Η συγγραφή είναι καθήκον

 

Η συγγραφή είναι καθήκον, λειτούργημα κι όχι επάγγελμα. Γράφεις επειδή θες να διαβαστείς, να μοιραστείς με άλλους ανθρώπους προσωπικές σκέψεις και βιώματα, επειδή αφουγκράζεσαι τους αναβρασμούς της κοινωνίας και θες να μεταδόσεις αυτές τις κοινωνικές ζυμώσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερους συμπολίτες σου μπορείς. Η συγγραφή είναι κάτι το οποίο ξεκινά από την μονάδα και καταλήγει πάντα στο σύνολο. Είναι μια μοναχική διαδικασία που στην πορεία όμως γίνεται συλλογική αφού ο καθένας μπορεί να μεταλάβει, να κοινωνήσει δηλαδή, ένα μέρος από την ψυχή του βιβλίου και μέσω αυτού του ίδιου του συγγραφέα.

Μέσα από το έργο του Καζαντζάκη ανακαλύπτει κανείς την ψυχή του Ζορμπά, και κατ’επέκταση του Έλληνα, την όρεξη για Ζωή και την αγριάδα του κρητικού τοπίου. Έργα όπως αυτό, τα οποία βρίσκονται στις δημοτικές και πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες της χώρας, αλλά και σε πολλές προσωπικές βιβλιοθήκες στα σπίτια μας, δεν δύναται να ανήκουν απλά στην κατηγορία των βιβλίων «δεινοσαύρων». Όσων, δηλαδή, έκαναν τον κύκλο τους και βρίσκονται στα «αζήτητα», δηλαδή στις βιβλιοθήκες ως άλλο ένα διακοσμητικό στοιχείο για να διαβάζονται από τους μελετητές και κριτικούς της λογοτεχνίας.

Δεν θα αναφερθώ προσωπικά στην «συγγραφέα» που έκανε κάποια πολύ άστοχα σχόλια, διότι θεωρώ πως η δημοσιότητα κι οποιαδήποτε κριτική της δίνει αξία περισσότερη από αυτή που η ίδια και το «έργο» της έχουν. Θα μιλήσω όμως για την αξία των βιβλίων, και κυρίως την αξία των κλασικών βιβλίων στην ζωή μας και την σημασία των βιβλιοθηκών. Ειδικά στην Ελλάδα του 2012, η οποία όχι απλά έχει γονατίσει από την οικονομική κρίση αλλά μαστίζεται από μια κρίση πολύ πιο σοβαρή αφού αφορά τον πολιτισμό και τις αξίες.

Τι είναι η λογοτεχνία; Και ποιος είναι ο ορισμός του συγγραφέα; Ποιος ορίζει ποιο βιβλίο θα εκδοθεί και ποια είναι η αξία του έργου και του συγγραφέα; Γιατί κάποια αξιόλογα έργα μένουν στα αζήτητα και κάποια άλλα, σαφώς όχι τόσο ποιοτικά, θα εκδοθούν χωρίς καν δεύτερη σκέψη; Ερωτήματα τα οποία θα έπρεπε να μας απασχολούν περισσότερο.

Λογοτεχνία είναι το κομμάτι εκείνο από την ψυχή του συγγραφέα που θα μείνει μαζί σου. Αυτό το κομμάτι το οποίο όχι απλά θα σε συγκινήσει, αλλά σε πέντε χρόνια από τώρα θα σε κάνει να θες να ξαναδιαβάσεις το βιβλίο με τον ίδιο ζήλο για να ανακαλύψεις αυτή την φορά πράγματα που δεν είχες «διαβάσει» στις σελίδες του βιβλίου αρχικά.

Ένας συγγραφέας δεν μπορεί να γίνεται βιομηχανία παραγωγής βιβλίων – χάνει τότε το έργο κάτι από την αξία του, καθώς ο συγγραφέας δεν γράφει απλά για την ίδια την χαρά της δημιουργίας, αλλά για να αποκομίσει κάποιο χρηματικό ποσό. Καταντά, όσο κι αν δεν θέλει κανείς να κάνει τον παραλληλισμό, ένας ακόμη «σοφιστής», ο οποίος περνάει από εκδοτικό οίκο σε εκδοτικό οίκο κι από βιβλιοπωλείο σε βιβλιοπωλείο πουλώντας την πραμάτειά του, την «αυθεντία» του, τις γνώσεις του κι εν τέλει, κομμάτια της ψυχής του, έναντι χρηματικού ποσού.

