Τι κι αν σβήνουν τα φώτα…

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα…

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα νὰ χύσω ἕνα δάκρυ
πάνω στὴν καταστροφὴ
δὲν κοίταξα ἀκόμα καλὰ τοὺς πεθαμένους,
δὲν πρόφτασα νὰ δῶ πὼς λείπουνε
ἀπὸ τὴ συντροφιά μου,
πὼς ἔχασαν τὸν ἀέρα ποὺ ἐγὼ ἀναπνέω
καὶ πὼς ἡ μουσικὴ τῶν λουλουδιῶν,
ὁ βόμβος τῶν ὀνομάτων ποὺ ἔχουνε τὰ πράγματα
δὲν ἔρχεται στ᾿ αὐτιά τους·
ἀκόμα δὲν χλιμίντρισαν τ᾿ ἄλογα
ποὺ θὰ μὲ φέρουν πλάι τους.
Νὰ τοὺς μιλήσω,
νὰ κλάψω μαζί τους
καὶ ὕστερα νὰ τοὺς σηκώσω ὄρθιους·
ὅλοι νὰ σηκωθοῦμε σὰν ἕνας ἄνθρωπος,
σὰν τίποτα νὰ μὴν εἶχε γίνει
σὰν ἡ μάχη νὰ μὴν εἶχε περάσει πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας.

(Γιώργος Σαραντάρης, ποιητής της γενιάς του ’30)

Σιγά-σιγά μας αποχαιρετούν φίλοι. Αδειάζουν τα παγκάκια της γειτονιάς, γεμίζουν αυτά του κέντρου. Κλείνουν οι βιβλιοθήκες η μια μετά την άλλη. Τα νομοσχέδια συνεχίζουν να τα περνάνε βράδυ. Το κέντρο έγινε πλέον γκέτο όχι απλά των παράνομων μεταναστών, αλλά των παράνομων βολε(υ)τών, οι οποίοι παρασιτούν εις βάρος μας. Παιχνίδια στημένα πίσω από την πλάτη μας, αποφάσεις που πάρθηκαν για εμάς χωρίς εμάς.

Και μέσα σε όλα αυτά, τα αισθήματα ενοχής που μας φόρτωσαν για την έως τώρα ζωή μας, αγνοώντας την ιστορία της Ελλάδος έως σήμερα αλλά και τις στατιστικές του εξωτερικού. Θέλοντας να καταρρακώσουν έναν ολόκληρο λαό, οδηγώντας τον από τη μια στη ξενιτιά, από την άλλη στην αυτοκτονία.

Η ζωή μοιάζει πλέον να γλιστρά σιωπηλά μέσα από τα χέρια μας και να ξεφεύγει. Σιωπηλά κι ανώδυνα. Γιατί οι κραυγές απόγνωσης, εκείνα τα εκατοντάδες παιδικά «γιατί;», δεν βγαίνουν στην επιφάνεια. Θάβονται από τις πόρνες της ενημέρωσης, οι οποίες με σταθερό ρυθμό σιγούν.

Τι κι αν σβήνουν «δημοκρατικά» τα φώτα, πίσω από τους δέκτες, πίσω από τις οθόνες, πίσω από τις ανασφάλειες, τους φόβους, τα γιατί… ξεφυτρώνει μια άλλη Ελλάδα! Εκείνη της ανθρωπιάς, του σεβασμού, της αλληλοβοήθειας. Που ήταν πάντα εδώ και μας έκλεινε το μάτι από τη γωνία.. Εκείνο το μικρό παιδί στο οποίο ξεχάσαμε ν’απλώσουμε το χέρι.

ce9cceb5cf83cebfcebbcebfceb3ceb3ceb9_cea0ceb1cf81cebacebf_ce97cf81cf89cf89cebd_mesologgi_004

Via Πιγκουίνος

Και τι γίνεται πάντα στα σκοτάδια; Ο κόσμος «ψηλώνει», ανοίγεται, μαζεύει τις δυνάμεις του, συσπειρώνεται. Γονατίζει κι ετοιμάζεται να ορμήσει μπροστά με φόρα. Ιδέες, παρουσιάσεις, συναντήσεις – όλα αποκτούν πλέον νόημα. Γιατί υπάρχει ένας κοινός σκοπός… ελληνικός. Ούτε δεξιός, ούτε αριστερός, ούτε κεντρώος.

