Όσο κρατά τούτη η ανάρτηση…

Να σας δροσίσω λιγάκι;

Ανοίξτε τα μάθια τση ψυχής, πιάστε με από το χέρι κι ελάτε ν’ακούσουμε μαζί αυτό εδώ το υπέροχο κομμάτι… έστω για όσο κρατά τούτη η ανάρτηση!

Τα βροχερά πρωινά μου στην κεντρική βιβλιοθήκη της πόλης. Λίγα βήματα από το πανεπιστήμιο…

Η ημέρα περνά με συναντήσεις, συνεντεύξεις, έρευνα και μπόλικο διάβασμα.

Χωρίς ομπρέλα.

Με την βροχή να μαστιγώνει το πρόσωπό μου.

Και μετά ζεστά ροφήματα στα στενά σοκάκια της πόλης κατά την διάρκεια του διαλείμματος.   

Και τα βράδια, όταν οι περισσότεροι ψάχνουν κάποια ανοιχτή pub, εγώ πάλι εκεί…

Να μυρίζω, να αγγίζω, να καταβροχθίζω!

Αυτή η περίοδος, λίγο μετά την εξεταστική, από τις αγαπημένες μου.

Χρόνος -συνήθως- για βόλτες στα σοκάκια της πόλης.

Κι αυτά που ανακαλύπτεις άλλοτε σε χαλαρώνουν…

Κι άλλοτε σε γεμίζουν με νοσταλγία.

Όπως χθες… που βρισκόμουν με παρέα στο Post Office.

Και τελικά, το όνομα του μαγαζιού δεν ήταν τυχαίο…

Προοικονομία!

             Ήσυχο μέρος για βραδιές με αγαπημένους φίλους και νοερές αγκαλιές.

Δίπλα στα ξύλα που καίγονταν στο τζάκι, ένα γραμματοκιβώτιο όπου ρίχνεις τα γράμματά σου και τα στέλνει το μαγαζί με δικά του έξοδα!

Γράμματα, φιλίες εξ’αποστάσεως και μπόλικα αγαπόνια στον αέρα…

Σας σκεφτόμουν και το ξέρετε!

Και κάπου εκεί, από το πουθενά, Ήλιος ζεστός σε καψαλίζει…

Και τι Ήλιος; Από τα βόρεια! Από την λίμνη με τα βοτσαλάκια…

Μα είναι δυνατόν, αναρωτιέμαι, διαβάζοντας σας μέσω κινητού;

Είναι και παραείναι!

Η φιλία είναι ένα λουλούδι που ανθίζει, όπως είπε και το Αριστάκι.

Και το ποδηλατάκι, αφού βασανιστήκαμε να το βρούμε, ταξίδεψε από εδώ έως την άλλη άκρη της γης, πίσω στην Πατρίδα, έβαλε τα πράσινα τα γιορτινά τουαγαπήθηκε και φωτογραφήθηκε για τα μάτια μας και μόνο όσο κανένα άλλο ποδηλατάκι…

Θα συντροφεύει τώρα τον πρωινό καφέ και τα δεκάδες -νοερά και μη- ταξίδια που έχουμε ακόμη μπροστά μας… μαζί!

Κι εκείνα τα βοτσαλάκια, όσο πάνε και πληθαίνουν…

Ξέρετε εσείς.. Σοφάκι, Μαράκι, Φλώρα, Πέτρα, Σμαραγδένια.

Μου αρέσει να σας δροσίζω όσο εσείς με ζεσταίνετε…

Απίθανο πράγμα η ομοιόσταση, ε;

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΕΙΠΑ;

(Η αλίευσις έγινε μέσω του διαδικτύου. Δεν πρόλαβα να αναρτήσω τις δικές μου..)

Advertisements

36 thoughts on “Όσο κρατά τούτη η ανάρτηση…

  1. Κλαίω!!!
    Κι ευτυχώς που εδώ είναι δικοί μου άνθρωποι στη δουλειά και με ξέρουν! Δεν ξευτιλίζομαι!
    Κλαίω κι είναι τα πιο όμορφα δάκρυα!
    Κοριτσάκι μου γλυκό!
    Να συνεχίσεις να μοιράζεις απλόχερα την καρδιά σου και την αγάπη σου! Κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν ακριβώς για αυτό! Μεγάλο αλλά γλυκό ταυτόχρονα το φορτίο!