Καταντάει, τελικώς, ένας ακόμη «εκδιδόμενος», καθώς πλέον δεν γράφει για να συγκινήσει, να προβληματίσει, να μοιραστεί, να καυτηριάσει, να παροτρύνει. Γράφει έχοντας το χρήμα ως αυτοσκοπό, και για αυτό τον λόγο τέτοιοι συγγραφείς συχνά αναλώνονται μέσα στην προσπάθεια απόκτησης χρημάτων και τα έργα τους χάνουν την ζωντάνια, το χρώμα και το «πνεύμα» τους. Και πολύ συχνά, στην προσπάθειά του να βγάλει χρήματα, θυσιάζει την ποιότητα έναντι στη ποσότητα, γράφοντας το ένα βιβλίο μετά το άλλο, με την στήριξη τόσο των εκδοτικών οίκων όσο και της τηλεόρασης που προβάλλουν τα βιβλία του.

Οι εκδοτικοί οίκοι, οι οποίοι κι αυτοί με την σειρά τους, θυσιάζουν την ποιότητα στον βωμό του εύκολου και γρήγορου χρήματος, βαπτίζουν, χέρι-χέρι με τα κανάλια, τις αράδες κάποιου αναδυόμενου «αστέρα-κομήτη» ως αράδες-που-πρέπει-να-διαβασθούν, κι έπειτα αρχίζει το πανηγύρι. Το κυνήγι, δηλαδή για την καλύτερη διαφήμιση και προβολή του «αστέρα-κομήτη». Γράφω κομήτη, καθώς πολλές φορές εμφανίζεται κι εξαφανίζεται τόσο σύντομα όπως ένας κομήτης, αφού το επίπεδο της γραφής του είναι τόσο χαμηλό, που δεν μπορεί να κρυφθεί παρά τις πούδρες και τα αρώματα, τις όποιες δηλαδή αποτυχημένες προσπάθειες καλλωπισμού τόσο του «καλλιτέχνη» όσο και του κειμένου.

Και το αναγνωστικό κοινό καταλαβαίνει πως λείπει η «μαγιά», η ψυχή δηλαδή του έργου, και δεν «φουσκώνει» το ψωμί. Οι σελίδες αργούν να διαβασθούν, η πλοκή χωλαίνει, ο πνευματικός δημιουργός δεν έχει κάτι να πει. Τελειώνοντας το βιβλίο δεν έχεις αποκομίσει κάτι, δεν θες να το συστήσεις σε φίλους και σίγουρα σκέφτεσαι πως τα λεφτά σου πήγαν πεταμένα.

Τέτοια «έργα», με μπόλικη δόση Sex and the City, τεκίλας, γούνας και χρυσών, περιπέτειας στην Κηφισιά, ρομάντζο κάτω από τα στενάκια της Ακρόπολης, φτηνού σεξ κι αγοραίου έρωτα, τα διαβάζουν οι «μικρονοικοκυρούλες». Και δεν αναφέρομαι στην μέση Ελληνίδα νοικοκυρά, η οποία δυστυχώς θα πέσει κι αυτή στην παγίδα να αγοράσει ένα τέτοιο βιβλιαράκι τύπου Άρλεκιν.

Αναφέρομαι σε αυτές οι οποίες περνάνε «ποιοτικά» τα πρωινά τους -και πολλές φορές και τα μεσημέρια τους- κάνοντας ζάπινγκ από κανάλι σε κανάλι «σεργιανίζοντας» τις τηλεοπτικές εκπομπές την μια μετά την άλλη, μαθαίνοντας τα τρέχοντα κουτσομπολιά, «κοινωνώντας» εύπεπτη κουλτούρα κι έχουν να διαβάσουν ένα σοβαρό βιβλίο από το γυμνάσιο, όπου κάποιος κάπου κάποτε τους έδωσε ένα βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στα χέρια τους.

