Αγάπες τηγανητές…

Μερικοί μήνες. Φορτωμένοι με εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Τσακωμούς, συλλήψεις, σπασμένα έπιπλα, αλλά και γέλια, παγωτά στο ποτάμι, αγάπες τηγανητές

Βδομάδες ατελείωτες. Σαν κλαδιά δέντρων φορτωμένων με ώριμους καρπούς. Δεκάδες μικρά πυροτεχνήματα στις έναστρες νύχτες μας μαζί.

Τελευταίες σκέψεις, χαμόγελα, βρισιές και μετά αγκαλιές και κλάματα και μεθυσμένα σ’αγαπώ και θα μου λείψεις. Μα προπαντός πόνος κι αγανάκτηση.

Δεν ξέρω πώς χωρούν τόσα αρνητικά συναισθήματα μέσα σου, πώς κατάφερες να μισήσεις περισσότερο από όλους τον εαυτό σου. Δεν ξέρω πώς κατάφερα να ζήσω αυτούς τους τελευταίους μήνες μαζί σου…

Τώρα κατανοώ πως η αδιαφορία του Συστήματος, του υπουργείου και των παρένθετων οικογενειών έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην παραβατική συμπεριφορά σου. Τώρα που φεύγεις, μπορώ να διακρίνω καλύτερα τον φόβο πίσω από τα μάτια των δεκάδων ειδικών που πέρασαν από αυτό το κέντρο… και την ατολμία να δουν το φοβισμένο παιδί που κρύβεται μέσα σου.

Μια βδομάδα. Αυτός ήταν ο μέσος όρος αντοχής κι ανοχής που σου έδειξαν πριν φύγουν για άλλη μια φορά από την ζωή σου. Δυστοκία συναισθημάτων και λέξεων; Παραίτηση; Άρνηση; Πολυπαραγωγικοί οι ρόλοι και οι ευθύνες τους.

Σύντομα κλείνεις τα δεκαοκτώ.

Φοβάμαι επειδή ξέρω την καταστροφή, τον πόνο και την κούραση που κουβαλάς μέσα σου. Φοβάμαι επειδή ξέρω πως ούτε έτοιμη είσαι, ούτε ικανή να φροντίσεις τον εαυτό σου. Μα περισσότερο φοβάμαι επειδή ξέρω πως κατά βάθος εσύ φοβάσαι περισσότερο.

Φοβάμαι για τις μέρες που γυρνώντας από την δουλειά με έπαιρνες αγκαλιά και έκλαιγες. Φοβάμαι γιατί θα μπορούσες να ήσουν το παιδί που έχασα. Ένα ακόμη αθώο θύμα ενδοοικογενειακής βίας.

Δεν λυπάμαι, όμως, για τα ΟΧΙ και τα ΠΡΕΠΕΙ του υπουργείου στα οποία έφερα τα δικά μου ΝΑΙ και ΦΤΑΝΕΙ… αλλά τελικά, τα πήγαμε καλά, ε; Από ολόκληρη την μονάδα, βρέθηκε μοναχά ένας υπεύθυνος να πιστέψει σε εμένα. Κι όσο κι αν τον αντιπάθησες, στο παρασκήνιο αυτός ήταν που κινούσε τα νήματα όταν οι άλλοι ήθελαν να σε συμμορφώσουν με τιμωρίες, απειλές και ποινές. Εμείς σε κρατούσαμε από το χέρι. Εμείς ανατρέψαμε τους κανόνες. Εμείς παλέψαμε με νύχια και με δόντια.

Λυπάμαι γιατί νομίζω ότι τελικά χρειαζόσουν μια μητέρα… κι όχι μια μεγαλύτερη αδελφή. Πέρασαν πολλές μητέρες από την ζωή σου, κι όμως δεν θυμάσαι το όνομα καμιάς. Λυπάμαι γιατί αναγκάστηκα να σου κρύβω την πραγματική μου ταυτότητα, μιας και δεν επιτρέπεται να ξέρετε τίποτα για τις σπουδές μας, την δουλειά μας ή την οικογένειά μας. Παρόλο που μοιραζόμαστε την ίδια ζωή…

Βαρέθηκα να με αποκαλούν ήρωα στο γραφείο επειδή ΣΕ ΑΝΤΕΞΑ, όταν εγώ απλά… σε πόνεσα, σε μάλωσα, σε δασκάλεψα, σε κράτησα όταν με είχες ανάγκη.

