Παιδιά που δεν τα άντεξε κανείς…

Όπως οι στίχοι του Ρίτσου, έτσι κι οι άνθρωποι. Πολλές φορές στέκονται πίσω από τα τζάμια ενός ορφανοτροφείου – δεν ξέρουν τι να κάνουν, πού να πάνε. Η ζωή τους μια σειρά από βαγόνια. Πότε από εδώ, πότε από εκεί. Αέναες μετακινήσεις, ατέρμονες προσπάθειες συμφιλίωσης με ένα άγνωστο, μισητό παρελθόν, κι άλλες τόσες με μια καινούρια οικογένεια που δεν μπορεί να σε αποδεχθεί όπως είσαι: διαφορετικός. Ενδιάμεσοι σταθμοί: κάθε φορά φτου κι απ’την αρχή. Καινούρια πρόσωπα, καινούριο σχολείο. Καινούρια ζωή; Και μετά, τι; Τι γίνεται όταν κλείσει και η τελευταία πόρτα στα μούτρα; Που καταλήγεις; Στα παγκάκια; Στην πορνεία; Στα κρατητήρια ανηλίκων; Σε κάποιο στενό σκοτεινό σοκάκι με την ένεση στο χέρι;

Το πιθανότερο είναι σε κάποια Στέγη Ανηλίκων. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα – ειδικά σε περιπτώσεις που βάζουν θύματα μαζί με δράστες. Άντε να ξεμπλέξεις το κουβάρι μετά! Πόσο μάλλον όταν δεν επιτρέπεται να διαβάζεις το ιστορικό των παιδιών… Εκεί γελάει και ο κάθε πικραμένος. Θύμα βιασμού στην ίδια πτέρυγα με ανήλικο βιαστή. Σοβαρές περιπτώσεις ανορεξίας όλες στον ίδιο θάλαμο. Περιπτώσεις κακοποίησης και παραμέλησης μαζί με εφήβους με ιστορικό ναρκωτικών.

Παιδιά που δεν τα άντεξε κανείς…

Γυρνώντας σπίτι με το τραίνο, με το βλέμμα έξω από το παράθυρο, στα δέντρα και τα σπίτια που περνούσαν βιαστικά μπροστά από τα μάτια μου, κρατώντας στο χέρι μια ζωγραφιά της Τζ. αναρωτιόμουν πώς ωρίμασε τόσο απότομα. Θυμάμαι την πρώτη μου μέρα στο σπίτι… με είχαν προειδοποιήσει ότι θα ακολουθούσαν τα χειρότερα, κι όντως ακολούθησαν. Βία, σπασμένα έπιπλα, φωνές, απειλές. Ξεσπάσματα, κλάματα, αφαγία. Δεν με είχαν προειδοποιήσει όμως και για τα όσα θα ακολουθούσαν…

Τα γέλια, τα κλάματα από τα γέλια, και μα την Εστία είχαμε κάμποσα! Τα πειράγματα, τα καμένα φαγητά στις αποτυχημένες απόπειρές τους για μαγείρεμα. Τις ταινίες και τα βιβλία. Τις εξόδους. Τα λιωμένα παγωτά, τα λουλούδια στον κήπο. Οι βόλτες στο ποτάμι, κι εκείνες οι τρομαχτικές ταινίες.

Και μετά το σπίτι άδειασε. Και ευχόμουν να ήταν εδώ, κι ας έβαφε τους τοίχους με σπρέι. Κι ας κρατούσε μαχαίρι. Κι ας έβριζε όλη την ώρα. Κι ας είχε κι εκείνο το κ@λόγατο να νιαουρίζει και να τρίβεται στα πόδια μου. Όσο σκεφτόμουν ότι έμενε λίγο πιο κάτω, τόσο ήθελα να την καλέσω για ένα καφέ. Να δω πώς τα πάει στις πρώτες της εβδομάδες ενηλικίωσης! Σπίτι; Δουλειά; Σχολείο; Μα προπαντός, οικογένεια, φίλοι, αγάπες τηγανητές

Τελικά, είναι επιλογή η μητρότητα. Δεν χωράει σε μια πρόταση, μια παράγραφο, μια σελίδα ή ένα κεφάλαιο. Μα σε μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ένα «χάρηκα που σε είδα» σε μια τυχαία συνάντηση στον δρόμο, λίγο πιο πέρα από την Στέγη εβδομάδες μετά την ηρωική Έξοδο. Ένα «θα περάσω να σε δω, μου έλειψες».

