Κάποια ταξίδια…

 

Χάνεις αυτό που σου’χει τύχει για να ζήσεις
είναι το σήμερα,αίμα ζεστό
ένα τσιγάρο σου’χει μείνει να καπνίσεις
δεν έχει αλλού,δεν έχει αλλιώς,μόνο εδώ

 

Κάποια ταξίδια…

Λυτρωτικά…

Απρόβλεπτα.

Μοναχικά.

Κάποια ταξίδια…

Μικρά εικονοστάσια μέσα σου.

Λαμπάδες που τρέμουν στον αγέρα.

Κάποια ταξίδια….

Με την γεύση της αλμύρας, να σου χτυπά το πρόσωπο.

Ρίχνοντας τα δίχτυα στα βαθιά, καταγάλανα νερά – μη ξέροντας τι θα αλιεύσεις.

Κάποια ταξίδια…

Μικρά-μικρά μνημόσυνα, προσωρινής μνήμης.

Κάποια ταξίδια…

Μικρές-μικρές ανάσες, φιλιά ζωής.

Τα περιμένεις πως και πως.

Κάποια ταξίδια…

Σουσαμένια κουλούρια Θεσσαλονίκης ή λυχναράκια Χανιώτικα στις άδειες σου τσέπες.

Κάποια ταξίδια…

Βασανιστικά στην αρχή, έως ότου φθάσεις στον προορισμό σου.

Κι εκεί, χέρι-χέρι με την έξαψη, σαν κόρη παρθένα που ανακαλύπτει για πρώτη φορά τον έρωτα, αντιλαμβάνεσαι πως τελικός προορισμός δεν υπάρχει.

Πως ο τόπος που μένεις -ο τόπος που φέρεις μέσα σου- το καινούριο σου σπίτι… άφησε το στίγμα του πάνω σου, κι όταν κάνεις τον κύκλο σου εδώ, κι επιστρέψεις στις ρίζες σου, θα πάρεις μαζί σου ένα μικρό του κομμάτι.

– Νάσια, περίμενέ με, καλέ!!

Κάσος-Θεσσαλονίκη…

Ρέθυμνο-Μελβούρνη…

Το Πρέβελης μας στιγμάτισε όλους…

Συνδετικός κρίκος στις ζωές πολλών – αρχή και τέλος μαζί.

Από δασκάλες σε σχολεία, μαθήτριες της Ζωής.

Άλλοτε με το χαρτί της απόσπασης στο χέρι, κι άλλοτε με το χαρτί εισαγωγής στο πανεπιστήμιο.

Κοινωνοί της ίδιας Αναπόδραστης Μοίρας, ενός παιχνιδιού ή ενός ψέματος;

Ο χρόνος θα δείξει….

Εσωτερική ή εξωτερική μετανάστευση, δεν έχει σημασία.

Πάντα κάτι κουβαλάς μέσα σου, κάτι αφήνεις πίσω, κάτι προσφέρεις στον καινούριο σου τόπο.

Κάποια ταξίδια…

Γραφτό ν’αφήσουν τα σημάδια τους πάνω σου, μέσα σου, γύρω σου.

Advertisements