώματα, κλασική μουσική και μπόλικες λευκές κόλλες.

«Ωραία, τώρα θα δούμε πως ακουμπάμε τα παιδιά με το μαγικό μας ραβδάκι», είπα στους συναδέλφους, την ώρα που συγκεντρωνόμασταν για την μετεκπαίδευση.

DSC_1033

Στο βάθος εικόνες και φάκελοι παιδιών που έχουν κακοποιηθεί. Στα μάτια των θεραπευτών θυμός, απόγνωση και ανυπομονησία. Νομίζω περισσότερο η δική μου…

Τικ, τακ, τικ, τακ.

Ακουγόταν η καρδιά μου.

Τικ, τακ, τικ, τακ.

Λίγο πριν ν’αρχίσει το σεμινάριο, ένιωθα μια χαρμολύπη. Από εκείνες που νιώθεις μόνο όταν πολύ μαγικά πράγματα συμβαίνουν. Και άσχημα και όμορφα ταυτοχρόνως. Μέχρι που άνοιξε η πόρτα… και τότε σάστισα. Κοιταζόμασταν για ώρα μέχρι που άρχισαν να μας σκουντούν οι διπλανοί μας. «Αγριμιώ, ξεκόλλα. Είναι αγένεια να κοιτάς έτσι!»

Δεν ξέρω τι ένιωσε αλλά τα μάθια μου κλείδωσαν στα δικά του και για όλο το διήμερο δεν ξεκολλήσαμε. Είχε εκείνη την σοφία, παρά τα πενήντα του έτη, που μόνο μια παλαιά ψυχή μπορούσε να κουβαλά…

Δεν ήταν τόσο αυτά που μάθαμε στο σεμινάριο, κι αυτά που με τη σειρά μας δώσαμε, αλλά αυτά τα μηνύματα που δεν ήταν τόσο έκδηλα…

Κάπου-κάπου έβλεπες θεραπευτές να κλαίνε. 

Να βουτούν με μανία τα πινέλα και να σχεδιάζουν.

Άλλοτε πουλιά, άλλοτε κλουβιά.

Πότε-πότε άκουγες ουρλιαχτά.

Φωνές.

Και τότε θυμήθηκα τον λόγο που βρισκόμασταν εκεί.

Και μέτρησα. 

Μέτρησα μέσα μου.

Μέτρησα δίπλα μου.

Έναν-έναν.

Όσους έβλεπα στον κύκλο.

Την ώρα του σεμιναρίου.

Πόσοι από εμάς είμαστε επιζώντες σεξουαλικής και σωματικής παιδικής ή εφηβικής κακοποίησης. 

Πόσοι από εμάς δεν διαλέξαμε αυτό το μονοπάτι, αλλά μας διάλεξε αυτό. 

Και τότε κοίταξα τον σοφό Ιθαγενή Αμερικανό στα μάτια και αμέσως γαλήνεψα.

DSC_1035

«Η ψυχή σου κλαίει», μου είπε. «Είσαι Ιθαγενής. Το βλέπω στα μάτια σου. Μεγάλωσες στην φύση όπως εγώ, αλλά κανένας άλλος σε αυτό το δωμάτιο δεν είναι σαν εμάς. Η ψυχή σου είναι ζωντανή αλλά κλαίει. Δοκιμάζεται.»

Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει ποτέ να φεύγεις από μια κουραστική ημέρα δουλειάς, κατάκοπος αλλά αέρινος. Σχεδόν εξαϋλωμένος.

Ναι. Έτσι σας γράφω πλέον. Όχι εγώ. Αλλά το πνεύμα μου.

