Η πρώτη μας φορά…

 

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Την πρώτη φορά που την είδα, κρέμασε το σαγόνι. Λέω, δεν μπορεί, με γελάνε τα ματάκια μου. Στεκόταν ψηλή, αγέρωχη, ανάμεσα στις πρασινάδες. Απολάμβανε την θέα, ανάμεσα στα καταπράσινα χορτάρια. Τι τυχεροί που είμαστε, σκεφτόμουν, να μπορούμε να είμαστε μέσα στην φύση. Ζωή στην επαρχία! Δεν επέλεξα τυχαία το σπίτι μου… και τελικά είχαμε και ατραξιόν μέσα στα πόδια μας. Και πάρκα και ποδηλατοδρόμους κι αυτή την πανέμορφη δροσερή νεανίδα! Ποιος να το φανταζόταν;

Από τότε, έζησα αμέτρητες στιγμές μαζί της. Ζέστης, κρύου, γέλιου, παιχνιδιού. Ξάπλωνα σιμά της στο χορτάρι και την χάζευα καθώς ερωτοτροπούσε με τις αχτίδες του ήλιου. Διαβάσαμε μαζί Σεφέρη, Καβάφη, Μπουκόφσκι. Αφήσαμε δεκάδες παιδάκια να παίξουν μαζί μας, πότε στις κούνιες, πότε στο χορτάρι. Πότε παίζοντας κουτσό, πότε κυνηγητό. Η ζωή δεν θα μπορούσε να είναι πιο πράσινη.

Κι ακόμη κι αν η πατρίδα ήταν μακριά, τα βράδια που ξάπλωνα ανάμεσα στα πόδια της και ρουφούσαμε αγκαλιασμένες γλυκά την έναστρη νύχτα, με παρηγορούσε πως εκείνο τον ίδιο ουρανό τον έβλεπαν από μακριά αγαπημένα μου πρόσωπα. Στα αυτιά η μουσική των Αβοριγίνων μας ταξίδευε στην έρημο, και με ξυλάκια ζωγραφίζαμε τις ιστορίες τους στο χώμα. Μικρές στιγμές, τολμηρές, παιχνιδιάρικες, τρέμουλο στα χέρια και το κορμί. Και δεν με ένοιαζε τι έλεγαν οι άλλοι για την σχέση μας, ούτε που εγώ την είχα εξιδανικεύσει.

Στον κορμό του δέντρου που στέγασε τον έρωτά μας, χαράξαμε τα αρχικά των ονομάτων μας. Κ+Α=? Γιατί η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις που θα σε βγάλει μια σχέση.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μας φορά…

Την συνάντησα ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ξημερώματα Παρασκευής. Είχα βγει για το πρωινό μου περπάτημα, όταν μοιραία βρέθηκε στον δρόμο μου. Θες που δεν είχε ξημερώσει ακόμη, θες η απόσταση… Τώρα ανατρέχω σε εκείνες τις στιγμές και χαμογελώ νοσταλγικά.

«Δεν το πιστεύω! Έχουμε ζωολογικό κήπο δίπλα από το σπίτι μας!!»

DSC_0561

«Θα συνέλθεις επιτέλους; Σχολικό συγκρότημα είναι, αυτό είναι το πίσω μέρος της αυλής…», ακούω την αδερφή μου να ξεφυσά με αγανάκτηση με το παραπάνω σχόλιό μου.

DSC_0562

Και για του πόθου το αληθές… η Κάμη μου!

Μια γλυκιά καλημέρα από την βροχερή Μελβούρνη!

Advertisements

28 thoughts on “Η πρώτη μας φορά…

  1. Ποιός άλλος θα μπορούσε να γράψει γι αυτήν …και να δείξει την αγαπημένη του φίλη σαν εσένα !
    Μια υπέροχη … μοναδική … Κάμη :))

  2. Καμηλοπάρδαλη είναι η Κάμυ σου;
    Πω πω μπέρδεμα…..χαχαχα
    Να σαι καλά Αγριμιώ μου γλυκιά!
    Πολλά πολλά φιλάκια από την ηλιόλουστη Αθήνα:))))

    • Είδες, ε; Πολλοί την πάτησαν. Δεν ήσουν η μόνη.
      Ήταν ο τρόπος γραφής, ήταν το διάχυτο συναίσθημα.
      Χαχαχα. Πιο πολύ το διασκέδασα με τα σχόλια,
      παρά με την ανάρτηση!

  3. Καλημέρα Αγριμιώ μου!!Ωραίο κείμενο!!Διακρίνω μιά καμηλοπάρδαλη!!Καί βροχή καί κρύο έπιασε στήν Μελβούρνη έμαθα!!!Καλή συνέχεια!!!Φιλάκια!!

  4. γεια σου γλυκό μου! αυτες τις ανεκτίμητες στιγμές είναι που δεν πρέπει να ξεχνάμε…
    δεν εχω δει καμηλοπάρδαλη απο κοντά νομιζω! !

    φιλιά κορίτσι!!!

    • Γιατί, εγώ έχω δει καμηλοπάρδαλη από κοντά;; Χαχαχα. Ένα μεγάλο ομοίωμα καμηλοπάρδαλης είναι στο σχολείο της περιοχής, το οποίο όταν μετακομίσαμε το πέρασα για ζωολογικό κήπο… χαχαχα. Η αδελφή μου έχει να το λέει…

  5. τι τρυφερή ανάρτηση..όμορφη η Καμή σου 🙂
    χαίρομαι που σε ξαναβλέπω στα μέρη μου… Να το τολμήσεις με τα κυπριακά τραγούδια , θα δυσκολευτούν λίγο στην αρχή , αλλά οκ , δεν έγινε και κάτι :)))
    Καλημέρα από τη μακρινή Κύπρο..Να έχεις ένα όμορφο σ/κ 🙂

  6. Καλησπέρα γλυκιά μου από μια Ελλάδα, που μόνο ήλιο διαθέτει κι αυτόν δεν ξέρει τι να τον κάνει.. Μούρλια η Καμή σου! Χαχα! Φιλάκια πολλά καλό μου! :)) Περιμένω νέα σου 😉
    Πάρε ομπρέλα! Καλό Σουκου! Άμα λάβεις το μήνυμα, πάει να πει πως υπάρχει ελπίδα και για μας τις ξανθές..!

    • Χαχαχα. Η wordpress είναι λίγο διαφορετική από τα ιστολόγια, κι εγώ ακόμη μαθαίνω.
      Το μήνυμά σου ήρθε κανονικά 🙂

      Αχ, αυτός ο Ήλιος ο Ηλιάτορας…

  7. Παράθεμα: Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις… | Αγριμιώ

  8. Παράθεμα: Του μπούστου… | Αγριμιώ

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s