Μνημεία σε απόγνωση

Όποιος λαός ξεχνά το παρελθόν του, δεν αξίζει να έχει μέλλον. Είναι καταδικασμένος να πεθάνει από την ιδεολογική και ηθική σήψη η οποία τον διακατέχει. Προσπαθήσαμε και με τους Αλλιανούς, αλλά.. το μακρύ χέρι πάλι μας την έκανε. Ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος, ο βωμός των Δώδεκα Θεών, και τώρα το χαριστικό χτύπημα με τον ναό της Αφροδίτης στην Θεσσαλονίκη… να μην μιλήσω για τους δεκάδες αρχαιολογικούς χώρους που εκτός από αφύλακτοι, παραμένουν και κλειστοί. Πρέπει να φέρουμε τους αρχαιολογικούς χώρους από το σκοτάδι στο φως, να αναδείξουμε την ιστορική τους αξία και να μείνουν αυτοί, καθώς και ό,τι έχει απομείνει από την αρχαία ελληνική γραμματεία, παρακαταθήκη στα παιδιά μας.

Κλείνω τα μάτια, τα αυτιά, κι αφήνω την Ψυχή να μιλήσει. Μια Ψυχή που διψά να λυτρωθεί..

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.

Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη.

Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.

Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου.

Δεν είσαι ένας· είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπα σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου.

Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας.

Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου· όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.

Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν.

Από την Ασκητική του Καζαντζάκη..

Advertisements