Ξέρεις τ’όνομά μου;

Ιστορίες. Μικρές, Ανθρώπινες, πολλές φορές ταπεινές. Έχουμε μοιραστεί κάμποσες τον τελευταίο καιρό. Σήμερα όμως θα μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία για ένα παιδί από το οποίο αντλώ δύναμη.

Η Tess κι εγώ είμαστε περίπου συνομήλικες. Τη γνώρισα στο πανεπιστήμιο. Ήταν ένα παιδί, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μας. Γεμάτο όρεξη για Ζωή.

Ένα παιδί το οποίο παρά τις αντιξοότητες, αποφάσισε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.Ένα παιδί το οποίο επειδή ήταν διαφορετικό, δεν έκανε πολλούς φίλους.

Κάναμε παρέα όλη την χρονιά. Είναι αδύνατο να σας μεταφέρω το χαμόγελό της.Το περισσότερο γέλιο το ρίχνουμε στην βιβλιοθήκη της σχολής, κάνοντας αγώνες ανάμεσα στους διαδρόμους. Κλέβει πάντα, η άτιμη! Βάζει τρίτη και με προλαβαίνει! Και της το έχω πει, θα της το κόψω μια μέρα το γκάζι…

Μια μέρα, εκεί που συναρμολογούσαμε κάτι στο καροτσάκι της, παίρνει τηλέφωνο το αδελφάκι μου. Την άρχισα στα γαλλικά!                                                                           «Άσε με, χριστιανή μου, και έχω και δουλειές!»

Κι εκεί που έβγαζα το άχτι μου… ακούω ξαφνικά…

– Οhh… Είσαι Ελληνίδα; I thought you were American! Φταίει αυτή η προφορά σου, Αγριμιώ!