Κάθε βράδυ εγκυμονεί τον μεγαλύτερο εχθρό του Συστήματος. Το φως. Όσοι διακόπτες κι αν πέσουν, το φως αυτό παραμένει μέσα μας να μας δείχνει το δρόμο. Μικρά κεριά, να μας θυμίζουν την άσβηστη φλόγα της ψυχής! Κροτίδες λάμψης κι ελπίδας από τα πιο μακρινά κι απόμερα νησάκια…

Για εκείνα τα μικρά, απόμερα στενά σοκάκια κάτω από την Ακρόπολη, που άλλοτε πατήθηκαν κι αγαπήθηκαν, κι άλλοτε καταπατήθηκαν και απογυμνώθηκαν από αισθήματα και σκέψεις, πρέπει ευλαβικά να τα φυλάξουμε για τα παιδιά μας. Τόσο τις μαύρες σελίδες, όσο τις πολύχρωμες και τις γκρίζες ζώνες. Μα περισσότερο, για εκείνες τις λευκές, όσα δηλαδή δεν έχουν γραφθεί ακόμη. Τούτος ο τόπος έχει πολλά να δώσει…

Και για εμάς εδώ στην ομογένεια, πονάει ίσως διπλά ο μαρασμός της κρατικής τηλεόρασης, καθώς είχαμε πρόσβαση μόνο στα κρατικά κανάλια, με όλα τα καλά και τα κακά τους. Αυτή η «σιγή» όμως πρέπει να είναι η αφετηρία για κάτι καλύτερο, κάτι μεγαλύτερο γιατί επειδή ακριβώς ζήσαμε και ζούμε στο πετσί μας αυτή την πολιτική δικτατορία της μεταπολίτευσης, η οποία είναι πιο επικίνδυνη από αυτή της στρατιωτικής χούντας, είμαστε πιο κριτικοί απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή προπαγάνδας, ανελευθερίας λόγου και καταπίεσης.

Στο χωριό μου στην Κρήτη, σε ένα ορεινό χωριουδάκι στα άγρια κρητικά βουνά, εδώ και δεκαετίες δεν έπιαναν ούτε τα κρατικά κανάλια… μια χαρά κοπέλια εβγήκαμενε όλοι και τα περισσότερα ξαδέλφια μου και νέοι του χωριού σπουδάσαμενε, λάβαμενε μιαν άκρως ελληνική και κρητική παιδεία! Κι όλα αυτά χωρίς τηλεοράσεις, κινητά ή ίντερνετ.

Θυμάμαι τα καλοκαίρια που πάγαινα στο χωριό αλλά και κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων που καμία τηλεόραση δεν υπήρχε στα τραπέζια μας και όσες υπήρχαν είχαν διακοσμητική χρήση. Σήμα στο χωριό δεν υπάρχει ούτε και σήμερα και τόσο τα κινητά όσο και το ίντερνετ μας είναι παντελώς άχρηστα.

Σπουδάσαμενε, κάναμενε τα παιδιά μας, ωριμάσαμενε, χαρήκαμενε τη ζωή και μουτζώσαμενε τσι βολεμένους! Το μόνο που με θλίβει είναι το κρατικό αρχείο της ERT. Είναι το μόνο για το οποίο αισθάνομαι την ανάγκη να μοιρολογήσω, από εκείνα τα Μανιάτικα και Κρητικά ακατάληπτα για πολλούς μοιρολόγια…

Ιστορικής σημασίας η εβδομάδα αυτή. Εύχομαι δημοσιογράφοι με εθνική συνείδηση κι επίγνωση του ρόλου τους να συνεχίσουν απρόσκοπτα το έργο της ενημέρωσης, αλλά θέλει πολλή μαγκιά η ελευθερία.