Και πώς να μην ήταν τούτη η μέρα τόσο γεμάτη από εικόνες, ήχους, συναισθήματα, γέλιο, κλάμα, γνώσεις… μα προπαντός Σοφία;

Όταν η Κρήτη άγγιξε τους Ινδιάνους…

Κι όταν οι Ινδιάνοι μάγεψαν την Κρήτη…

Όταν δόθηκε η αφορμή για πρώτη φορά να παρουσιάσω το έργο μου, μια καινούρια τεχνική στον χώρο μας (art therapy/narrative therapy), συνδυασμός αρχαίων πρακτικών και νεότερων θεραπειών… όταν έγιναν κάποιες ακόμη προτάσεις για δημοσιεύσεις και βιβλία, όταν το κοινό και οι διδακτορικοί άρχισαν να κάνουν ερωτήσεις κι εμένα μου ερχόταν να απαντήσω στα Κρητικά. Μια αρχέγονη διάλεκτο. Πρωτόγονη. Μαγική…

DSC_1059

Όταν δοκιμάσθηκαν όχι φιλίες, μα τα πνεύματά μας.

Δίπλα-δίπλα.

Σε μια άνιση μάχη δύναμης, πατριαρχίας και κακοποίησης.

Με μια κορύφωση σχεδόν μυστικιστική.

Πάντα ξυπόλυτοι, πάντα γυμνοί και ταπεινοί –ως προς την γύμνια της ψυχής- πάντα στην Φύση…

Κι αν τον είχα τώρα εδώ απέναντί μου, ξέρεις τι θα του έλεγα;

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ Ν’ΑΓΓΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ…

Advertisements

35 thoughts on “Δεν μπορείς να αγγίξεις την ψυχή μου…

  1. Σε ρούφηξα απόλυτα! Κάθε λέξη σου!
    Πόσο σε καμάρωσα και σε απόλαυσα;

    Μόλις άνοιξα υπολογιστή , διάβασα το mail σου και αμέσως μετά βλέπω δημοσίευση…
    Ήρθα τρέχοντας! Ήθελα να μάθω σαν τρελή για τις νέες σου εμπειρίες! Πόσο σε νιώθω….
    Είχα ένα μάθημα δύο εξάμηνα: Μέσα διαγνωστικά και θεραπευτικά της προσωπικότητας!
    Η ζωγραφική φυσικά είχε εξέχουσα σημασία. Αργότερα παρακολούθησα κι εγώ σεμινάρια επεξήγησης της παιδικής ζωγραφιάς! Δεν μπορείς να την εξηγήσεις αν δεν γίνεις κι εσύ παιδί και δεν αφεθείς να ζωγραφίσεις…. Από τις πιο συναρπαστικές μου εμπειρίες!
    Αχ καρδούλα μου! Να ήμουν εκεί δίπλα σου, να γινόμουν παιδί και να βάφαμε τα χεράκια σαν μικράκια…. Και τι δεν θα έδινα!

    Σε φιλώ γλυκά…..
    ΣΛ!

    ΥΓ: Σκεφτόμουν εδώ και μήνες να κάνω δημοσίευση για την παιδική ζωγραφιά. Δίνοντας λίγα βασικά στοιχεία στους γονείς πώς να «διαβάζουν» τα μηνύματα των παιδιών τους ακόμα και στο άσχετο φαινομενικά μουντζούρωμα….. Λες;

    • Τα είπαμε, αργώ να απαντήσω, υπάρχουν πολλοί λόγοι.. αλλά, ναι, να την κάνεις τη δημοσίευση για τις παιδικές ζωγραφιές. Νομίζω ότι ταιριάζει στα βοτσαλάκια. Μακάρι να είχες έρθει στην μετεκπαίδευση, ξέρω ότι σου αρέσουν κάτι τέτοια κι εσένα. Φιλιά πολλά πολλά και σ’ευχαριστώ, ξέρεις εσύ! 🙂

  2. Μ´αρεσει που κάθε σου πρόταση ,(όπως και κάθε βήμα στη ζωή σου),είναι καμωμένο προσεκτικα με σκέψη πολλή και αγάπη, και που τίποτα δεν πέφτει κάτω…

    Για αυτο και πάντα τα κείμενα σου αξίζουν διπλής ανάγνωσης και προσοχής…
    Φιλιά απο μια Αθηνα με καύσωνα, Αγριμάκι μου!