Κι έχοντας κάνει μια πολύ καλή ανάλυση του «target group», του αναγνωστικού δηλαδή κοινού στο οποίο επικεντρώνονται, οι εκδοτικοί οίκοι και τα μεγάλα κανάλια χρησιμοποιούν τον «αστέρα-κομήτη», του οποίου το «εγώ» τις περισσότερες φορές είναι μεγαλύτερο από τις σελίδες του βιβλίου του, για να προβάλλουν την κουλτούρα και την εικόνα της Ελλάδας που αυτοί θέλουν.

Εν τω μεταξύ, δεκάδες άλλα άξια προς έκδοση έργα έχουν απορριφθεί, κανένας εκδοτικός οίκος δεν στέλνει δωρεάν βιβλία στις σχολικές βιβλιοθήκες και στις εκπομπές δεν αναφέρεται πουθενά η σοβαρή λογοτεχνία και η ποίηση ανθρώπων του πνεύματος όπως ο Σεφέρης, ο Αναγνωστάκης κι ο Καζαντζάκης. Τα έργα αυτών κοσμούν πλέον τις βιβλιοθήκες κάποιων «γραφικών» τύπων και μελετητών.

Αυτό ακριβώς προσπαθούν τεχνηέντως να περάσουν, ότι η σοβαρή λογοτεχνία είναι τόσο δύσπεπτη που δεν τολμάμε να την αγγίξουμε, αλλά είναι πολύ της μόδας να διαβάζουμε μυθιστορήματα τύπου Άρλεκιν. Καμία κουβέντα για όλα αυτά τα οποία πραγματικά αξίζουν να διαβασθούν. Στον αγώνα τους να καταντήσουν τις βιβλιοθήκες «νεκροταφεία βιβλίων» θα βρουν απέναντί τους τούς μύστες του περίφημου στίχου του Αναγνωστάκη «Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις – να μην τις παίρνει ο άνεμος».

Γιατί, τελικά, ποιητής ή συγγραφέας είναι εκείνος του οποίου το έργο συνήθως αναγνωρίζεται μετά θάνατον. Εκείνος ο οποίος γράφει τα βράδια γυρίζοντας κουρασμένος από την πρωινή του δουλειά επειδή δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο εκτός από το να γράψει – για αυτό ζει. Τέλος, δεν αποζητά κι ούτε αναλώνεται μέσα στην καταξίωση και την δημόσια προβολή όσο είναι εν ζωή – γνωρίζει πως πρώτιστα το έργο του πρέπει να κάνει το ταξίδι του για τον ουράνιο κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνα, μάλιστα από εκεί αντλεί όλο του το υλικό και την ψυχή για να γράψει αυτά που γράφει. Πατώντας με κατάνυξη στα σώματα των προηγούμενων κι αγκαλιάζοντας την ζωοδότρα ορμή που έχουν αυτοί εμφυσήσει μέσα του, θεωρώντας ως Χρέος του να Τους ξεπεράσει.

Την προηγούμενη Παρασκευή έκλεισαν 55 χρόνια από τον χαμό του αείμνηστου Καζαντζάκη, 55 χρόνια όπου σε αυτή την χώρα εκδόθηκαν δεκάδες φυλλάδες, διηγήματα, ρομάντζα, ποιήματα, βιβλία… ανάμεσα στα οποία ελάχιστα είχαν κάτι από τους σπόρους της ψυχής του Ζορμπά. Κλείνοντας μια τηλεόραση κι ανοίγοντας ένα κλασικό βιβλίο, και το κυριότερο κάνοντας δώρο βιβλία και παραμύθια σε μικρά παιδιά αλλά και φίλους, δείχνουμε ότι η φθηνή διασκέδαση απέχει από την ποιοτική ψυχαγωγία.

