Θα μας δοθεί το χάρισμα;

Σκεφτόμουν πώς είναι να βρίσκεσαι ξένος ανάμεσα σε ξένους. Να σου έχουν κλέψει την γη σου, τα όνειρά σου, το σπίτι σου, την πατρίδα σου. Να έχεις τον κατακτητή ανάμεσα στα πόδια σου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, την μια αρπάζοντας τα παιδιά σου, την άλλη υποδουλώνοντας τον λαό σου.

Αναρωτιόμουν πώς είναι να εξαφανίζεται σιγά-σιγά η γλώσσα σου, και μαζί με αυτή οι διάλεκτοι της. Να ελέγχουν άλλοι τον ορυκτό και μη πλούτο της χώρας σου, να γίνεσαι μέρα με την μέρα μια μειοψηφία. Να είσαι στο στόχαστρο εξαιτίας του χρώματός σου, της φυλής σου, της γλώσσας σου.

Εν μια νυκτί να χάνεις όλα όσα ονειρεύτηκες, τους θεούς και τους ήρωες σου…

Να ξεκίνησε ο πόλεμος αλλιώς και πλέον να άλλαξε η τακτική, τα μέσα, αλλά να παραμένει αυτή η αλλοίωση, η ισοπέδωση των όσων γνώρισες κι αγάπησες. Ο χαμός της ταυτότητάς σου.

Βλέποντας τις φωτογραφίες από τις συνθήκες ζωής των Αβοριγίνων, και το ξέσπασμα της καθηγήτριας μας, κανένας δεν συγκινήθηκε. Όταν δε δήλωσε πως οι Αβορίγινες, όπως αυτή, θέλουν ιθαγενείς δασκάλους, γιατρούς, ψυχολόγους κ.λ.π. στα χωριά τους κι όχι αγγλοσάξονες επειδή πιστεύουν ότι το ενδιαφέρον τους δεν είναι αληθινό, οι Αγγλοσάξονες συμφοιτητές μου άρχισαν να αποχωρούν ένας-ένας από την αίθουσα ή να της φωνάζουν.

Εσύ, πώς θα αισθανόσουν εάν ο κατακτητής ερχόταν σπίτι σου; Εάν ήθελε να γίνει δάσκαλός σου; Εάν σου επέβαλλε το πώς θα ζεις την ζωή σου; Μας έπνιξε στις ερωτήσεις. Έβλεπα συμφοιτητές σκεπτικούς, συμφοιτητές εκνευρισμένους. Η καθηγήτρια, ως εκπρόσωπος της φυλής της, τόνισε πως η λευκή φυλή δεν ήρθε με την καλύτερη των διαθέσεων εδώ. Πως επιβλήθηκε με το ζόρι.

                                          Και η αλήθεια είναι πως μέχρι την δεκαετία του 1970+ στην Αυστραλία έπαιρναν τα παιδιά των Αβοριγίνων και τα μεγάλωναν είτε σε ορφανοτροφεία, είτε σε ανάδοχες λευκές οικογένειες για να χάσουν την επαφή με τις ρίζες τους, για να γίνουν πιο λευκά… γεγονότα καταγεγραμμένα τα οποία λίγοι γνωρίζουν κι ακόμη λιγότεροι συζητούν. Πρόκειται για πρακτικές που ουδέποτε κανείς αναγνώρισε ως γενοκτονία.

Μίλησε για τον πόλεμο και τις διαφορετικές μορφές του, μίλησε για την επεκτατική πολιτική μερικών χωρών, για τις αποικίες και για το συλλογικό τραύμα των πληγέντων χωρών/λαών.

Δεν ξέρω τι είδε στα μάτια μου, ούτε πώς το θυμόταν, αλλά καθόμουν στην πρώτη σειρά και με ρώτησε πώς θα έβλεπε η οικογένειά μου τις πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο (του 1940) εάν οι Γερμανοί ήθελαν να έχουν αυτούς τους ρόλους στις ζωές μας. Πώς νιώσαμε εμείς ως Έλληνες, πώς νιώθουμε τώρα με τον οικονομικό πόλεμο.

Και τότε σηκώθηκα και πήγα δίπλα της, κρατούσε το μικρόφωνο, κι εγώ απλά της έπιασα το χέρι. Με κοίταξε στα μάτια. Και μετά σηκώθηκε ένας συμμαθητής μου, του οποίου ο παππούς ήταν στον στρατό των Ναζί, και στάθηκε στο πλάι μου. Πήρε το μικρόφωνο κι εξήγησε τι ρόλο έπαιξε ο παππούς του στον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας. Μου έπιασε το χέρι. Δάκρυσε και ζήτησε συγγνώμη.

Και μετά σηκώθηκαν άλλοι δυο-τρεις καθηγητές μας, και στάθηκαν δίπλα στην παρουσιάστρια της διάλεξης. Κι επιτέλους οι αγγλοσάξονες σιώπησαν, σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο διακοσίων και βάλε φοιτητών, στην καρδιά της Μελβούρνης. Και το κλίμα ήταν τόσο μα τόσο φορτισμένο, που όταν προβλήθηκε το παρακάτω βίντεο η παρουσιάστρια ξέσπασε σε λυγμούς… και μετά ήλθε η λύτρωση, για μερικούς από εμάς τουλάχιστον.