Μικρές στιγμές, γιατί αυτές είναι που μετράνε. Να μπορείς να κλείνεις το Ημερολόγιό σου και να νιώθεις γεμάτος κοιτάζοντας τα πεταμένα αρκουδάκια στο κρεβάτι σου.

Advertisements

34 thoughts on “Παιδιά που δεν τα άντεξε κανείς…

      • Τραγικό κι όμως αληθινό – είναι πολύ μεγάλη απόφαση το να γίνεις γονιός. Συμφωνώ μαζί σου Δάφνη. Αχ, Ασωτούλη, δεν είσαι εσύ για αυτά… Παραείσαι ευαισθητούλης. 🙂

  1. …….ΔΕΝΕ ΧΩ ΛΟΓΙΑ…ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΙΣ…ΑΛΛΑ Α Ν ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ….ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!

    • Πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος όταν γίνεσαι γονέας, λίγοι άνθρωποι είναι αρκετά ώριμοι ώστε να προβούν σε ένα τέτοιο βήμα. Καλή Πατρίδα!

  2. κι όμως… ο κόσμος είναι γεμάτος από παιδιά που δεν τα άντεξε θέλησε αγάπησε κανεις…

    Πολύ τρυφερή ανάρτηση αγριμιω μου να είσαι καλά!
    Χριστός Ανέστη!

    • Ο κόσμος όμως είναι γεμάτος κι από άλλους τόσους που βρίσκονται στο πλάι τους, κι ας μην είναι οι βιολογικοί τους γονείς. Αυτό είναι που μετράει.

  3. Γενικά δεν αγαπάμε τα παιδιά όσο πρέπει.
    Αγάπη θέλουν πολύ αγάπη δεν είναι δύσκολο.
    Για όσους δεν μπορούν ας αφήσουν τους υπόλοιπους δεν μας ενδιαφέρουν τα προβλήματά τους!
    Αχ βρε Αγριμιω μαχαίρι στην καρδιά το κείμενό σου!
    Φιλιά πολλά στην όμορφη Μελβούρνη!

    • Έλενα μου, τι να πω; Τα βλέπω κάθε μέρα, τα ζω, τα στηλιτεύω και μέσα από το έργο μου στην σχολή και τους εδώ οργανισμούς. Σιγά-σιγά θα τον αλλάξουμε τον κόσμο. Εάν όχι εμείς, ποιος; Χαίρομαι πολύ, παρά το γεγονός ότι η Πατρίδα είναι μακριά, που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία να τα ζήσω από κοντά όλα αυτά.

  4. Tελικά η μητρότητα δεν είναι μόνο η φυσιολογική διαδικασία αναπαραγωγής. Είναι κάτι ανώτερο. Δεν ξέρω πότε θα γίνεις μητέρα. Εύχομαι όταν είσαι έτοιμη ψυχικά και σωματικά.
    «Μάνα» όμως έχεις γίνει ήδη. Το αξίωμα αυτό το έχεις κερδίσει με το σπαθί σου και μπράβο σου!
    Να είσαι γερή και δυνατή γιατί έχεις φορτίο στην πλάτη.
    Και τα «παιδιά» σου σε χρειάζονται.
    Φιλιά ξενιτεμένο μου…

    • Μεγάλο το φορτίο και δεν ξέρω που θα με οδηγήσει αυτός ο Δρόμος.
      Δύσκολη η Αποστολή. Φιλιά πολλά κι από εμένα, Κανελάκι μου. Αργώ να απαντήσω, αλλά δεν έχω πρόσβαση στο ίντερνετ. Γράψε μου όταν λάβεις αυτό που σου έστειλα.

    • Άσε, Ρία μου, το βλέπω αραιά και που τυχαία στον δρόμο. Αλλά δεν επιτρέπεται η επικοινωνία με «πρώην» παιδιά του κέντρου. Λες και εξαφανίστηκαν από το Σύστημα. Περίεργοι οι κανονισμοί της Αυστραλίας και του υπουργείου και ζοχαδιάζομαι με κάτι τέτοια.