Στάθηκες η αφορμή να πέσω με τα μούτρα στον Ιερό Σκοπό μου. Όσα δεν έμαθα τόσα χρόνια στα θρανία ή στις σχολικές αίθουσες διδάσκοντας, τα έμαθα τους τελευταίους μήνες κοντά σου.

Ο λόγος που στο σχολείο τα παιδιά μου με ρωτάνε «Κυρία, γιατί έχετε αυτό το ηλίθιο χαμόγελο; Ο Παναγιώτης κλώτσησε τον Νίκο και ο Χάρης κρεμιέται από τον ανεμιστήρα στο ταβάνι. Δεν θα κάνετε κάτι;» «Αχ, κυρία, μας έχετε κακομάθει…»

Και τα καθίζεις στο πάτωμα, πάντα σε κύκλο, πάντα τσαλακωμένα τα εγώ και συζητάτε για τις απαιτήσεις, τα δικαιώματα, τα πρέπει, τα μη, τα θέλω.. τις ολιστικές προσεγγίσεις στα προβλήματα, το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα που μάλλον οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί έχουν ξεχάσει.. την συνεξάρτηση και την σχολική τάξη ως μια μορφή οικογένειας.

Η κουκουβάγια τα παιδιά της… κι εδώ σας αφήνω ελεύθερους να συμπληρώσετε την έκφραση με ό,τι θέλετε.

Φοβάμαι.. επειδή δεν ήξερα τι να σου απαντήσω όταν με ρώταγες «Γιατί η μαμά μου κάθισε με ένα τέρας σαν τον πατέρα μου τόσα χρόνια, να την χτυπά και να την εξευτελίζει;  Γιατί η μαμά μου άρχισε να πίνει, να είναι νευρική, να πληγώνει τους φίλους της όταν ο μπαμπάς της φερόταν έτσι; Γιατί η μαμά μου κάποια στιγμή χάθηκε στον κόσμο του ίντερνετ, μέσα σε παράλληλες αλλά αόρατες σχέσεις με αγνώστους;»

Θυμάσαι τότε που συζητήσαμε για όσα μας πονούν; Που προσπάθησα να σου εξηγήσω ότι καμιά φορά στο τραίνο ανοίγουμε τα εσώψυχα μας σε ανθρώπους εντελώς αγνώστους από εμάς, κι ότι μοιραζόμαστε πράγματα μαζί τους που δεν τα ξέρουν για εμάς ούτε οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι.

Θυμάσαι τότε που συζητούσαμε για το πώς φεύγουν τα παιδιά από το κέντρο; Τα παιδιά φεύγουν όταν πάνε σε άλλα κέντρα για πιο εξειδικευμένες θεραπείες που εμείς δεν μπορούμε να προσφέρουμε, όταν ενηλικιωθούν και βγουν από το σύστημα.. ή όταν χάσουμε κάποιο παιδί από ναρκωτικά. Ξέρεις πόσοι συνάδελφοι έχουν βρει τα παιδιά τους κρεμασμένα στα δωμάτιά τους; Να την κλειδώσεις καλά μέσα σου αυτή την συζήτηση, γιατί εμείς βγήκαμε νικητές, μικρή!

Δεν μπορώ να σου ζητήσω συγγνώμη για κάτι που δεν έκανα… και βαρέθηκα να ζητάω συγγνώμη για πράγματα που δεν έχω πει ή σε όσους δεν αρέσει η ειλικρίνειά μου. Έχω φθάσει στα όρια μου τον τελευταίο καιρό. Έχω γίνει το παιδί λάστιχο. Πρέπει να κρατήσω κι ένα κομμάτι μου για εμένα, και το πιο σημαντικό είναι η αξιοπρέπειά μου και ο χρόνος που αφιερώνω στον εαυτό μου.

Δεν μπορώ να απομακρύνω τον πόνο, προσπάθησα να τον απαλύνω. Έκαμα το καθήκον μου…

Θα βρεις την γαλήνη μόνο όταν καταφέρεις να συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου και τον συγχωρέσεις… κι όταν η μαμά σου δει πως η πληγωμένη φίλη, παραμένει μια «συνεξαρτώμενη» αδελφή της.