 

«Θα μας δοθεί το χάρισμα και η μοίρα
να πάμε να πεθάνουμε μια νύχτα
στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας;                                                                  Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
γλυκά. Κι απάνωθέ μας θε να φεύγουν,
στον ουρανό, τ’ αστέρια και τα εγκόσμια»

Καρυωτάκης, Ύπνος (Νηπενθή)

(Όποιος ενδιαφέρεται να δει ολόκληρη την ταινία, μπορεί να την δει ακολουθώντας τον σύνδεσμό μου)

Advertisements

34 thoughts on “Θα μας δοθεί το χάρισμα;

  1. Συγκινήθηκα… Απίστευτες στιγμές! Νομίζω τέτοια περιστατικά, όσο μικρά κι αν ακούγονται στα μακρινά μας αυτιά, σε σμιλεύουν σαν άνθρωπο και σου δίνουν άλλη προοπτική ζωής. Ελπίδα για το καλύτερο.

    • Θα σταθώ στο τελευταίο -ελπίδα για το καλύτερο- καθώς πιστεύω ότι όταν βλέπεις μέσα στον Άνθρωπο αυτή την προοπτική, μπορείς και συνεχίζεις. Θεωρώ απαράδεχτη και προκλητική την στάση τόσο της εδώ κοινωνίας, όσο και της κυβέρνησης. Ελάχιστοι θίγουν αυτά τα ζητήματα.

  2. Άσχημο πράγμα ο πόλεμος, με όποια μορφή και αν εκδηλώνεται. Όταν είδα το βίντεο λύγισα. Τόσος πόνος απ’ την μια μεριά και τόση αδιαφορία απ’ την άλλη. Φοβάμαι για το αύριο, όταν βλέπω τέτοια συμβάντα, που όσο μακριά και αν διαδραματίζονται, είναι πάντα πιο κοντά από όσο φανταζόμαστε.
    Μακάρι καμιά μάνα να μην χρειαστεί να βιώσει τέτοιο πόνο και κανένα παιδί τέτοιο φόβο. Μακάρι.
    Φιλάκια πολλά Αγριμιώ μου!

    • Είδες μήπως ολόκληρη την ταινία; Είναι συγκλονιστική! 🙂

      Δυστυχώς, η εδώ κοινωνία έχει βασιστεί σε ένα παραμύθι. Το παραμύθι του καλού κατακτητή, που ήρθε εδώ και οι ιθαγενείς υποκλίθηκαν… Αυτά τους περνάει η πνευματική/πολιτική/οικονομική ελίτ εδώ.

  3. Συγκλονιστικό Αγριμιώ τόσος πόνος!
    Πρέπει όλοι να φωνάζουμε να κάνουμε ότι μπορούμε και ότι δεν μπορούμε γιατί όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης «εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο αν χαθεί εγώ θα φταίω!»
    Πρέπει να κάνουμε κάτι!

    • Κανείς δεν μιλάει. Το θέμα δεν το θίγουν. Το έχουν θάψει όπως κι όσο μπορούν. Οι λίγες ομάδες πίεσης που υπάρχουν εδώ, δεν αρκούν. Εμείς τώρα προσπαθούμε στην σχολή να σηκώσουμε ψηλά την σημαία των Αβοριγίνων, πλάι στην Αυστραλέζικη, και υπάρχει τόση γραφειοκρατία. Μια μέρα θα αναρτήσω φωτογραφία με τις δυο σημαίες πλάι-πλάι! Το πιστεύω αυτό, ακόμη κι αν χρειαστεί να κατασκηνώσουμε έξω από την σχολή μέσα στο κρύο…

    • Ο κατακτητής, όπου κι αν πήγε την ίδια καταστροφή έφερε μαζί του.
      Ο Καναδάς, οι Η.Π.Α. είναι χτισμένες κι αυτές πάνω σε ένα παραμύθι.
      Πάνω σε πτώματα και σαπίλα. Τεχνολογική πρόοδο, μόνο αυτό κατάφεραν οι αγγλοσαξονικές χώρες.

  4. Μας έκανες κομμάτια και πολύ καλά έκανες.
    Δεν τα ήξερα όλα αυτά, στο έχω ξαναπεί.
    Θα είναι στα «απαγορευμένα» προφανώς ε;
    Ας τα βλέπουμε κι ας παραδειγματιζόμαστε όλοι μας.
    Όλοι μ’ έναν κατακτητή στα πόδια μας είμαστε…
    Δυνατή ανάρτηση! Μπράβο!!!

    • Απαγορευμένα; Και λίγα λες… Από που να τα μάθεις, είπαμε «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι». Ό,τι θέλουν βγάζουν προς τα έξω.