Όμως, παρά το πένθος, όταν πέφτουν τα φώτα, σε μια ήδη αιμάσσουσα Ελλάδα, ξεκινά ο ίδιος ο οργανισμός να προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές του. Γιατί αυτή η κομματική χούντα είναι σαν τον καρκίνο. Ανήκει στα αυτοάνοσα νοσήματα – μόνα τους εμφανίζονται, μόνα τους εξαφανίζονται, όπως και τα ψυχοσωματικά. Μην ξεχνάμε πως δύναμη τους δώσαμε εμείς, εμείς μοναχά μπορούμε και να την πάρουμε πίσω! Μικρά, αργά, ταπεινά βήματα γίνονται κάθε μέρα και ο ρόλος του διαδικτύου θα αποδειχτεί ίσως καταλυτικός.

Κι αν έπεσε το σήμα της κρατικής τηλεόρασης, να ξέρεις ότι οι δέκτες θα έρθουν τώρα πιο κοντά. Όπως παλαιότερα. Στις γειτονιές, στα στενά σοκάκια, στα καφενεία, στα ιστολόγια.

Άνοιξε το παράθυρό σου κι αφουγκράσου! Η Ελλάδα βουίζει!

Advertisements

29 thoughts on “Τι κι αν σβήνουν τα φώτα…

    • Όλοι αυτή την Ελλάδα περιμένουμε να ανθίσει. Την Ελλάδα που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε. Υπάρχει εκεί έξω, δεν είναι αποκύημα της φαντασίας κανενός. Όσο κι αν θέλουν να μας περάσουν το αντίθετο οι βολεμένοι από το εξωτερικό…

  1. Αμήν θα πω εγώ κοριτσάκι μου γλυκό!
    Τέτοιες φωνές εύχομαι να ξεπηδούν όλο και περισσότερες να ενωθούν και να καλύψουν τα χιονάκια της τρικολόρε κυβέρνησης!
    Φιλιά πολλά ,από καρδιάς! ♥

    • Αυτό το τρικολόρε, εκεί που θα μπορούσε να αξιοποιήσει την πληθώρα απόψεων και δυναμικού που εν δυνάμει κατέχει, έκανε για άλλη μια φορά μια τρύπα στο νερό. Φιλιά κι από εμένα 🙂

  2. Πόσο με συγκίνησες!!!!!!!
    Το σκεφτόμουν…πόσο ηχηρή κάποιες φορές η σιωπή…..
    Εσείς οι ομογενείς χάσατε την Ελληνική φωνή…πραξικοπηματικά την έσβησαν.
    Αν ενωθούμε τώρα θα γλιτώσουμε τα χειρότερα που έρχονται.
    Πολλά πολλά φιλάκια από την Αθήνα:)

    • Την έσβησαν πραξικοπηματικά, όπως πολύ σωστά αναφέρεις, αλλά δεν πόνεσε μόνο η ομογένεια. Ίσως δοθεί η αφορμή να σκεφθούμε κριτικά και να σταθούμε κριτικά απέναντι στα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών. Ελπίζω…

  3. τι όμορφη ανάρτηση! «…να ξέρεις ότι οι δέκτες θα έρθουν τώρα πιο κοντά. Όπως παλαιότερα. Στις γειτονιές, στα στενά σοκάκια, στα καφενεία, στα ιστολόγια.» κρατάω αυτό!!

  4. Καλό είναι να βουίζουν οι μέλισσες, αλλά μήπως πρέπει ν’ αρχίσουν να δείχνουν και τα κεντριά τους;
    Μας κούρασαν τα λόγια, τώρα θέλουμε δράση!
    ΑΦιλάκια από μια βροχερή και «σκοτεινή» Ελλάδα! 🙂

    • Και το βούισμα και το κεντρί χρειάζονται, και τα δυο εξίσου καλά. Νομίζω ξεμάθαμε. Βολευτήκαμε στην καθημερινότητά μας. Για αυτό κι αυτή η παθητικότητα… Φιλιά από μια εξίσου βροχερή Μελβούρνη 🙂