    Τη μουσική σου θα τη προσθέσω κι αυτή στο μπλογκ μου…θα σε έχω ακόμα πιο κοντά μου έτσι κάθε που θα το ακούω!
    Σε λατρεύω! ♥

    Αγαπιόνια και φιλιόνια ….

    • Σου άρεσε η μουσική, ε; Με ηρεμεί πολύ αυτό το κομμάτι.. 🙂
      Ξέρεις πόσες και πόσες φορές μου έχεις προκαλέσει τα ίδια συναισθήματα κι εσύ; Να συνεχίσεις να παραστέκεσαι, μόνο αυτό.

  2. Ευχαριστούμε Αγριμάκι για την όμορφη βόλτα στη Μελβούρνη…
    Ευχαριστούμε και για τη μουσική… την όντος θεραπευτική!
    ΑΦιλάκια χαλαρά και χαμογελαστά! 🙂

  3. Αυτό το «φιλιά απ’ τη βροχερή Μελβούρνη» που γράφεις κάθε φορά στα σχόλιά σου, μου σφίγγει την καρδιά και με μελαγχολεί. Να μπορούσα να διακτινιστώ για λίγα λεπτά και να βρεθώ κοντά σου…
    Άντε μας πιάσανε τα ζουμιά σήμερα…
    Να’σαι καλά Αγριμάκι μου! Το καλό που σου θέλω κακομοίρα μου!

    • Βροχή. Γύρω μας. Μέσα μας. Παντού. Σημασία έχει να μην ανοίγεις την ομπρέλα, αλλά ν’αφήνεις την βροχή να σε ξεπλένει. Σωστά; 🙂
      Φιλί βροχερό!

  4. Το έβαλα ξέχωρα το μουσικό κομμάτι και διαβάζω τα λόγια σου… νομίζω πως είναι Φθινόπωρο κι όχι η καρδιά του Καλοκαιριού… ίσως τα χρώματα στις φωτογραφίες, η μελαγχολική μουσική, το βρεγμένο παγκάκι να φταίνε γι αυτό….
    Να είσαι καλά κοριτσάκι μου, ποτέ να μη χαθεί αυτό που έχεις μέσα σου 🙂
    Σε φιλώ γλυκά
    και σου στέλνω νοερά μια ζεστή Ελληνικότατη αγκαλιά ….

    • Εδώ χειμώνας, εκεί καλοκαίρι. Μέσα μου άνοιξη. Πειράζει; 🙂
      Ελπίζω πάντως να σας δρόσισα λιγάκι…
      Φιλί βροχερό από εμένα!

      ΥΓ Βαστώ γερά την Αγριμιώ μέσα μου, με αυταπάρνηση..

  5. Καλά βρε σκασμένο! Κι εμένα με συγκίνησες και σε διάβασα στη δουλειά κι είχα βουρκώσει…
    Οι φωτογραφίες είναι όνειρο! Σε φιλώ από μια Ελλάδα που την πήρε και τη σήκωσε γενικώς…βάλε και τον αέρα που φυσάει 7 μποφόρ, καταλαβαίνεις! :))

    • Αχ, άλλη φορά θα μοιράζω χαρτομάντιλα… 🙂 χαχαχα
      Χαίρομαι που σου άρεσαν οι φωτογραφίες. Θα ετοιμάσω κι άλλη ανάρτηση!
      Φιλί βροχερό και σ’εσένα!

    • Μια γλυκιά καλημέρα -αν και με κάποια καθυστέρηση- κι από εμένα.
      Κι ένα βροχερό φιλί να σας δροσίζει 🙂
      Χαίρομαι που ταξίδεψες με τούτη την ανάρτηση..

