Άγονες γραμμές…

Τραίνα. Τα τελευταία χρόνια περνάω όλο και περισσότερο διάστημα μέσα σε αυτά. Είναι μια σχέση σχεδόν ερωτική. Στη δουλειά, στη σχολή, στις μικρές εβδομαδιαίες εξορμήσεις.

Μου αρέσει να αιχμαλωτίζω τις στιγμές – τους άστεγους, που ένα μεγάλο διάστημα της ημέρας το περνούν εδώ. Τους εφήβους και τα γκράφιτι τους. Τους ηλικιωμένους με άνοια, οι οποίοι προσπαθούν να θυμηθούν την επόμενη στάση.

Τις περισσότερες φορές κάποιος καθηγητής ή συμφοιτητής θα μοιραστεί μαζί μου ένα μέρος της δικής του διαδρομής έως το σπίτι. Κι εκεί θα συζητήσουμε για τα τελευταία άρθρα μας, τα προγράμματα της σχολής, την εφημερίδα.

Ο κεντρικός σταθμός στην καρδιά της Μελβούρνης

Το τραίνο έγινε πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Κάπου-κάπου συναντώ παιδιά που δεν τα άντεξε κανείς. Κι αυτή η φορά, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική.

Υπάρχουν παιδιά που συνεχώς βρίζουν, καταφεύγουν στην αλητεία και την πορνεία. Παιδιά που δεν μπορούν να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους επειδή κανείς δεν τους έδειξε. Όμως, αυτά τα παιδιά είναι παιδιά που δεν τα άντεξε κανείς. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, κανείς δεν ασχολήθηκε, κανείς δεν είπε ένα «Μπράβο, μπορείς!».

Περιμένοντας το τραίνο, βλέπω από μακριά την Τζ. να τρέχει προς το μέρος μου. Σαστίζω όταν την βλέπω να σέρνει μαζί της την αδερφή της και να μου χαμογελά. Κρατιέμαι. Όταν πάω να δώσω το χέρι να χαιρετίσω, ορμάει πάνω μου και με σφίγγει στην αγκαλιά της.

Η διαδρομή μέχρι την πόλη θα μας βρει στριμωγμένες και τις τρεις σε ένα διπλό κάθισμα, με την σκέψη μας να ταξιδεύει από το παράθυρο και συζητήσεις γύρω από την τωρινή ζωή μας. Σχέδια για το μέλλον, ευχάριστες αλλαγές και αγάπες τηγανητές.

Κι όταν θυμάμαι τα λόγια των συναδέλφων στο υπουργείο, αλλά και τις δικές μας άσχημες στιγμές, γελάω. Γελάω με την συμπεριφορά των συναδέλφων, τις διαγνώσεις τους, τα λάθη τους, την έλλειψη επαγγελματισμού εκ μέρους τους.

Παρά τις βίαιες επιθέσεις, την κατάθλιψη, την ανορεξία, τις παταγώδεις αποτυχίες και των δυο μας… τα καταφέραμε! Μαζί.

Και να’σαι, τώρα, ένα χαμογελαστό κι ευγενικό παιδί! Που σταμάτησε να χτυπάει, να κλωτσάει, να δαγκώνει, να καταστρέφει. Που σταμάτησε να τρώει από το πάτωμα και το πιατάκι της γάτας, να ξυρίζει τα μαλλιά του γουλί και να κομματιάζει το σώμα του. Που συνέχισε το Λύκειο και την δουλειά, σε κτηνιατρείο, που αλλού;

Μικρές, καθημερινές νίκες. Πιο ευχάριστες από τις προαγωγές, τις εφημερίδες, τους συλλόγους, τα πτυχία και τα οποιαδήποτε αξιώματά μου. Νίκες λιγότερο στυφές, λιγότερο φιλόδοξες και περισσότερο ανθρώπινες.

Τα λατρεύω τα τραίνα και την πρόσβαση στις άγονες γραμμές. Τις ευκαιρίες που σου δίνονται να αγγίξεις και να σε αγγίξουν. Να δώσεις και να πάρεις.

Άγονες γραμμές. Ίσως τελικά όχι και τόσο άγονες, ε;

Advertisements

13 thoughts on “Άγονες γραμμές…

  1. ..ΚΑΘΛΟΥ ΑΓΟΝΕΣ ΘΑ ΕΛΓΑ ΑΓΡΙΜΙΩ ΜΟΥ….ΜΕ ΜΕΤΕΦΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΤΡΑΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΙΩΣΑ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ…ΠΟΛΥ!!!!
    ΔΡΟΣΕΡΕΣ ΑΚΛΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΙΑ!!!!
    ΣΕ ΦΙΛΩ ΚΑΙ…»ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ»…

  2. Οι πιο γόνιμες γραμμές είναι αυτές Αγριμιώ μου!
    Οι πιο σπουδαίες, οι πιο πολύτιμες, που μόνο σπάνιοι άνθρωποι μπορούν να τις «τρέξουν».
    «Μπράβο σου!», δεν θα κουραστώ να στο λέω!

  3. Γλυκό κορίτσι πιστεύω και γω πως οι καθημερινές νίκες είναι αυτές που φέρνουν τις νίκες τις μεγάλες (ή αυτές που εμείς και η κοινωνία θεωρούμε μεγάλες),

    Να προσέχεις σε φιλώ!!

  4. Για να χαρακτηρίζεις τις γραμμές άγονες, προφανώς θ’ αναφέρεσαι στις γραμμές που χαράζει η ζωή… που είναι γεγονός πως για μερικούς, δεν οδηγούν πουθενά… αλλά πιστεύω πως για όλους υπάρχει ελπίδα και εσύ είσαι από τις τυχερές που έχεις δει να γίνονται και θαύματα!

    ΑΦιλάκια μέσα απ’ τη καρδιά μου και καλή σου δύναμη! 🙂

  5. Θαυμάζω την ωριμότητα των λόγων σου, την ωριμότητα της επιλογης των σπουδων σου,τη διάθεση σου για δουλειά κ την ανάγκη για προσφορά με στόχο το κοινό καλό.
    Φιλιά Αγρίμιω μου…Πολύς κόσμος εκεί έξω έχει ανάγκη να τον αγγίξεις με τη πένα η την αγκαλιά σου… 🙂 🙂

  6. Δεν ξέρω αν ειναι άγονες ή γόνιμες οι γραμμές αυτές όταν στην διαδρομή τους ανθίζουν ανθρώπινες ψυχές:)
    Καλημέρα απο Ελλάδα!

  7. Πολυ ευαίσθητο κείμενο, ηρθα απο την Αριστέα να σε γνωρίσω, μερικοί άνθρωποι στη ζωή τους έχουν την ευκαιρία να διαχειρίζονται ψυχές ανθρώπινες, μεγάλη ευθύνη, μπράβο σου, καθώς διάβαζα νόμιζα οτι έβλεπα ταινία και ξερεις απο αυτές τις ταινίες – οπως η παλιά Στον κυριό μας με αγάπη-που παρακολουθείς πώς μαλακώνει η καρδιά κάθε πλάσματος ακόμη και αυτών που το παιζουν κακοί, οταν τους φερθείς με ζεστασιά, να είστε καλά οσοι μεταδίδετε αγάπη και σωζετε κοσμο, φιλιά Μαίρη!

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s