Το πιο σημαντικό, να μην ξεχάσεις πως ήσουν και είσαι ο πρωταγωνιστής της ζωής σου. Στην συνεξάρτηση δεν είσαι μόνη. Μπορεί καμιά φορά η παράσταση να έχει λάθη κατά την διάρκεια της πρόβας, όμως μοναχά εσύ μπορείς να γράψεις το σενάριο από την αρχή…

Οι κρατικές πολιτικές ανά τους αιώνες, η κουλτούρα των λαών, και οι θρησκείες έχουν δει και συνεχίζουν, σε μερικές γωνιές του πλανήτη, να βλέπουν τα παιδιά ως μικρές κι αδύναμες φιγούρες, ως εν δυνάμει παραβατικές υπάρξεις εάν δεν υπάρχει η σωστή νουθεσία και κατήχηση, ως μικροσκοπικούς ενήλικες ή ως όντα τα οποία παρασύρονται από σατανικές αμαρτίες. Η παιδικότητα, όπως κι άλλες έννοιες, είναι κοινωνικά κατασκευασμένη.

Εγώ σε βλέπω απλά ως συνεξαρτώμενή μου, ως συνοδοιπόρο και μέλος του κοινωνικού κεφαλαίου που θα αλλάξει το ανάγλυφο αυτού του πλανήτη.

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να ‘σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ’ αυτί
και να νικάμε

Advertisements

28 thoughts on “Αγάπες τηγανητές…

  1. Εξαιρετικό κείμενο. Είναι δύσκολο και απαιτητικό να δουλεύεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αλλά από την άλλη παίρνεις τόση ικανοποίηση όταν βλέπεις ότι έχεις άγγιξει τη ζωή ενός ανθρώπου και όταν ξέρεις ότι έχεις βάλει το λιθαράκι σου για να πετύχει κάτι καλύτερο…

    • Πολύ δύσκολο και πολύ απαιτητικό όταν δουλεύεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ακόμη πιο απαιτητικό όταν μένεις μαζί τους όλη μέρα, 24/7. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα αντέξω σε ένα τέτοιο πόστο… Η ικανοποίηση δεν μπορεί να περιγραφτεί με λόγια. Έχεις δίκαιο.

    • Αγάπη; Όρεξη; Τρέλα; Μεράκι; Κρητική αγριάδα;
      Όλα τα παραπάνω… Πάνω από όλα Πίστη κι Αισιοδοξία.
      Πίστη, όχι μέσα σε θρησκευτικά πλαίσια/όρια. Αλλά Πίστη
      στον Άνθρωπο.

      Καλή Πατρίδα και χαίρομαι να σας διαβάζω 🙂

  2. Το ξέρεις πως αυτό που κάνεις είναι άγγιγμα αγγέλου σε κάποιες υπάρξεις.
    Που η καλή τους μοίρα τους έφερε κοντά σου, σ’ ένα αγρίμι απ’ της Κρήτης τα μέρη. Στην άλλη άκρη του πλανήτη. Τίποτα δεν είναι τυχαίο κι όσοι αξιώνονται να έχουν τη δύναμη τη δική σου, είναι ευλογημένοι. Να είσαι δυνατή, να παραστέκεσαι, να σκορπάς την αγάπη σου και να φωτίζεις τις ψυχές που σ’ έχουν ανάγκη.
    Την αγάπη μου! Συγκλονιστικά τα λόγια σου….

    • Εσένα πρέπει να σε μπλοκάρω εδώ μέσα, όλο καλά λόγια μου είσαι και δεν τα’χω συνηθίσει όσο κι αν μου τα προσφέρουν με το κιλό… Με αγάπη στα λέω, ε; Είμαι και γκρινιάρικο, το άτιμο. Να προσέχεις, συντεκνάκι. Και σε ευχαριστώ που περνάς από το κουτουκάκι μου.

    • Σας διαβάζω εδώ, διαβάζω και τα e-mail σας. Απαντώ όποτε προλαβαίνω. Με πνίγει ο χρόνος, αλλά δεν το βάζω κάτω! Ελπίζω να είσαι καλά και θα τα πούμε σύντομα. 🙂

    • Αχ… άτιμο!!! «Μυαλό δεν θα βάλει, αυτό το κεφάλι…»
      Για κάποιο περίεργο λόγο, αυτό το τραγούδι έρχεται στο νου μου κάθε φορά.
      Μπορείς να μου δώσεις μια λογική εξήγηση; χα χα

