Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται

Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…                          
Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.                                            
Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;                                                          
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.              
Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;
                                                                
Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος. Γιατί δε ζούμε… κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ανάγκες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό».

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.

Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…

Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ’ αφήσαμε, γι’ αυτό το αύριο, που δεν θα ‘ρθει ποτέ…

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως: Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας. Όμως, τ’ αφήσαμε για αύριο.

Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.

Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε! Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο! Διότι, αυτός είναι θάνατος!

Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.

Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει…

Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το «όχι», με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της. Και τί άκουσα τον παππά να λέει; «Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει»…

Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια… –

Αναδημοσιευμένο από την roadartist

Advertisements

17 thoughts on “Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται

  1. Ηταν ένας υπέροχος άνθρωπος!
    Είχα την τύχη να τον γνωρίσω….
    Να περάσω ένα απόγευμα μαζί του.
    Υπέροχος!

    Φιλάκια Μαράκι μου:))

    • Θα ήθελα να βρω κι άλλα βιβλία του, αλλά δυσκολεύομαι εδώ.
      Έχουμε καταντήσει να κάνουμε δέκα-δέκα τις παραγγελίες σε όποιον έρχεται Ελλάδα.
      Σ’ευχαριστώ που περνάς από το κουτουκάκι μου, αργώ ν’απαντήσω αλλά είναι οι συνθήκες τέτοιες που δεν μου το επιτρέπουν. 🙂

  2. Αγριμιώ μου
    έπρεπε να περάσουν χρόνια από την ζωή μου για να αφήσω τα ρολόγια στην άκρη (το χρησιμοποιώ μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις) για να νιώσω πως η ίδια η ζωή είναι όμορφη, πως μου φτάνει να περπατώ στον δρόμο είτε με βροχή είτε με ήλιο και να χαμογελάω παρατηρώντας τα θαυμαστά που υπάρχουν γύρω μου.
    Τα νοιώθω και τα γράφω συνέχεια … δεν είναι μόνο ρολόγια, διαταγές, χρήμα, σχέσεις η ζωή … είναι κάτι πολύ βαθύτερο που λίγοι πλέον καταλαβαίνουν.
    υγ. Μια και αναφέρθηκες στον Μίσσιο ήταν γείτονας Καπανδριτιώτης κι εδώ ανάμεσα στα δέντρα, στα ζώα, στην ηρεμία του τοπίου , σίγουρα κάθε μέρα ανακάλυπτε το μεγαλείο της ζωής.

    Σε φιλώ κοριτσάκι μου
    Καλή εβδομάδα να έχεις!

    • Ρολόι δεν έχω αντέξει να φορέσω πάνω από μέρα.
      Ποτέ δεν τα συμπάθησα. Αν δεν είχα τα μαθήματα στην σχολή και τις πρωινές παρακολουθήσεις, ούτε το κινητό θα κράταγα πάνω μου. Ευτυχώς τις υπόλοιπες ώρες τις περνώ όπως θέλω εγώ. Είμαι δίπλα στην εξοχή, κι αυτό βοηθά πολύ…

      Να μας βάλεις φωτογραφίες από το όμορφο Καπανδρίτι τότε!

  3. Σε ευχαριστώ για την πρόσκληση στην προηγούμενη ανάρτηση σου και για τη σημερινή σου αναδημοσίευση. Εξαιρετικός ο Μίσσιος, ας είχαμε εφαρμόσει έστω ελάχιστη από τη σοφία του. Θα αλλάζαμε τις ζωές μας… Διάβασα και τα 11 πράγματα για σένα, πάρα πολύ ενδιαφέροντα όλα, χαίρομαι για σένα, ακολούθησε το πάθος και το όνειρο σου, ακριβώς όπως κάνεις.

    • Σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια 🙂 Αυτό κάνω, ακολουθώ το πάθος μου..

      Ήθελα εδώ και μέρες να αναδημοσιεύσω την ανάρτησή σου με τον Μίσσιο, αλλά έχω θέμα με την δουλειά εδώ. Ελπίζω να λάβεις μέρος στο παιχνίδι.

    • Μακάρι τα λόγια κάποιων πνευματικών ανθρώπων να ήταν αρκετά για να μας σηκώσουν από τον καναπέ και την συνήθειές μας, θα πρόσθετα εγώ. Αλλά για κάποιο λόγο, οι πνευματικοί άνθρωποι δεν βγαίνουν μπροστά…

  4. Δυνατές σκέψεις, όμως ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί άνθρωποι του πνεύματος που ευαγγελίζονται
    έναν άλλο τρόπο ζωής, μια άλλη κοινωνία, δεν βρέθηκαν ποτέ στις επάλξεις του αγώνα..
    Τρανταχτό παράδειγμα η απουσία του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου από το δράμα
    του λαού μας, αλλά και από το παγκόσμιο γίγνεσθαι!!
    Φωτεινό παράδειγμα ο Ιταλός κωμικός, που δεν θυμάμαι το όνομά του τώρα…
    Σε χαιρετώ από την Πατρίδα!

    • Αυτό έλεγα από πάνω, μέχρι που έπεσα στο σχόλιό σου, Ανταίε.

      Ο πνευματικός κόσμος πάντα απείχε σε τέτοιες δύσκολες περιόδους. Εξωτερικό, ταξίδια, αυτοεξορισμοί… λες και δεν αισθανόταν χρέος. Λες και δεν είχε καθήκον. Παραλογίζομαι κι εγώ.

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s