  3. Και τι να σου γράψω εγώ από δω χάμω;
    Μείνε εκεί ψηλά που είσαι, να πετάς πάντα λεβέντικα και να ξορκίζεις τα σύννεφα της ζωής σου με τη γνώση και την αγάπη σου.
    Φιλιά πολλά στον αέρα, κάποιο θα σε πετύχει…

    • Ψηλά, ναι, αλλά και μακριά. Κι εγώ δεν ξέρω αν τελικά είμαι των ψηλών πτήσεων ή των χαμηλών… Καταλαβαίνεις, ε; 🙂 Με πέτυχαν τα φιλιά! Ανταποδίδω με νοερές αγκαλιές. Να περνάς όμορφα, συντεκνάκι.

  4. …ΔΕΝΕ ΧΩ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΩ…ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΣΗΕΣ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ…..ΝΙΩΘΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ…ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ…ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ!!!!ΗΤΑΝ ΜΑΓΙΚΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ…

    ΦΙΛΙΑ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ….

  5. Καλημέρα/καλησπέρα από την Ελλάδα
    Έχεις μεγάλη έμπνευση τελευταία. Είναι λόγω μεγάλης χαράς πιο πολύ ή λόγω μεγάλης λύπης;…

    • Καλημέρα, Πατρίδα. Έμπνευση; Από στιγμές μικρές, καθημερινής τρέλας. Μπουκοφσκικές θα έλεγα.. Ίσως χαρμολύπης. Μέσα έπεσες. Με έχετε μάθει καλά πλέον, ε; 🙂 Νοερές αγκαλιές

  6. Δεν μπορεί ν’ αγγίξει τη ψυχή σου; Αυτό με μπέρδεψε λιγάκι. Ένιωσα πως το έκανε από την πρώτη στιγμή.
    Ένα ευχαριστώ (και λίγο είναι) που μοιράζεσαι μαζί μας τέτοιες στιγμές!
    Να σαι καλά αγριμάκι μου.

  7. ΄Ποσες αλήθειες!!!!σε τοσο λίγες γραμμες!!!!!! πόσο συναίσθημα.Αγριμακι μου..χαρμολύπη όπως το λές.. και να απλωνεις το χέρι να το πιασει η παιδική ψυχή.. θελει χέρι καθάριο σαν το βλέμμα που σε κοιτα .. και γυρευει αγάπη…..διαλεξες δυσκολο μονοπατι.. αλλα οταν υπαρχει η θεληση…το αποτελεσμα σε αποζημιώνει.. την τελευαία παραγραφο και εγώ δεν την καταλαβα…. γιατί δεν σε αγγιξε;;;απο τα γραφόμενα σου καλαβα το αντιθετο..!!!!φιλακια απο την Κρήτη σου..

    • Δύσκολο μονοπάτι, όπως γράφεις, Ρούλα μου, αλλά τόσο μα τόσο όμορφο. Και συναισθηματικά γεμάτο. Αν και κουραστικό, πολύ κουραστικό. Πονάει να τα βλέπεις αυτά κάθε μέρα. Πολλά φιλιά στο πιο όμορφο νησί του κόσμου. Αγαπώ σε! 🙂

  8. Αγριμιώ μου μόλις διάβασα το αντίο σου. Σου εύχομαι τα καλύτερα στην πραγματική ζωή, Έναν έρωτα δυνατό, και τα χώματα της Κρήτης σύντομα κάτω από τα πόδια σου. Να θυμάσαι πάντα το παιδί που ήσουν, δε θα σε προδώσει ποτέ. Φρόντισε μόνο να το μαλώνεις που και που με την πείρα σου, και να το χαϊδεύεις με τη στοργή σου.
    Σε φιλώ πολύ και αν ποτέ περάσεις από τα μέρη μου να μου γράψεις να ανταμώσουμε.
    Να είσαι καλά καλή μου!