  3. Είναι μικρά τα λόγια και σαν κόμπος στέκονται εκεί στις άκρες των δαχτύλων που ακουμπούν στο πληκτρολόγιο.
    Αγαπάς πολύ την δουλειά σου. Την έχεις βάλει βαθιά μέσα στην ψυχή σου για να μπορείς να γράφεις αυτό το γράμμα που στα μάτια μου μοιάζει σα να απλώνεις σε ένα τραπέζι τα συναισθήματά σου και τα προσφέρεις προς τέρψιν μιας πονεμένης ψυχής.
    Θα μπορούσα να ήμουν κάποτε εκείνο το παιδί, είχα την τύχη να μην είμαι … όμως τύχη θα ήταν να είχα μια ‘’μητέρα δασκάλα’’ σαν εσένα.
    Σε φιλώ
    Ποτέ μην αφήσεις να χαθεί ο εαυτός σου αυτός που έχεις σήμερα… για κανένα λόγο μην αφήσεις να στον πάρουν.

    • Μάλλον με κατάλαβες περισσότερο από όλους, επειδή θα μπορούσες να ήσουν κάποτε εκείνο το παιδί. Κρατώ γερά αυτές τις στιγμές, έχω γαντζωθεί πάνω τους. Να μην τελειώσουν. Να μην σταματήσω να αντλώ υλικό και χρώματα…

      Να έχεις ένα όμορφο Σαβ/κο

      • Ήμουν και οι εφιάλτες με καταδίωκαν για χρόνια χωρίς να γνωρίζω από πού προέρχονται. Η μνήμη μου είχε βάλει εμπρός τις μηχανές άμυνας να μη θυμάμαι.
        Τουλάχιστον όλα αυτά τα παιδιά σου να έχουν ανάμεσα στους εφιάλτες τους να θυμούνται ένα τρυφερό χάδι, ένα χαμόγελο που θα τους λέει πως το αύριο θα είναι καλύτερο.
        Έστω και ένα παιδί να σώσεις θα είναι κάτι μεγάλο που έχεις προσφέρει.
        Σε φιλώ
        Να είσαι καλά

  4. Καλημέρα Αγριμιώ μου!!Πολύ ωραίο κείμενο!!Μπράβο σου κορίτσι μου!!Κάνης τούς δικούς σου πολύ υπερήφανους!!Συνέχισε δυναμικά!!Πολλά φιλάκια!!

    • Δυνατά και κρητικά, Δήμητρα! 🙂
      Προσπαθώ να βάλω και τα παιδιά να κάνουν τίποτα κατασκευές, αλλά χρειάζομαι τα φώτα σου. Θα σου στείλω e-mail (πάλι). Σε έχω ζαλίσει, το ξέρω…

  5. «Εγώ σε βλέπω απλά ως συνεξαρτώμενή μου, ως συνοδοιπόρο και μέλος του κοινωνικού κεφαλαίου που θα αλλάξει το ανάγλυφο αυτού του πλανήτη.»
    Σε αυτό στάθηκα, μια πρόταση που «αγκαλιάζει». 🙂

  6. Παράθεμα: Παιδιά που δεν τα άντεξε κανείς… | Αγριμιώ

  7. Για να μπορέσεις να δώσεις τον χρόνο σου, την ενέργεια σου, την ψυχή σου, πρέπει να ΤΟ έχεις μέσα σου και αυτό το δόσιμο λέγεται Αγάπη…
    Ν’ αγαπάς τους ανυπεράσπιστους, τους αδικημένους από τη ζωή, χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, μόνο για τη χαρά που δίνει η ανιδιοτελής προσφορά, θέλει τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, αυτά τα αποθέματα να είναι ανεξάντλητα…γιατί ο σκοπός Ιερός…»Ευλογημένος αυτός που δεν προσδοκά, δεν θα απογοητευτεί ποτέ» είπε κάποιος σοφός… και αυτά τα λόγια χαράχτηκαν βαθιά μέσα μου.

    ΑΦιλάκια καρδιάς…

  8. Παράθεμα: Άγονες γραμμές… | Αγριμιώ

  9. Ασκείς ενα τόσο συγκλονιστικό λειτούργημα που θέλει κότσια και τεράστια αποθέματα αγάπης. Πρέπει να είναι απίστευτα ψυχοφθόρο να προσπαθεις κάθε φορά να μην δένεσαι με τον μαθητή σου, να μην τον αγκαλιάζεις (μεταφορικώς), να μην γίνεσαι η μάνα που έχασε και κάπου εκει να μην χαθείς και εσύ στον κόσμο αυτό.
    Σου στέλνω την απέραντη μου εκτίμηση. Να εισαι δυνατή και γενναία.

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s