      Κάποια στιγμή πρέπει να τα κλείσουμε τα πόδια μας…

  5. Oi απόγονοι των εγκλειστων των βρετανικών φυλακών,,οι οποίοι πρωτοι αποίκησαν την Αυστραλία, δε θα μπορούσαν να ειναι καλύτεροι απο τους προγόνους τους…

    • Χα χα. Στο μυαλό μου είσαι. Κι εγώ αυτό βλέπω, αλλά δεν μπορείς να ανοιχτείς και πολύ εδώ. Παρακολουθούν τα πάντα. Δεν ξέρω εάν θα μπορούσα να τα γράψω στην αγγλική….

    • Πρέπει να κάνουμε καμιά μέρα Διεθνής Αμνησίας, για όλες εκείνες τις μαύρες σελίδες της Ανθρωπότητας που τεχνηέντως μερικοί προσπαθούν να αποκρύψουν/θάψουν… 😉

  6. Πολύ δυνατές στιγμές έζησες και μπράβο σου !
    Δώσατε στους ψυχρούς αγγλοσάξωνες ένα μάθημα ανθρωπινης ζεστασιάς.
    Άξιζε !

  7. Έχουμε ένα μάθημα με ένα Ιταλό καθηγητή. Μιλούσαμε για τα βυζαντινά μνημεία που έχουν καταστρέψει οι Τούρκοι στην Πόλη. Και όταν ακούστηκαν αντιδράσεις σχετικά με την άποψη ότι κάθε λαός προσθέτει και κάτι δικό του στα μνημεία (πχ στην Αγ. Σοφιά) και πως αυτά πρέπει να αφαιρεθούν για να ξαναγίνει η εκκλησία όπως ήταν κάποτε (ή στο περίπου) καθώς αυτά μοιάζουν παράσιτα, τότε εκείνος είπε πως αυτά δεν τα ξέρει και είναι στα μεταξύ μας (Ελλαδα-Τουρκία).
    Και είναι φυσικό! Θέλω να πω πως αν ανήκεις στους κατακτητές ή τους τρίτους δύσκολα νιώθεις ό,τι ο κατακτημένος. Αυτό που άλλοι ονομάζουν εκσυγχρονισμό εσύ το βλέπεις ως καταστροφή.

    Μπράβο σας που την υποστηρίξατε για να δούνε και οι συμφοιτητές σας ότι δε μιλούσε για τίποτα παράλογο!

    • Σωστή η παρατήρησή σου, αλλά και το παράδειγμα που έφερες με τον Ιταλό καθηγητή σας, Αλς. Δυστυχώς, ένας τρίτος δεν μπορεί να βιώσει το συλλογικό τραύμα που φέρουν κάποιοι λαοί. Τραύμα το οποίο περνάει από γενιά σε γενιά. Εκτός αυτού, τον κατακτητή δεν τον συμφέρει να δει τα πράγματα έως έχουν, θα απομυθοποιηθεί και θα αρχίσει να καταρρέει η αποικία/παραμύθι του. Κι άντε μετά να στήνεις τσαντίρια!

  8. Δεν άντεξα να το δω ολόκληρο το βίντεο. Μα καθώς σε διάβαζα σκεφτόμουν, πως … η ιστορία επαναλαμβάνεται … Υπέροχο άρθρο, υπέροχη εμπειρία!
    Την αγάπη μου Αγριμάκι 🙂

    • Ναι, δυστυχώς, την ίδια ιστορία έχουν κι άλλα αγγλοσαξονικά κράτη-χώρες αποικίες.
      Κρίμα που δεν είδες την ταινία, είναι συγκλονιστική! Καλή εβδομάδα να έχουμε.

  9. Θα συμφωνήσω απόλυτα με ότι έγραψε ο Vad.
    Οι κατακτητές από όποιον λαό κι αν προέρχονται … είτε οι Ισπανοί Κονκισταδόρες, είτε οι Ολλανδοί Μπόερς, είτε οι Γάλλοι στην Αφρική, είτε οι Εγγλέζοι που έχωσαν βαθιά τις κάνες των όπλων τους σε κάθε γωνιά της γης, μόνο καταστροφή ήταν για τους γηγενείς πληθυσμούς. Είναι ο νόμος του δυνατού απέναντι στον αδύνατο.
    Δεν περιμένω να γίνουν ριζικές αλλαγές αλλά τουλάχιστον εκεί στην Αυστραλία σταμάτησε πλέον το παιδομάζωμα. Αλλά και πάλι γνωρίζω από όσα διαβάζω πως οι Αβορίγες ζουν σε άθλιες συνθήκες και με πολλά προβλήματα .
    Να είσαι καλά Αγριμιώ μου
    υπέροχη η κίνηση που έκανες μέσα στο αμφιθέατρο!!!!

    • Όπως έγραψα και πιο πάνω, ο κατακτητής έκανε ανυπολόγιστο κακό όπου κι αν πήγε. Δεν υπολόγισε τίποτα και φρόντισε να διαστρεβλώσει την ιστορία ώστε οι μελλοντικές γενεές να μην έχουν γνώση της Αλήθειας. Μάθημα Αλήθειας ήταν αυτό που μας έδωσε εκείνη την ημέρα η καθηγήτρια.

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s