I Won’t Let You Go

 

Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως από την λίγη μαγιά που σου έχει μείνει μπορείς να καταφέρεις πολλά.. αρκεί να πιστέψεις σε ‘σένα. Ακόμη κι αν οι άλλοι έπαψαν να πιστεύουν. Ακόμη και τις πιο σκοτεινές ώρες. Ακόμη κι αν φαίνεται ακατόρθωτο, ανούσιο ή χωρίς ανταπόκριση. Ακόμη κι αν δέχεσαι «χαστούκια» από παντού. Ακόμη κι αν το παρελθόν σε στοιχειώνει κάποιες φορές. Ακόμη κι αν οι άλλοι παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα για το πότε θα λυγίσεις.

Ορμώμενος από όρεξη για Ζωή, έρωτα για την Φιλοσοφία, αγάπη για αυτό που κάνεις, θα συνεχίσεις. Με το κεφάλι ψηλά. Με το βλέμμα στραμμένο στον Ιερό Σκοπό σου. Και θα τα καταφέρεις. Είναι ένα μικρό στοίχημα που έβαλες κάποτε με τον εαυτό σου. Μιαν υπόσχεση που έδωσες στο νεκροκρέβατο κάποιου. Ή ίσως έναν νεανικό πείσμα, που από καπρίτσιο θες να ικανοποιήσεις. Όπως και να έχει, όταν θέλεις πολύ κάτι δεν πρέπει παρά να πιστέψεις σε’σένα. Μια-μια καθώς θα περνούν οι μέρες, και γυρίζοντας τα φύλλα του βιβλίου της Ζωής, θα συνειδητοποιείς πως διάλεξες τελικά το Κατάλληλο Μονοπάτι. Γιατί δεν υπάρχει σωστό και λάθος μονοπάτι, παρά μοναχά το κατάλληλο. Αυτό που διάλεξες εσύ.

Καρτερικά και μεθοδευμένα θα σχεδιάζεις τώρα τα επόμενα σου βήματα προς την Αυτοπραγμάτωση..

Κι όταν στο τέλος της σχολικής χρονιάς 15 ζευγάρια μάτια σε κοιτούν έτοιμα να λυγίσουν, παρακαλώντας να σε έχουν και την επόμενη χρονιά, ξέρεις ότι πέτυχες να εμφυσήσεις μέσα τους αυτή την Αγάπη για τα γράμματα, την Ελλάδα, την ελληνική ιστορία και μυθολογία. Ξέρεις ότι λίγη από την Αγριάδα και την Τρέλα σου κατάφεραν να αγγίξουν τις μικρές αυτές ψυχές, και την ύστατη ώρα του Αποχαιρετισμού θα πρέπει να φύγεις με το κεφάλι ψηλά. Όπως μπήκες. Αλλά όχι αλώβητος, όχι τόσο ατσαλάκωτος αυτή την φορά. Ας είναι τα δάκρυα του αποχαιρετισμού τόσο γλυκά όσο εκείνα της ημέρας της αποφοίτησης – άλλωστε σε’σένα εμπιστεύθηκαν την προετοιμασία τους για τις πανελλήνιες, έτσι δεν είναι; Πώς καμαρώνουν! Μετράνε τα χρόνια για να πάνε σε ελληνικό πανεπιστήμιο! Ζηλεύουν τους μεγαλύτερους που δίνουν εξετάσεις!

Εσύ συνεχίζεις να χαμογελάς. Να παίρνεις το ένα πτυχίο μετά το άλλο στο εξωτερικό. Την μια υψηλή διάκριση μετά την άλλη. Να βλέπεις τις διαφορές τόσο στην Παιδεία όσο και στην Κουλτούρα των λαών.

Εσύ συνεχίζεις να χαμογελάς. Που και που όμως η φωνή σου κομπιάζει. Διστάζεις. Θυμάσαι και θες να βουρκώσεις. Σκέφτεσαι από που ξεκίνησες και που έφθασες. Αναλογίζεσαι τα μέρη που διέσχισες έως τώρα στο ταξίδι σου. Αυτούς που σε κάποια σκοτεινά σημεία σου κράτησαν το χέρι. Νοερά το χρωστάς εσύ τώρα αυτό σε κάποιους άλλους.