    • Θα κρατήσω την πιο όμορφη ευχή σου.. τα χώματα της Κρήτης σύντομα κάτω από τα πόδια μου. Σ’ευχαριστώ πολύ, Γεωργία μου, για όλα… Ελπίζω να τα πούμε Ελλάδα όταν έρθω. Φιλί!

  9. Συγκινήθηκα..Θυμήθηκα…Χαμογέλασα…Ρούφηξα κάθε σου λέξη…και μου έδωσες δύναμη έμπνευση…και ελπίδα..Εγώ έχω ασχοληθεί με την μουσικοθεραπεία..και έμαθα τόσα πράγματα μέσα από αυτήν..Και τώρα..μου δίδαξες και εσύ άλλα τόσα..και σε ευχαριστώ για αυτό!!
    Φιλάκια πολλαά αγριμιώ μου!
    Υπέροχη όπως πάντα….. 🙂

    • Ω, της μουσικοθεραπείας, εσύ; Πρέπει να ενώσουμε τις τέχνες μας! 🙂
      Χάρηκα πολύ με το σχόλιό σου. Τελικά διάφορα μικρά αστεράκια μας διαβάζουν.. χε χε. Φιλί κι από εμένα!

  10. Αγρίμι κι Αγριμάκι μου, τη σύνθετη λέξη για το συναίσθημα σου την έχεις βρει: χαρμολύπη. Τώρα δεν έχεις παρά να τη διασπάσεις, κρατώντας μονάχα το πρώτο της συνθετικό… Σε φιλώ πολύ γλυκά! 🙂

    • Χαρμολύπη.. Το ανέφερα και πιο πάνω, σε άλλο σχόλιο, αλλά δεν περίμενα ότι κάποιος θα το έγραφε. Πόσο καλά με έχεις μάθει πλέον…
      Φιλί ξενιτεμένο από εμένα! Να περνάς υπέροχα.

  11. Καλησπέρα. Πολύ όμορφο. Σαν να το έζησα κι εγώ, ένιωσα.
    Υποθέτω ότι οι τελευταίες γραμμές δεν αναφέρονται στον σοφό Ινδιάνο, αλλά σε κάποιον άλλο. Που… σε κακοποίησε, ίσως;

  12. Καλημέρα Αγριμιώ μου!!!Καλό μήνα!!Χαθήκαμε!!Χάρηκα πού διάβασα ξανά τό σχόλιό σου!!Πολύ όμορφο τό κείμενό σου!!!Νά περνάς καλά κοριτσάκι,πολλά φιλάκια!!!

  13. Γειά σου Αγριμιώ και από εμένα! Με έφερε στον χώρο σου η Αριστέα μας και τα όμορφα βότσαλα σας…είσαι πραγματικά υπέροχη και το έργο σου εκπληκτικό! Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να βοηθήσεις πολύ κόσμο αν και από αυτά που έχω δει μέχρι τώρα είμαι σίγουρη πως ήδη προσφέρεις πολλά σε αυτούς που το χρειάζονται!
    Χαίρομαι πολύ για την ιδέα σας να γεμίσουμε χρώματα τους άσπρους τοίχους και θα προσπαθήσω να φτιάξω κάτι όμορφο για εσάς!
    Να είσαι πάντα καλά!

    • Κατερίνα, χαίρομαι που μαζευτήκαμε τόσοι πολλοί στη λίμνη.. τελικά ήταν καλή ιδέα! Ευχαριστώ που αγκαλιάσατε την προσπάθειά μας και το project μας. Είμαι σίγουρη ότι θα δω μοναδικές συμμετοχές! Αν έρχεσαι από την Αριστέα, είμαι σίγουρη πως θα σ’αρέσει το παρεάκι μας. Φιλί!

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s