Αγριμιώ

Advertisements

13 thoughts on “Η συγγραφή είναι καθήκον

  1. Διάβασα και την ανάρτηση της Γεωργίτσας, όπου παραπέμπεις, και της Δάφνης, όπου παραπέμπει η Γεωργίτσα. Το θέμα που θίγετε στις αναρτήσεις αυτές δεν εξερευνήθηκε τελικά από κανέναν, ούτε στα σχόλια, κυρίως όμως, δεν το θίγει ούτε η ίδια η «επαγγελματίας» συγγραφεύς στο κείμενο από το οποίο ξεκίνησαν όλα. Στροβιλίζονται όλοι γύρω από το θέμα, εκτοξευόμενοι φυγόκεντρα και μακριά του, αλλά κανείς δεν το εξερευνεί πραγματικά.

    Ο επαγγελματίας συγγραφέας αποφασίζει την συγγραφή σαν τον μοναδικό πόρο εισοδήματος. Σημασία δεν έχει η ποιότητα ή το είδος του προϊόντος του αλλά το ότι αν θέλει κάποιος να το αποκτήσει πρέπει να το πληρώσει. Ο επαγγελματίας μπορεί να είναι φτωχός ή πλούσιος, να παράγει κάτι με ή χωρίς ποιότητα. Εφ’ όσον θέλει να είναι επαγγελματίας, όσο κρατήσει αυτό στην πορεία της ζωής του, εμείς πρέπει να σεβαστούμε το γεγονός ότι αν θέλουμε να δούμε το προϊόν που παράγει πρέπει να το πληρώσουμε, κι αν δεν μας ενδιαφέρει δεν το ξαναγοράζουμε.

    Παρεμπιπτόντως, τα βιβλία στις δανειστικές βιβλιοθήκες είναι αγορασμένα από την βιβλιοθήκη ή το κράτος, με ειδική άδεια από τον εκδότη να δανείζονται από την βιβλιοθήκη. Δεν είναι έτσι; Η δε βιβλιοθήκη είναι ο γωνιακός λίθος κάθε κοινωνίας γιατί παρέχει την δυνατότητα ανάγνωσης σε εκείνους που δεν έχουν λεφτά να το αγοράσουν -τι διαλέγουν να διαβάσουν όμως εξαρτάται από εκείνους και την υφή της κοινωνίας.

    Αυτό ισχύει για οποιοδήποτε προϊόν από γραφή, σε φωτογραφία, ζωγραφική, χτίσιμο, οπωρικά, τα πάντα. Αν κάποιος θέλει να παράγει κάτι επειδή του αρέσει να το παράγει, και το δίνει δωρεάν, μπράβο του. Αν κάποιος θέλει να το πληρώνουν για να το αποκτήσουν άλλοι, πάλι μπράβο του. Αλλά δεν είναι δυνατόν να συγκρίνουμε το ένα με το άλλο. Δεν είναι λογικό να λέμε ότι προϊόντα πρέπει να δίνονται δωρεάν επειδή είναι για το κοινό καλό: και οι ντομάτες και οι πατάτες παράγονται για το κοινό καλό. Και ναι, ως προϊόντα παραγόμενα από ανθρώπους οι οποίοι έχουν τα προς το ζην από την παραγωγή τους, δεν υπάρχει θεωρητική διαφορά μεταξύ προϊόντων.

    Στην δική σου ανάρτηση, εδώ, ξεφεύγεις, πολύ σωστά, από τα παραπάνω, και θίγεις το αιώνιο θέμα του ότι κάτι άνευ ποιότητας είναι συνήθως περισσότερο δημοφιλές από κάτι που έχει ποιότητα. Συμφωνώ με όσα λες, αλλά τότε το θέμα μας πηγαίνει σε μια αιώνια ανθρώπινη πραγματικότητα που έχει καθορίσει τόσες κοινωνίες, και τόσες αποτυχίες… ως προς αυτό συμφωνώ μαζί σου, και καλά τα λες…

    • Αγαπητέ Κώστα, θα σου έδινα την απάντηση που ψάχνεις, με ένα λινκ και ένα όνομα, για να δεις πως γίνεται όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη να ευημερούν, ώστε να έχουν το χρόνο να αναζητήσουν την ποιότητα και σε πνευματικό και σε ηθικό και σε πρακτικό επιπεδο, αλλά θα πρέπει αν πραγματικά ενδιαφέρεσαι να με πληρώσεις!