Όχι, δεν θα τους το χαλάσεις. Κατά την διάρκεια του μαθήματος, δεν τους έδειξες καμία φωτογραφία από τα σημερινά πανεπιστήμια όταν τους μίλαγες για την Ακαδημία Πλάτωνος. Δεν τους μίλησες για τις καταλήψεις και τις ζημιές στους Ιερούς πανεπιστημιακούς χώρους. Άλλωστε δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν τι σημαίνει η λέξη κατάληψη. Οι εικόνες των σπασμένων πεζοδρομίων θα τους έφερνε στο μυαλό βομβαρδισμένη πόλη, κι όχι πορείες. Πώς να καταλάβουν όταν εδώ μετά τις μαζικές απεργίες μαζεύουν οι ίδιοι τα φυλλάδια που τυχόν έπεσαν στα πεζοδρόμια;

Όχι, δεν θα τους το χαλάσεις. Θα συνεχίσεις να δείχνεις φωτογραφίες από τους αρχαιολογικούς χώρους, αλλά θα αφήσεις απ’έξω αυτές που δείχνουν τα αγάλματα που έχουν καταστραφεί από τις μουτζούρες των γκράφιτι στις πλατείες των πόλεων. Άλλωστε, πώς να καταλάβουν; Πέρα από μερικές στήλες σε στυλ ιστορικών πλακετών και κάμποσα ιστορικά κτήρια από τον πρώτο αποικισμό της πόλης, δεν υπάρχει τίποτε άλλο σε αυτή την πολύχρωμη πόλη που να θυμίζει ιστορία.

Το αίμα των γηγενών που σφαγιάσθηκαν έχει ποτίσει μέχρι και τον αέρα – κι απορείς πως με ένα «συγγνώμη» της κυβέρνησης προς τους γηγενείς λύθηκαν όλα. Όταν περνάς από κάποιο παλαιό νεκροταφείο της πόλης, των πρώτων αποίκων, απορείς πώς το μίσος αυτών των πρώτων κατοίκων, κατάφερε να κάνει την Αυστραλία μια από τις πιο πλούσιες χώρες στον πλανήτη.. όταν περνάς από τα χωριά των ιθαγενών όμως, το βράδυ, βουίζει στα αυτιά σου ένας Αρχέτυπος Θρήνος, από τα έγκατα της Μάνας Γης. Κλείνεις τα μάτια και σιωπηρά συνεχίζεις τον δρόμο σου. Αυτός ο αγώνας δεν ήταν δικός σου – αποδίδεις τις ευθύνες αλλού και μακάριος πλέον μπορείς να επιστρέψεις στην παραδεισένια ζωούλα σου.

Όχι, δεν θα τους το χαλάσεις. Θα συνεχίσεις να μιλάς για υπευθυνότητα. Καθήκον. Υποχρέωση. Να ξεπεράσουν τους προγόνους τους. Στο μυαλό σου θα έρχονται πάλι τα λόγια του Καζαντζάκη, από την Ασκητική του. Θα ξέρεις βέβαια την αντιφατικότητα των παραπάνω – τόσων των λόγων σου, όσο και της στυγνής καθημερινότητας όπως οι περισσότεροι την βιώνουμε. Θα πασχίζεις να μην γίνουν ένα με την κυρίαρχη κουλτούρα, μερικές ακόμη μονάδες που θα χαθούν μέσα στην αμορφωσιά (πνευματική και ηθική) του λαουτζίκου.

Θα πασχίζεις να τους εξηγήσεις πως μόνο μέσα από την μοναδικότητα του καθενός αναδεικνύεται έμπρακτα η πολυχρωμία, η πολυφωνία. Πως δεν πρέπει να παλέψεις ενάντια στην Ελληνικότητά σου, όπως πολλοί ομογενείς κάνουν, αλλά να αφεθείς στους ρυθμούς της Ελληνικής ψυχής και ράτσας, γιατί το Αίμα σου σε καλεί. Τιμώντας φυσικά την χώρα στην οποία μεγάλωσες και ζεις τώρα, μη ξεχνώντας όμως πως η εθνικότητα δεν είναι ένας μανδύας που τον βάζεις και τον βγάζεις κατά πώς σε συμφέρει..

Θα πασχίζεις να τους εξηγήσεις πως δεν χρειάζεται να αφομοιωθείς από την κυρίαρχη κουλτούρα για να ενταχθείς στο κοινωνικό σύνολο – είτε είσαι Κινέζος, είτε είσαι Έλληνας. Καμιά φορά θα θες να τα παρατήσεις. Θα παλεύεις μέσα σου. Κι αν τελικά πρέπει να γίνουμε όλοι παιδιά της Κόκα-κόλα; Κι αν τελικά άδικα μάχομαι; Θα βλέπεις πως η μάχη είναι άνιση. Ο κοινωνικός κονστρουκτιβισμός (social constructivism) και η έντεχνη χρήση του από τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης και τις πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων θα σε κάνει να τρέμεις.

