Το λευκό δωμάτιο

Το σπίτι πάλλευκο, μοναχά ο ήλιος να το λούζει το πρωί με τις πρώτες γυμνές κι αδύναμες ακτίνες του. Από μακριά, η τεράστια ξύλινη κατοικία μέσα στην μέση του πουθενά, έμοιαζε όπως κάθε αμερικάνικη πόλη φάντασμα – άδεια κι ερειπωμένη. Θαμπή κι απόμακρη. Εξοπλισμός τελευταίας τεχνολογίας σε χώρο άδειο από παρελθόν και ιστορία. Κανένα δράμα, καμιά ασθένεια, καμιά γιορτή, καμιά χαρά δεν πέρασαν ποτέ το κατώφλι του σπιτιού αυτού. Το ποδαρικό το κάνανε αυτές…

Οι διάδρομοι πολλοί κι ατελείωτοι, όπως και τα υπνοδωμάτια. Μικρά, αποπνικτικά κι άψυχα. Με τα παράθυρα μανταλωμένα – σφραγισμένα όπως τα μυστικά της πυραμίδας. Βγαίνεις από το ένα δωμάτιο, κλειδώνεις πίσω σου. Περπατάς μέχρι την διπλανή αίθουσα, ξεκλειδώνεις. Εισέρχεσαι στον χώρο, κλειδώνεις πίσω σου, και πάλι από την αρχή. Σου παίρνει μέρες να συνηθίσεις αλλά και να μάθεις τα κατατόπια. Ακόμη δεν κατάφερε να ξεκλειδώσει όλες τις πόρτες.

Έπιασε να αποστειρώσει ολόκληρο το οίκημα, ακόμη και τους τοίχους. Της πήρε μια βδομάδα. Όταν τα κατάφερε, άρχισε πάλι από την αρχή. Προσπαθώντας να δώσει νόημα στην μονοτονία του λευκού, μάτωσε τα δάχτυλα της πάνω στους τοίχους. Θυμάται εκείνη την σκηνή από μια αμερικανική ταινία όπου οι κρατούμενοι ήταν υποχρεωμένοι να χτίζουν μια μάντρα, στο προαύλιο της φυλακής, και να την γκρεμίζουν κάθε φορά που τελείωνε. Ποτέ στην ζωή της δεν αισθάνθηκε πιο άδεια.

Τα μαθήματα της σχολής, και η βασική εκπαίδευση, δεν άρχισαν ακόμη. Δεν είχε που να ξοδέψει τον χρόνο της και τα χέρια της είχαν πληγιάσει από την χλωρίνη. Τον Μπουκόφσκι τον άφησε στην άκρη – ήδη τα αποστειρωμένα λευκά δωμάτια σου προξενούν κατάθλιψη, πόσο μάλλον να διαβάζεις βρώμικο ρεαλισμό…  Τον ζεις, δεν αντέχεις να τον διαβάζεις κιόλας.

Όταν κατάφερε να πιάσει για πέντε λεπτά σήμα, έλαβε μηνύματα από τους ψυχολόγους, τους κοινωνικούς λειτουργούς, πανεπιστημιακούς από την σχολή, και τους ψυχίατρους της παρέας της. «Πώς πάει η πρώτη σου βδομάδα στην κόλαση;», έγραφε το ένα. «Δεν βλέπω χαμόγελα κι ανησυχώ», το άλλο. Δεν απάντησε σε κανένα. Δεν ήξερε τι να γράψει…

Το επόμενο πρωί πέρασε ο επιτηρητής. Το σπίτι μύριζε χλωρίνη και η σκόνη ήταν πλέον παρελθόν. Οι κρατούμενοι, δηλαδή η εκπαιδευόμενη, και η μικρή θεραπευόμενη, είχαν σιδερώσει το παρουσιαστικό τους και φορέσει το πιο μεγάλο χαμόγελο. Μετά την αναφορά, οι κρατούμενοι επέστρεψαν στα κελιά τους. Ο επιτηρητής ήταν φανερά ευχαριστημένος από την επίδοσή τους. Ο θεραπευτικός κύκλος δεν λειτουργούσε μέσα στα πάλλευκα δωμάτια – έμοιαζαν περισσότερο με ψυχιατρείο, παρά με κέντρο θεραπείας για παιδιά, του εξήγησε η εκπαιδευόμενη. Αυτός κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του κι αποχώρισε από το δωμάτιο. Σιωπηλός; Σκεπτικός; Δεν κατάλαβε καλά. Θυμάται μόνο το χαμόγελο του – είχε μήνες να κάνει τέτοια πρόοδο το παιδί. Αυτό έχει μοναχά σημασία, της είπε. Βάλε λίγο χρώμα, τον ικέτεψε αυτή… μια ολιά, δεν γροικάς;

Ο θεραπευτικός κύκλος λειτουργούσε καλύτερα τα βράδια, πριν από τον ύπνο, όταν είχανε και οι δυο χαλαρώσει. Εκείνη μετρούσε τα κόκκαλα στα πλευρά της μικρής κι αυτή με την σειρά της μετρούσε τους ξηρούς καρπούς που κατάφερε να φάει σήμερα και τα χαστούκια από την μάνα της όταν ήταν μικρή… Κάθε φορά που καθαρίζανε κρεμμύδια για το φαγητό της επόμενης ημέρας, κλαίγανε και οι δυο πάνω από τον νεροχύτη. Από απόσταση. Τακτοποιημένα κι απρόσωπα. Η καθεμιά στον πάγκο της. Σιδερωμένες. Ατσαλάκωτες. Χωρίς να κοιτάζονται. Χωρίς να ακούγονται. Χωρίς να αναπνέουν. Άλλωστε είναι αντιεπαγγελματικό να πλησιάζεις τον.. «πελάτη».