      • Αγαπητή Γεωργίτσα, με λένε, όπως έπρεπε να ξέρεις, μια που σχολιάζεις και στο μπλογκ μου, Δημήτρη και όχι Κώστα.

        Αν έχεις νόμιμη εταιρεία παροχής πληροφοριών, η οποία να χρεώνει για το προϊόν που προωθεί, θα είναι χαρά μου και υποχρέωσή μου να σε πληρώσω για το προϊόν που προσφέρεις να μου πουλήσεις.

        Αν όμως δεν είσαι επαγγελματίας πάνω σε αυτό, δεν βλέπω τι σιγουριά θα υπήρχε στην ποιότητα και εγκυρότητα του προϊόντος -και δωρεάν να ήταν…

        Σ’ ευχαριστώ πάντως!
        Δημήτρης

      • Βιάστηκα να αστειευτώ και φυσικά να σε πειράξω αγαπητέ Δημήτρη και μπέρδεψα τα ονόματα. Και φυσικά σε τσιγκλιζω από οικειότητα και επειδή μου αρέσεις ως μπλόγκερ αλλά δεν συμφωνώ πάντα με όσα λες! Σε μπέρδεψα με τον φίλο Κώστα του μπλογκ teleytaios! Μόνο τα ονόματα όχι τα μπλογκ!
        Έχω πρόσβαση στο ίντερνετ φίλε Δημήτρη και ξέρω να το χειρίζομαι καλά! Λοιπόν βρήκα τη λύση σε αυτό που λεω, αναρτημένη σε σημείο του παγκόσμιου ιστοχωρου καθόλα νόμιμου και από σοβαρότατο επιστήμονα, και σου λέω πως πουλάω τη γνώση μου αυτή! Δες με σαν το ζητιανάκι στη Βουλγαρία που δε σου λέει πως να φτάσεις στην πλατεία του χωριού αν δεν του δώσεις καραμέλα! Η καλύτερα σαν συγγραφέα που αποφασίζει να πουλάει τις εξυπνάδες του και είναι ελεύθερος και στο απυρόβλητο για αυτή του την απόφαση και αυτός και η συντεχνία που τον υποστηρίζει…Να σου στείλω λογαριασμό τώρα?

      • Αγαπητή μου Γεωργίτσα κανένα πρόβλημα 🙂 ελπίζω κι εσύ να κατάλαβες ότι ανταπέδιδα το πείραγμα.

        Πάντως, ότι ποιότητα και να παράγει κάποιος, είναι απόλυτα δική του εκλογή αν θέλει να την πουλήσει ή όχι, αν αυτοαποκαλείται επαγγελματίας ή όχι. Απλά λέω ότι αν κάποιος αυτοαποκαλείται επαγγελματίας και θέλει να χρεώνει για την δουλειά του, είναι δικός του λογαριασμός και δεν μπορεί κανείς να πει ότι πρέπει να το δίνει δωρεάν, ούτε να το απαιτεί, ούτε να το περιμένει. Πόσα δωρεάν βιβλία μοίραζε ο Καζαντζάκης;

        Αν ο χώρος που βρήκες δεν είναι νόμιμος, τότε, εμένα τουλάχιστον δεν με ενδιαφέρει 🙂 Βλέπεις είμαι κι εγώ επαγγελματίας, και αν κατέβαζα κάτι χωρίς πληρωμή θα ήταν σαν να κλέβω από την τσέπη μου, και την τσέπη των συναδέλφων μου…

        Χαίρομαι που δεν συμφωνούμε πάντα: αυτό προωθεί διαφοροποίηση. Αυτό που είναι πάντα ενδιαφέρον είναι τα σημεία στα οποία οι άνθρωποι συμφωνούν.

    • Δεν είναι παράνομο υλικό. Το βιντεάκι είναι στο youtube και ο συμπαθής επιστήμων μόνο τη διάδοσή του επιθυμεί. θα το κάνω ανάρτηση προσεχώς!
      Έτσι για να σε ιντριγκάρω και λίγο!
      Ευχές πολλές!