Ίδια χρώματα, ίδια αμερικάνικη προφορά παντού, ίδια κοψιά προκάτ σπιτιών, ίδιο ντύσιμο, ισοπέδωση της παιδείας προς τα κάτω. Θα έχεις μάθει όμως πως πλέον μπορείς κι εσύ, με όπλο την πένα σου, τον λόγο σου, τα μάτια σου, να κατασκευάζεις εναλλακτικές ιστορίες (narratives) και με αποφασιστικότητα θα συνεχίζεις τον Δρόμο σου.

Άλλωστε, ο Ιερός Σκοπός, και τα 15 ζευγάρια μάτια αξίζουν τον χρόνο σου, την προσπάθειά σου. Δεν νομίζεις; Θα στέκεσαι δίπλα τους, έστω κι από απόσταση, παρακολουθώντας τα. Όπως τότε, μικρά παιδιά στο δημοτικό, που γεμίζαμε τα κεσεδάκια γιαουρτιού με βαμβάκι και σπόρους φακής και περιμέναμε να μεγαλώσουν..

 

Advertisements

10 thoughts on “I Won’t Let You Go

  1. Θα έπρεπε να διδάσκεις «δασκάλους» και όχι παιδιά…
    Είσαι πολλές εποχές μπροστά Αγριμιώ!
    Τα συγχαρητήριά μου, με συγκίνησες κι έριξες λίγο φως στη μαυρίλα που με περιστοιχίζει.

  2. …από τα καλύτερα κείμενα που διάβασα τώρα τελευταία! Και το καλό είναι ότι έχει μέσα του «αισιοδοξία». Και το χρειαζόμαστε αυτό. Γεια σου Αγριμιώ!

  3. Ενα μεγάλο μπράβο…Αγριμακι μου..!!!!!!!!..ΝΑΙ…..!!!!! ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥς ΤΟ ΧΑΛΑΣΕΙς….
    να αφήσεις αυτά τα 15 ζευγαρια μάτια..να εχουν μέσα τους τον σπόρο της φακής που τους φύτεψες….δυστηχώς αυτά ακριβώς που γραφεις…γίνονται εδώ….κρίμα …ξερω οτι οι έλληνες του εξωτερικού….βλέπουν αλλιώς την πατρίδα μας… αυτό μπορούν να το καταλάβουν μονο όσοι εχουν ζήσε..ι οπως εσύ….και εγώ μακρυα ..εστω και λιγο απο εδώ…. θα μπορόυσαμε να είμασταν οι καλήτεροι..και ιστορία έχουμε..και να σκεφτείς οτι σε όλο τον κόσμο ξερουν τους Έλληνες φιλόσοφους….εμείς μια κουκιδίτσα στο χαρτη του κόσμου…συνέχισε το καλό σου εργο….εκεί μακρυα…..αναγνωρίζεται περισσότερο ..πίστεψέ με….σου στελω πολλα φιλια απο την πατρίδα σου την Κρήτη μας……..

  4. Υπέροχο κείμενο και υπέροχο τραγούδι. Ξέρεις τι μου άρεσε; Ότι αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα και τα κακώς κείμενα που την συνοδεύουν με περηφάνια και με μια ελπίδα και νομίζω πως όλοι έχουμε ανάγκη να το κάνουμε αυτό.
    Να έχεις μια υπέροχη, υπέροχη ημέρα! 🙂

  5. πέροχο.Απλά υπέροχο! Γράφεις φανατστικά. Εχεις έναν ενθουσιασμό και μια αγάπη.Εχεις κάτι απίστευτα σημαντικό.Την πίστη ότι οι άνθρωποι μπορούν να εμπνευστούν, ότι μπορούν να αλλάξουν…Καταλαβαίνω αυτή την αγωνία σου, σε νιώθω.Οι άνθρωποι είναι άξιοι για να δουλέψεις για αυτούς.Να τους γεμίσεις ελπίδα.Και όταν πρόκειται για απιδιά είναι ακόμη πιο σημαντικός ο ρόλος σου.Ο ρόλος σου είναι δώρο.Είσαι το δώρο τους…Θα ήθελα τόσο να σε γνωρίσω.Να με πας στους καταυλισμούς των αβοριγινων και εκεί να γνωρίσουμε και να δούμε θαύματα….Υπέροχη.Μπράβο Ελλάδα για τα παιδιά σου ακόμη και στην εξορία τους κάνουν θαύματα…

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s