Αποχαιρετισμός…

Θα χαθώ το επόμενο διάστημα, σας στέλνω λοιπόν φιλιά αποχαιρετισμού. Δίνω Αγώνα το επόμενο έτος αλλά θα σας προσέχω νοερά από απόσταση.

Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς θα κλείσω τα μάθια. Θα υποδεχτώ με καινούριους φίλους και την οικογένεια μου 9 ώρες νωρίτερα από εσάς το νέο έτος. Τα πόδια μου όμως θα χαϊδεύουν τα γαλάζια νερά του Αιγαίου. Τα χέρια μου θ’ανάβουν καντήλια αγαπημένων κάνοντας μικρά νοερά μνημόσυνα. Η ψυχή μου θα ερωτοτροπεί με την αγριάδα της Κρήτης μας στα χιλιοτραγουδημένα της βουνά. Η μύτη μου θα μυρίζει το φρεσκοβρεγμένο χώμα της Πατρίδας μια βροχερήν ημέρα του Δεκέμβρη. Τα μάθια μου, ακόρεστα, θα σεργιανίζουν στα σοκάκια του χωριού μου. Τα ακροδάχτυλα μου θ’αγγίζουν τα δάχτυλα των μυστών των αρχαίων θεών σε έναν Κορυβαντικό χορό…

Τις ευχές μου για ένα 2013 που θα δώσει ένα τέλος στο αυτομαστίγωμα, καιρός να περάσουμε στην ΔΡΑΣΗ. Ευχαριστώ τον Θάνο για τις πανέμορφες φωτογραφίες από την Πλάκα και την ανάρτηση που έκανε, το καλύτερο δώρο…

 

 

Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρη τον καημό                                                        κι έχω την αγάπη πρύμα κι άλμπουρο τον χωρισμό

Την κορφή του Ψηλορείτη με παράπονο θωρώ
και με δάκρυα απ’ την Κρήτη φεύγω κι αποχαιρετώ

Μαύρη μοίρα το ‘χει γράψει, να μακραίνω, να χαθώ
και να ζω μακριά απ’ την Κρήτη κι από κείνη π’ αγαπώ