  2. Πολύ σωστα τα λες Αγριμιώ μου..αλλα η σημερινή κοινωνία δυστυχως δεν ανοίγει βιβλία..αν και τωρα τελευταία οι νεοι εχουν την ταση ναδιαβαζουνε… το βλέπω απο τα εγγονια μου και χαιρομαι γι αυτό ..οσο για τις συγγραφές και τις εκδόσεις υπαρχει συνφέρον παντα απο κατω…τι να λέμε… μια φιλη απο το κοσμο των μπλοκ απόψε θα κανει την παρουσία του βιβλίου της σε ενα ραδιοφωνο ..αν θελεις να ακουσεις ..το μπλοκ που θα το παρουσιασει λεγεται ( αρωμα γυναικας) και βρισκετε στα ιστολόγια των φίλων μου…αν σε εδιαφερει ψαξτω….στις 9 η ωρα δικια μας….φιλακια πολλα απο την Κρητη μας…

  3. Το γράψιμο δεν είναι επάγγελγμα,ούτε καν προσπάθεια εξωτερίκευσης!Το γράψιμο σε στιγμές απόγνωσης,θλίψης και οργής,σε κατάσταση έξαρσης παθών και αδυναμιών είναι η μόνη διέξοδος,ο δρόμος για να μη χάσει τα μυαλά του κανείς!!Το γράψιμο είναι πόνος,το γράψιμο ειναι μυσταγωγία!Αν δε το καταλαβαίνει κανείς αυτό έχει χάσει τη μπάλα!Ακόμα και όταν ο Παπαδιαμάντης έγραφε για να ζήσει,κρατούσε πάντα την αξιοπρέπεια του και αυτό φαίνεται νομίζω!ΑΚόμα και ο μέγιστος Ντοστογιέφκσι τα περισσότερα έργα του τα έγραψε για να ζήσει(Πχ Αναμνήσεις από το Υπόγειο),κάτι που το υποδηλώνει και στους Ταπεινούς και Καταφρονεμένους!Αλλά τι να πω,όταν πάσχουμε φαίνεται και από τους λογοτέχνες!

    Σε χαιρετώ!

    ΥΓ:Καλά μέχρι εκεί φτάσαν τα ρεζιλίκια μας;;;

    • Οι περισσότεροι συγγραφείς αν δεν ήταν τυχοδιώκτες ή κατεστραμμένοι ήταν εργαζόμενοι σκληρά. Όπως τα λες Ρασκολνικωφ. Αξιοπρεπείς και συνειδητοποιημένοι. Λίγοι καλλιτέχνες ευτύχησαν να βιοποριστούν από την καλλιτεχνία τους. Μόνο οι στείροι και αδίστακτοι χειρώνακτες δημοσιοσχετίστες το καταφέρνουν γιατί τους προωθούν πια οι εκδότες και όλος ο διεφθαρμένος συρφετός της ψευτοδιανόησης και των γραμμάτων, που μας βάζει και πληρώνουμε τις σαβούρες για αριστουργήματα με διθυραμβικές κριτικές και διαφημίσεις . Είναι αίσχος. Παλιά οι συγγραφείς δημοσιεύονταν πρώτα σε εφημερίδες, ο κόσμος τους ξεχώριζε και μετά το βιβλίο τυπώνονταν. Τώρα διαφημίζουν παντού βιβλία που έχει ο κάθε καημένος εκδώσει μόνος του…τι να πεις!

  4. @Δημήτρη, αρχικά, συγγνώμη για τις παραπομπές από ιστολόγιο σε ιστολόγιο. Πρέπει να τα διάβασες όλα μαζεμένα, ε; 🙂 Έχεις δίκαιο, δεν αναφέρθηκα καθόλου στα πνευματικά δικαιώματα και στα κέρδη του δημιουργού/καλλιτέχνη. Χαίρομαι γιατί πρόσεξες πως δεν ασχολήθηκα καθόλου με αυτό, αλλά με κάτι Ανώτερο. Καθώς για εμένα η ποιότητα του βιβλίου είναι αυτό που έχει σημασία. Σαφώς και δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να προμηθεύει σχολικές ή δημοτικές βιβλιοθήκες με τα βιβλία του, δεν ήταν αυτό που με ενόχλησε στα σχόλια της εν λόγω «κυρίας» αλλά οι αναφορές της στα κλασικά βιβλία και την «διακοσμητική» τους θέση στις βιβλιοθήκες.