  5. Αχ!!! πόσες αλήθειες λες ΑΓΡΙΜΆΚΙ μου…έμεις οι πιό παλοιοι (θα μπορούσα να είμαι γιαγιά σου)
    δεν θελαμε τόσα πολλα πραγματα κοριτσακι μου.. και οπως το λές ήτανε πιο κοντα οι ανθρώποι αν ξυπνύσουμε απο τον λύθαργο θα ξαναγινουμε αυτοι που είμασταν….να μια σπίθα θελει…τόση δά να γινει πυρκαγια…… εχθες εδώ όλα τα ραδιόφωνα τση Κρήτης ειχψαν συνδεθεί με την Ερα Ηρακλειου και καθε εκπομπή τους την ανοιγαν με το τραγούδι ………ποτε θα κανει ξαστεριά….. και θυμήθηκα άλλες εποχες……τοτε που το αίμα των νέων έβραζε…….Πάντα Αγριμακι μου μετα το σκοταδι ερχεται το φώς…. κανόνας απαράβατος…………αυτον τον καιρό τρέχω για αυτό και η απουσια μου.. δεν σε ξεχνω ομως ματια μου.. φιλακια ελπιδοφόρα…

    • Αυτό το αίμα που έβραζε, τι απόγινε; Ελπίζω να μην κάνουμε τα ίδια λάθη του Πολυτεχνείου μοναχά, Ρούλα. Όπου μετά τον σαματά, αναδείχθηκε η γενιά (και η χούντα) της μεταπολίτευσης. Πολύ τις φοβάμαι αυτές τις μεταβατικές περιόδους, καμιά φορά αναδεικνύονται οι λάθος άνθρωποι την λάθος στιγμή….

    • Αν θες το πιστεύεις, είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια αυτό το τραγούδι. Το άκουσα πολλές φορές τον τελευταίο καιρό… 😉 Φιλιά κι από εμένα!

    • Κι εγώ αυτό ελπίζω… να ανοίξουν επιτέλους αυτά τα «κανάλια». Τα εναλλακτικά, τα καθημερινά, τα τσαλακωμένα. Αυτά που είναι βγαλμένα από τη ζωή για τη ζωή… Για να δούμε…

  6. Τα παράθυρα ήδη άνοιξαν αγριμάκι μου. Βουβά όλα τα κανάλια μα όλα τα ξέρουμε και κυρίως όλα τα νιώθουμε κι ας είμαστε μακριά. Έχεις απόλυτο δίκιο η Ελλάδα βουίζει, μα περιμένω να φωνάξει με λόγια καθαρά, ξεκάθαρα για όσα της παίρνουν. Βιβλιοθήκες, μνήμες, ιστορία τα πιο σοβαρά.
    Ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό το εξαιρετικό κείμενο!!!

    • Κι εγώ αυτή τη μεστή και τόσο γνώριμη φωνή περιμένω ν’ακούσω. Θα πάρει καιρό. Πρέπει να χάσουμε τα πάντα, ακόμη κι αυτά τα ελάχιστα που έχουν απομένει για να αποτινάξουμε τον ζυγό από το σβέρκο μας.

      Σ’ευχαριστώ που πέρασες από το κουτουκάκι μου 🙂 Αργώ να απαντήσω, αλλά έχω θέμα. Ευχαριστώ για την κατανόηση, ε;

  7. Και τι δεν έκαναν για να τη θάψουνε. Ας ελπίσουμε να φτάσουμε στον πάτο κάποια στιγμή, για να βγούμε ξανά λίγο προς τα πάνω, εξαιρετικό κείμενο.

  8. Πλέον περιμένω κάτι παραπάνω από λόγια Αγριμιώ μου
    από αυτά χορτάσαμε εμείς όπως χορτάσαν από τον δημόσιο κορβανά οι άλλοι…
    Μια ελπίδα ρημάδα μας έμεινε … πως κάτι , κάπως, κάποτε θα γίνει και
    η Ελλάδα μας θα πάρει την θέση που της αξίζει.
    Υπάρχει όμως πολύ σαπίλα ακόμα , πολλοί οι καρεκλοκένταυροι ….

    σε φιλώ πολύ ξενιτεμένο μου

    • Κι εγώ περιμένω κάτι περισσότερο. Αλλά εδώ πολλοί δεν έχουν φθάσει στο σημείο της κριτικής σκέψης και στάσης απέναντι στα όσα συμβαίνουν. Πώς περιμένουμε να ξεσηκωθούν; Δεν δικαιολογώ κανέναν. Απλά ο καθένας έχει τους δικούς του ρυθμούς, την βόλεψή του και τα δικά του προβλήματα. Κανένας δεν νοιάζεται για το χωράφι του γείτονα που’χει πάρει φωτιά… 😉

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s