Advertisements

16 thoughts on “Το λευκό δωμάτιο

  1. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ Αγριμακι μου…τον αποχαιρετισμό σου διαβασα…και την νοσταλγια σου..μαζί …και σ ενιωσα….και ο κόμπος ανέβηκε ως πανω….κι η σκεψη ήρθε ως την άλλη άκρη του κόσμου να σου κανει συντροφια και να σου πεί…
    Ξενιτεμενο μου πουλί
    τση ερημιας αιδόνι
    στην μανα Κρήτη γιάγιρε
    να μην σε τρώνε οι πόνοι…

    Να ειναι για σενα η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ….η καλήτερη απο όλες τις απόψεις… με υγεια.. παντα φιλακια πολλα απο την Κρήτη σου…….η γραφή σου καθε φορα υπεροχη……!!!!!!

    • Ήξερε πως θα με καταλάβαινες… σ’ευχαριστώ για την μαντινάδα. Ανταποδίδω..
      Ο Κρητικός στην ξενιθιά
      την Κρήτη ντουχιουντίζει,
      και σα γιαγείρει και την δει
      από χαρά δακρύζει

      Καλή και δημιουργική χρονιά να έχουμε! Σε φιλώ, συντεκνάκι.

  2. Πίνω λοιπόν στην υγειά σου! Στην υγειά του επαναστάτη που κρύβεται μέσα σου.
    Που βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Που δεν βολεύεται να γεμίζει το χρόνο του σε γνώριμα και ασφαλή στέκια. Και αντί να ανταλλάσσει χιλιοειπωμένα μηνύματα ευχών, γράφει ημερολόγια καταστρώματος.
    Θέλει φαντασία και τρέλα να ξεκλειδώνεις «λευκά δωμάτια». Να ζυγιάζεσαι με εφιάλτες και φόβους. Να τολμάς ν’ αλλάζεις τα πράγματα. Να ψάχνεις, να φαντάζεσαι, να ερευνάς, να βοηθάς, να σπρώχνεις μπροστά τα πάντα.
    «…Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν…»

    Στην υγειά σου!
    Ευτυχής που σε γνώρισα!

    • Μαράκι μου, εσένα σε άφησα τελευταία, γιατί δεν ήξερα τι να σου γράψω.. Έβαλα και φαντασία και τρέλα και προσπαθώ ακόμη να ξεκλειδώσω τα «λευκά δωμάτια». Δεν το βάζω κάτω – τολμώ και θα τα καταφέρω! Είπαμε, είμαστε φτιαγμένες από το ίδιο σεντόνι, συντεκνάκι. Σε φιλώ, δεν θα χαθούμε..

  3. Βαθιά τα νοήματα ρε Αγρίμι.
    Και τα περνάς στους αναγνώστες σου, μοναδικά.
    Σε ποιόν να μοιασες..Χμμ..Αναρωτιέμαι.
    Είμαι πολύ περήφανη για σένα.

    • Νιώθω σαν κάποια πόρτα να ξεκλειδώθηκε μέσα μου… τελικά όσο πιο περιορισμένος είναι κανείς, τόσο πιο πολύ θέλει να δημιουργεί, να μοιράζεται με τους άλλους. Σε ποιον να έμοιασα άραγε; Χα χα. Σε φιλώ – δεν έχω ίντερνετ. Δεν θες να μάθεις από που συνδέομαι…

  4. Καλή χρονιά χωρίς λευκά «κελιά» για κανέναν μας! Μόνο άσπρες χιονάτες μέρες να σου φέρει ο νεος χρόνος να τις δεις και να τις δούμε! Πάντα ευαίσθητη και όμορφη σου εύχομαι. Η ευαισθησία και η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο κάποτε έστω και «με το δριμύ του μαυρου του θανάτου», που λέει ο ερωτευμένος ποιητής. Πάντα περνώ μοναδικά εδώ. Σε φιλώ Αγριμιώ μου!

    • Γιωργία μου, σ’ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου.. Ελπίζω κι εγώ να εκλείψουν τα κελιά – αν και τα αισθήματα είναι μοναδικά και οι εμπειρίες πρωτόγνωρες.. Καλή χρονιά να έχουμε, αργώ ν’απαντήσω γιατί δεν έχουμε ίντερνετ. Σας σκέφτομαι συχνά και σας διαβάζω όταν έχω έξοδο. Φιλιά πολλά πολλά

  5. οι αναρτήσεις σου κάνουν μεγάλη αντίθεση με το όνομά σου Αγριμιώ!!!!
    πολύ γλυκιές και ήμερες…..
    φιλάκια,καλή συνέχεια!

      • Και τι κάνεις τέτοια ώρα στο κουτουκάκι μου; Ετοιμάζεσαι να γυρίσεις στο νησί και το σχολείο; Αχ, Δασκάλα μου εσύ!!! Δεν ξέρεις πόσο σε καμαρώνω, παίρνω δύναμη 🙂

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s