    @Ρούλα μου, χάρηκα πολύ που πέρασες. Πιστεύω ότι υπαίτιοι είναι οι μεγαλύτεροι και οι δάσκαλοι. Εάν εμείς δεν δώσουμε το σωστό παράδειγμα, ποιος θα το δώσει; Εάν στα παιδιά ως δώρο δεν παίρνουμε ποτέ ένα βιβλίο αλλά μοναχά παιχνίδια, πώς θα τους διδάξουμε την διαφορά ανάμεσα στην ψυχαγωγία και την διασκέδαση;;

  5. Σωστά το προσεγγίζεις Αγριμιώ μου. Μόνο που διαφωνώ ως προς την «πνευματική ιδιοκτησία». Τα βιβλία δεν είναι τεκμήριο πνευματικότητας. Μπορεί ο κάθε νεόπλουτος ή ακόμα χειρότερα ψευτοκουλτουριάρης να γεμίσει έναν τοίχο από δαύτα και ποτέ το κεφάλι του. Σαν την κυρία Δημουλίδου που ανήκε στη δεύτερη κατηγορία και κατάφερε να αναρριχηθεί στην πρώτη. Όσο δεν ενισχύουμε τα παιδιά να δανείζονται τα βιβλία τους, να τα διαβάζουν γιατί θα πρέπει να τα επιστρέψουν σύντομα και να τα διατηρούν σε καλή κατάσταση από οικολογική συνείδηση και από αλληλεγγύη και σεβασμό στους υπόλοιπους χρήστες, δεν κουνήσαμε ρούπι. Είμαστε υπανάπτυκτοι, μεγαλομανείς, διεφθαρμένοι και δεν έχουμε καμία ελπίδα. Δεν είναι μόνο αντικείμενο το βιβλίο. Αυτός που δεν μπορεί να το πάρει θα έπρεπε να το κλέβει. Αλλά που να πάει το μυαλό του πεινασμένου σε τέτοιες οριστικές και τελεσίδικες λύσεις.

  6. Χρόνια τώρα ψάχνω να βρω τι είναι το γράψιμο για εμένα.Για κάποιους είναι επιβίωση, για κάποιους σκότωμα χρόνου, για κάποιους μαγικό ταξίδι, για κάποιους γνώση.Υπάρχουμε όλοι κι έχουμε δικαίωμα.Ως συγγραφείς κι ως αναγνώστες. Καταλαβαίνω την αγωνία και την αναζήτηση σου.Στην ίδια αναζήτηση είμαι κι εγώ….Εγώ που είμαι, εγώ γιατί έχω αυτή την ανάγκη…Το κείμενο σου με ενέπνευσε!!Εχει κάτι από τη μελανχολία της αναζήτησης και της συνηδητοποίησης μαζί.Φράφεις υπέροχα γλυκιά μου…
    Σου στέλνω αυτό το απότυτο ποίημα…Το ξέρεις σίγουρα μα θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, γιατί, δίνει πολλές απαντήσεις που πονάμε….Καλημέρα από την μακρινή Ελλάδα!!

    http://allpoetry.com/poem/8509537-So_You_Want_To_Be_A_Writer-by-Charles_Bukowski

    • Κατερίνα μου, με μια μεγάλη καθυστέρηση κατάφερα να «ξεθάψω» το σχόλιο σου το οποίο ήταν στα αζήτητα (spam). Ο Μπουκόφσκι είναι ένας αγαπημένος μου συγγραφέας/ποιητής. Μέσα στο μυαλό μου είσαι;

      Το γράψιμο και η ανάγνωση σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον κάθε ένα από εμάς, πάντως πιστεύω έχει μέσα του το χαρακτηριστικό της συλλογικότητας αφού. όπως έγραψα και πιο πάνω, οι περισσότεροι γράφουν για να διαβασθούν/προβληματίσουν/κρίνουν.

Από τση Κρήτης το μπαξέ να μου πέψετε ένα μπόλι, να κάμω επά στη ξενιθιά ολάνθιστο περβόλι!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s