    • Σ’ευχαριστώ πολύ, Μαρία. Μερικοί αρνούνται να το πιστέψουν, αλλά είναι αλήθεια. Η μητρότητα και η πατρότητα είναι επιλογή. Καλή Πατρίδα!

  5. Καταπληκτική ανάρτηση!
    Έκανα την άσκηση στο επάγγελμα μου ( Κοινωνική Λειτουργός) σε μια τέτοια εστία στην Αθήνα ( πρώην αναμορφωτήριο Κορυδαλλού)
    Κατά βάθος όλα τους μέσα είναι παιδιά διψασμένα για αγάπη!
    Κι αν τους δοθεί αγάπη πίστεψέ με αλλάζουν! Το έχω ζήσει , το έχω δει με τα μάτια μου!
    Γονείς είναι όλοι όσοι βοηθούν, δεν αρκεί μια γέννα!
    Φιλιά κοριτσάρα μου!
    Να’σαι πάντα καλά!

    • Συνάααααδελφεεεεε!! Είδες χαρά, ε; Και δεν είναι προσποιητή! Αλλάζουν, γιατί τα παιδιά είναι σαν τα λουλούδια. Όσο τα ποτίζεις, τόσο μεγαλώνουν κι ανθίζουν. Το θέμα είναι να βρεθεί κάποιος και ν’αρχίσει το πότισμα. Τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους μετά. Καλή Πατρίδα!

  6. Η μητρότητα είναι μια έντονη ανάγκη να δώσεις αγάπη, μπόλικη αγάπη.
    Δεν ξέρω αν υπάρχουν παιδιά που δεν τα θέλουν αλλά σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να δώσουν αγάπη.
    Πολύ όμορφη και τρυφερή ανάρτηση. Φιλάκια πολλά Αγριμιώ μου.

    • Σωστά τα λες – υπάρχουν άνθρωποι απερίσκεπτοι, επιπόλαιοι κι επικίνδυνοι. Που φέρουν τον τίτλο «γονέας» κι όχι το αξίωμα. Σ’ευχαριστώ που περνάς από το κουτουκάκι μου. Καλή Πατρίδα!

  7. Καλώς σε βρήκα Αγριμιώ.
    Καταρχήν συγχαρητήρια για το δύσκολο λειτούργημα (δεν θα πω επάγγελμα) που ασκείς, θέλει δύναμη ψυχής και ΚΟΤΣΙΑ. Μπράβο σου.
    Από κει και πέρα, όλα όσα (περι)γράφεις, πέρα για πέρα αληθινά και δύσκολες καταστάσεις…Όσο για την πεποίθηση που αναφέρεται σε κάποιο σχόλιο παραπάνω, πως κάποιοι άνθρωποι δεν πρέπει να γίνονται γονείς, δεν ξέρω αν συμφωνώ απόλυτα, καθώς κανένας δεν νομίζω ότι ξεκινά αρνητικά και με μίσος και αρνητικά συναισθήματα στη ζωή του για το παιδί του (εκτός αν είναι γονιδικακά άρρωστος), οπότε ο τρόπος που συμπεριφέρεται στα παιδιά του φαντάζομαι έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με το πως ανατράφηκε ο ίδιος, πως του φέρθηκε η ζωή κτλ. Δεν ξέρω, είναι πολύ σωκράτια η φιλοσοφία μου; Ίσως είναι κάτι που έχω ανάγκη να πιστέψω…Χαιρετισμούς από μια συννεφιασμένη μαγιάτικη Αθήνα.

    • Καλώς ήλθες στο κουτουκάκι μου. Εξίσου δύσκολο όσο και του λειτούργημα του Δάσκαλου, χαίρομαι που ανήκω και στις δυο κατηγορίες. Δανείζομαι στοιχεία από το ένα γνωστικό αντικείμενο και τα προσαρμόζω στο άλλο.

      Σίγουρα η συμπεριφορά του γονέα προς το παιδί έχει να κάνει με τα δικά του παιδικά βιώματα, είναι γνωστές άλλωστε οι θεωρίες του (αγαπημένου μου) Bowlby για τον δεσμό της προσκόλλησης. Οι πρώτοι δεσμοί αγάπης καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τους δεσμούς αγάπης και φιλίας που θα δημιουργήσουμε στο υπόλοιπο της ζωής μας, για αυτό και είναι τόσο σημαντικά τα πρώτα μας χρόνια. Επειδή μας πλάθουν.