  6. Γεια σου μικρουλα ξενιτεμενη!
    μαλλον σου γραφω πρωτη φορα εδω στο μπλογκ σου!
    u really moved me!!! Δεν θα πω πολλα…ειναι αργα και τα ειπαν ομορφα ολα οι πριν απο μενα…. με ταξιδεψες, νοσταλγησα κι εγω…σαν να ημουν εκει μαζι σου! Κι αυτο το φθινοπωρο, το κουβαλαω μεσα μου ολο το χρονο….
    Σου στελνω ζεστες ηλιαχτιδες για τα ονειρα σου κι ενα χαρουμενο ουρανιο τοξο!
    Μια δυνατη αγκαλια κι απο μενα, καλο μου!
    Και φιλακι πεταχτο να χαμογελασεις! ;ο)

    • Καλώς ήλθες κι εσύ 🙂 Σ’ευχαριστώ πολύ για τα ζεστά σου λόγια. Με άγγιξαν έως εδώ. Φιλί δροσερό – το δικό σου σίγουρα με έκανε να χαμογελάσω! Δεν θα χαθούμε 🙂

  7. Έχετε χειμώνα εκεί τώρα σωστά; Εδώ κατακαλόκαιρο, αν και όχι τόσο ζεστό εφέτος… Θα μας έρθεις καθόλου; Να περνάς όμορφα, να ζεις όπως αγαπάς!

    • Καλώς ήλθες. Χειμώνας εδώ, αλλά σίγουρα όχι χειμώνας μέσα στην καρδιά μας. Ελπίζω να έρθω κάποια στιγμή, είναι τόσα αυτά που θέλω και πρέπει να κάνω..
      Δροσερές σκέψεις από εμάς εδώ να σας δροσίζουν 🙂

    • Χαίρομαι που κάποιους από εσάς σας άγγιξε. 🙂 Μμμ.. ούτε εγώ θέλω ν’αλλάξω ποτέ! Μου αρέσω έτσι ακριβώς όπως είμαι, με τις ατέλειές μου. Δροσερό φιλί!

  8. Oλα είναι όμορφα, αλλά εκείνο το ξύλινο μονοπάτι με το νερό μου έκλεψε την καρδιά.
    Ρε μπας και η ξενιτιά δεν είναι τόσο άσχημη, όσο λένε; Καλημέρα Αγριμάκι, με επισκευασμένο υπολογιστή που δεν πετάει, αλλά πάντως δουλεύει. Καλό καλοκαίρι να έχεις. Σε φιλώ πολύ.

    • Αυτά τα μονοπάτια πλάι στο ποτάμι μου έχουν κλέψει κι εμένα την καρδιά, Ντίνα. Πόσο χαίρομαι που επέστρεψες! Δε μπορείς να φανταστείς! Αρκούν αυτά τα χαμόγελα;; 🙂 🙂 🙂

  9. Αχ μωρέ Αγριμιώ μου, να ξέρεις πως για λίγο μέσα απ’ τις εικόνες και τις λέξεις σου, βρέθηκα κοντά σου και βολτάραμε μαζί και ας μην το κατάλαβες.
    Να περνάς όμορφα, το αξίζεις.
    Φιλάκια.

  10. Ε…. Αγριμάκι μου….αυτές οι μικρες λεξουλες που ήρθανε απο τόσο μακρυα.. μεγαλωσανε… μεγαλώσανε.. και τυλίξανε σαν μια μεγαλη αγκαλια.. εμας εδώ..μας ταξιδεψες μάθια μου….και ήρθαμε μεχρι εκεί.. να σου κρατήσουμε το χερι…και να σου πούμε…εδώ είμαστε..να το ξέρεις..
    η μαντινάδα δική σου…
    Αλαργινό μου γιασεμί
    που απ τον μπαξέ μου λείπεις
    μην δώ στα μάθια σου ποτέ
    τα δάκρυα τση λύπης.!!!………………………..
    Φιλί μεγάάάάλο !!!

    • Αχ, κι άλλο χεράκι! Πόσο χαίρομαι… Ειδικά όταν αυτό το μήνυμα φθάνει από την ιδιαίτερη Πατρίδα μου, την Κρήτη! Τότε σημαίνει ακόμη περισσότερα… 🙂 Σ’ευχαριστώ για τις νοερές αγκαλιές, τις νιώθω! Και για τις όμορφες μαντινάδες σου. Φιλί δροσερό!

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s