      Λίγοι ξεκινούν αρνητικά, δεν υπάρχει εγχειρίδιο για το πώς γίνεται κανείς γονιός, αλλά πολλοί ξεκινούν τον χορό με τα λάθος βήματα. Εάν μπορώ να το θέσω έτσι απλά ώστε να το καταλάβεις. Δεν διαφωνούμε σε αυτό.

      Θα τα λέμε συχνά. Καλή Πατρίδα!

  8. Εχω στεναχωρηθεί παρα πολύ. Το κείμενο σου τόσο τρυφερό. Δυστυχώς μου έφερε στο νου ένα άλλο κείμενο μιας κοπέλας και του άντρα της που ήθελε να υιοθετήσει ένα παιδί. Ένα παιδί, να δώσει αγάπη. Και οι διαφοροι κρατικοί ή μη οργανισμοί της το στέρησαν διότι την έβαζαν σε λίστα αναμονής (!!!!) 5-6 χρόνια. Πόσα παιδιά στερήθηκαν την αγάπη για ηλίθιους κρατικούς μηχανισμούς? Τελικά κατέφυγε στην παράνομη υιοθεσία, εκεί την οδήγησαν. Σε τι κόσμο ζούμε Χριστέ μου???
    Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι (απάνθρωποι) που δεν τα θέλουν, υπάρχουν όμως και άνθρωποι «διψασμένοι» να προσφέρουν αγάπη, τον εαυτό τους και την ζωή τους για ένα από αυτά. Και απλά δεν υπάρχει δρόμος να φτάσουν σε αυτά.

    • Σε αυτή την δεύτερη κατηγορία Ανθρώπων βασίζομαι, Μαρία. Την θυμάμαι την περίπτωση, νομίζω είχες γράψει και μια σχετική ανάρτηση στο παρελθόν για αυτό το ζευγάρι. Στην Αυστραλία είναι σχετικά πιο εύκολο να βάλεις ένα τέτοιο παιδάκι στην ζωή σου, πολλές φορές όμως λόγω της έλλειψης των κατάλληλων ανθρώπων, δίνουν τα σωστά παιδιά στις λάθος οικογένειες – ασυμφωνία χαρακτήρων, δραστηριοτήτων κι έλλειψη κατανόησης. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου και συμφωνώ ότι πρέπει να καθυστερούν αυτές οι διαδικασίες ή να αλλάξει ο τρόπος αξιολόγησης. Νομίζω θα επιστρέψω με σχετική ανάρτηση ώστε να μιλήσουμε για τις διαφορές και τις ομοιότητες του συστήματος. Θα είχε ενδιαφέρον 🙂 Καλή Πατρίδα!

    • Δάφνη, σ’ευχαριστώ που πέρασες. Δεν ξέρω πόσοι θα συμφωνήσουν με αυτό, αλλά εγώ έτσι το βλέπω. Ίσως φταίνε τα όσα έχω δει στην δουλειά μου… Καλή Πατρίδα!

  9. Η Αμερικανίδα ηθοποιός Bette Davis είχε πει το εξής: Πιστεύω πως ο κόσμος είναι μια ζούγκλα και αν δεν είναι λίγο ζούγκλα και μέσα στο σπίτι, ένα παιδί δεν είναι σωστά εφοδιασμένο για να αντιμετωπίσει τον κόσμο.
    Ξέρεις πόσο πολύ θα ήθελα αυτό που είχε πει η Bette Davis να μην ίσχυε και να ζούσαμε σε ένα διαφορετικό κόσμο;
    Καλό απόγευμα Αγριμάκι μου.

    • Μελίτα, συγγνώμη που άργησα να σου απαντήσω. Εξαρτάται από το πώς ορίζει ο καθένας την «ζούγκλα». Όλοι θα θέλαμε τα παιδιά να ζουν σε πιο όμορφες συνθήκες, είναι όμως αυτό εφικτό; Ναι, μέσω της Παιδείας. Έχει άμεσα αποτελέσματα; Σίγουρα όχι. Αξίζει όμως να προσπαθήσουμε. Καλή Πατρίδα! 🙂

  10. Παράθεμα: Άγονες γραμμές… | Αγριμιώ

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s